[fiction] Let The Rain Fall 2/?

posted on 05 Oct 2013 23:29 by woohoney

 

 

“นี่นายอยู่ไหนเนี่ย” เสียงจากปลายสายตะโกนแข่งกับเสียงโวกเวกที่ดังแว่วออกมา จนอูยองต้องยกโทรศัพท์ออกมาให้ห่างหู

 

“ฉันอยู่ที่ร้านเบเกอรี่”

 

“นี่นายต้องเรียนพิเศษไม่ใช่หรอ นายไปทำอะไรอยู่ที่นั่นล่ะ”

 

“คือว่า... จินอุนอ่า” อูยองหัวเราะแห้งๆ ขณะที่นิ้วมือยกขึ้นเสยผมอย่างเคยชิน “วันนี้ฉันว่าจะโดด”

 

“อะไรนะ” จินอุนตะโกน “เราจะต้องสอบเข้ามหาลัยกันอยู่แล้ว แต่นายกลับโดดเรียนไปนั่งกินขนมสบายใจอย่างงั้นหรอ..”

 

“พอดีว่าฉันมีธุระน่ะ แค่นี้นะ” อูยองตัดบท ก่อนที่จินอุนจะเริ่มบ่นยืดยาวกว่าเดิม เพราะว่าเป็นนักเรียนม.ปลาย เขาถึงต้องเรียนพิเศษแทบทุกวันแม้ในช่วงปิดเทอมอย่างนี้ แต่วันนี้เขามีอย่างอื่นที่สำคัญกว่านี่นา ขอโทษด้วยนะจินอุนอ่า เขาเป็นเพื่อนกับจินอุนตั้งแต่ขึ้นม.ปลาย เรียนด้วยกัน และลงเรียนพิเศษด้วยกันแทบจะทุกวิชา เห็นหน้ากันแทบจะทุกวัน แต่กับนิชคุณ เขาไม่ได้เจอนิชคุณมาตั้งห้าปีแล้วนะ ร่างเล็กย่อตัวลงหน้าตู้เค้ก ก่อนจะยิ้มออกมา

 

“เอาอันนี้ชิ้นนึงนะครับ แล้วก็..”

 

อูยองเลือกเค้กวานิลลาซึ่งถูกแต่งด้วยสตรอเบอร์รี่สดที่นิชคุณชอบ แล้วก็เค้กอีกชิ้นที่ดูน่ากิน เขาถือถุงใส่เค้กอย่างระมัดระวัง ขณะเดินไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย บ้านของนิชคุณอยู่ถัดจากบ้านเขาไปสองซอย เป็นบ้านหลังใหญ่ที่มีประตูเลื่อนทำจากไม้สีน้ำตาลแดง รอบบ้านปลูกไม้เลื้อยสีเขียวสดที่รวมตัวกับกำแพงอิฐเป็นรั้วบ้านที่ร่มรื่น

 

“อูยอง” แม่ของนิชคุณทักทายเขา

 

“สวัสดีครับ” ไม่ต้องรอให้เด็กหนุ่มต้องพูดอะไร แม่ของนิชคุณก็เอ่ยขึ้นอย่างรู้ทัน

 

“มาหาพี่เขาล่ะสิ”

 

อูยองยิ้มอย่างสดใส แก้มกลมเรื่อสีจางๆน่ารัก

 

“นิชคุณออกไปข้างนอกน่ะ เข้ามานั่งรอข้างในก่อนนะ”

 

 

 

“ลูกคนนี้นี่ ไม่รับสายแม่ได้ยังไงนะ” อูยองได้ยินเสียงหญิงสูงวัยบ่นกับโทรศัพท์ก่อนที่ทางจะวางมันกลับลงไปตามเดิม อูยองที่มารอนิชคุณอยู่ได้สักพัก อาสาเข้ามาช่วยงานในครัว เมื่อแม่ของนิชคุณเริ่มเตรียมอาหารเย็น เขาได้รับมอบหมายให้เคี่ยวน้ำซุปในหม้อ ระหว่างที่แม่ของนิชคุณออกไปโทรตามลูกชายให้กลับมากินข้าวบ้าน

 

“เป็นยังไงบ้าง” เธอกลับเข้ามา และยิ้มให้อูยองอย่างอ่อนโยน บางครั้งเธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธออยากให้อูยองเป็นลูกของเธอจริงๆ อูยองเป็นเด็กน่ารัก และไม่ได้คอยหนีเธอเหมือนนิชคุณ นิชคุณน่ะเป็นคนที่ถ้าเธอพูดอย่างเขาก็จะทำอีกอย่าง เขาเป็นคนดื้อรั้นและรักในอิสระของตัวเอง เธอเข้าใจและไม่เคยบังคับลูก แต่บางครั้งเธออยากใช้เวลาอยู่กับลูกชายของตัวเองบ้าง อูยองทำให้เธอรู้สึกถึงช่วงเวลานั้น

 

“ผมไม่แน่ใจว่าผมทำมันถูกรึป่าว”

 

เขาเคี่ยวจนน้ำเดือด และคอยเติมส่วนผสมและเครื่องปรุงลงไปตามที่แม่ของนิชคุณบอก แต่เพราะเป็นครั้งแรกที่หัดทำเขาจึงไม่แน่ใจอะไรเท่าไหร่นัก

 

มือขาวที่เริ่มมีริ้วรอยแห่งประสบการณ์ยื่นมารับทัพพีจากอูยอง เธอคนน้ำซุปในหม้ออย่างพอใจ อูยองทำได้ดี

 

“หอมเชียว” แม่ของนิชคุณว่า ก่อนจะตักขึ้นชิม

 

“อื้ม รสชาติอย่างนี้นิชคุณชอบนักล่ะ”

 

ไม่รู้ทำไมเมื่อได้ฟังอย่างนั้น อูยองถึงอดยิ้มออกมาไม่ได้ แก้มเป็นสีแดงจะบอกว่าเพราะจากไอร้อนของหม้อซุปก็ไม่ถูกนัก ความคิดก็พาคิดไปถึงว่านิชคุณกินอาหารที่เขาเป็นคนทำ แล้วจะชอบมั้ยนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากให้นิชคุณกลับมาเร็วๆ

 

ไม่นาน อาหารก็ถูกจัดเรียงเต็มโต๊ะอาหาร อูยองมองที่นาฬิกาบนผนัง นี่ก็หกโมงแล้วสินะ เขาก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ซึ่งเปิดโปรแกรมสนทนาเอาไว้ ข้อความจากเขาที่ส่งไปตั้งแต่มาถึงตอนบ่ายสอง ยังคงไม่ถูกเปิดอ่านจากใครอีกคน ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะนั่งลงที่ชุดโซฟารับแขก

 

หายไปไหนของเขากันนะ?


แม่ของนิชคุณก็โทรหาหลายครั้ง เพราะเธอมีธุระต้องออกไปข้างนอก แต่นิชคุณกลับไม่รับสาย ติดต่อไม่ได้เลยสักทาง

 

“อูยอง ทานข้าวก่อนมั้ยลูก” แม่ของนิชคุณนั่งลงข้างๆร่างเล็ก เธอแต่งตัวใหม่แล้วเพื่อออกงานสังคม บ้านของนิชคุณเป็นเจ้าของธุรกิจและค่อนข้างมีฐานะ พ่อเป็นประธานบริษัท ในขณะที่ผู้เป็นแม่ถึงจะทำหน้าที่หลักเป็นแม่บ้าน แต่เธอก็เข้าไปช่วยงานในบริษัทเป็นบางครั้ง ในวันนี้หญิงสูงวัยดูสวยสง่าและภูมิฐาน พร้อมสำหรับออกงานเป็นหน้าเป็นตาในแวดวงธุรกิจ

 

ในขณะที่ครอบครัวของอูยองมีฐานะปานกลาง แต่อาจเป็นเพราะว่าอูยองรู้จักกับนิชคุณตั้งแต่ยังเด็กเกินกว่าจะคิดถึงเรื่องฐานะที่แตกต่างกัน เขารู้แค่ว่าบ้านนิชคุณนั้นหลังใหญ่ และตกแต่งอย่างสวยงามจนเหมือนแบบบ้านในนิตยสาร แม่ของนิชคุณ รวมทั้งตัวของนิชคุณเอง ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด จนถึงตอนนี้ อูยองโตขึ้นพอจะเข้าใจถึงลักษณะที่แตกต่างของฐานะทางสังคม แต่อูยองก็คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้จนสามารถมองข้ามความแตกต่างไปได้หมดแล้ว

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมว่าจะรอทานพร้อมพี่คุณ”

 

เธอจับบ่าของอูยองอย่างเอ็นดู “แม่ออกไปก่อนนะ มีอะไรก็เรียกป้าแม่บ้านเขาแล้วกัน”

 

“ครับ” อูยองตอบรับ

 

 

 

อูยองสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงฟ้าร้องดังกระหึ่ม เครื่องเรือนที่เป็นเงาดำตะคุ่มบอกได้ว่าเวลาล่วงเลยมาจนดึกมากแล้ว เขาคงจะเผลอหลับไป อูยองลุกขึ้นนั่ง เขายังคงอยู่ในห้องรับแขกของบ้านนิชคุณ แสงสว่างที่วาบเป็นพักๆ และเงาของกิ่งไม้ที่สั่นไหว บอกให้รู้ว่าข้างนอกมีพายุหนัก เขาใช้เวลาสักพักเพื่อจะตระหนักว่าไม่มีทางที่เสียงฟ้าร้องจะส่งเสียงดังได้ขนาดนั้นทั้งๆที่เขาอยู่ในตัวบ้าน หากไม่ใช่เพราะมันเป็นจังหวะที่ประตูด้านหน้าถูกเปิดออก เสียงลมหวีดหวิวดังลอดเข้ามาพร้อมกลิ่นชื้นของไอฝน เสียงกุกกักดังขึ้นที่หน้าประตูเพราะใครบางคนเพิ่งกลับมาถึง

 

“นิชคุณ” ร่างบางกระซิบเสียงเบา ก้าวอย่างระมัดระวังขณะที่ดวงตาปรับให้คุ้นชินในความมืด

 

ไฟที่หน้าประตูเปิดขึ้นอย่างอัตโนมัติเมื่อมีผู้มาเยือน ทำให้อูยองมองเห็นร่างสูงที่เปียกปอนกำลังใช้ความพยายามอย่างเกินความจำเป็นเพื่อจะถอดรองเท้าของตัวเองออก เขาส่งเสียงสบถอย่างที่อูยองไม่เคยได้ยินมาก่อน

 

“คุณฮยอง” อูยองเอ่ยเรียกให้คนตัวโตหันมามองด้วยนัยตาแดงก่ำ “เกิดอะไรขึ้น?..”

 

ยังไม่ทันที่อูยองจะถามได้จบประโยคนิชคุณก็ทำท่าจะล้มลง ร่างบางจึงต้องรีบปรี่ไปพยุงไว้ น้ำหนักของร่างหนาโถมทับ จนอูยองเซถอย กลิ่นแอลกอฮอลล์รินรดจากลมหายใจที่ถอนหายใจหนักๆอยู่ข้างพวงแก้ม อูยองพยุงให้นิชคุณนั่งลงตรงขั้นบันไดและช่วยถอดรองเท้าที่เปรอะเปื้อนออก นิชคุณดูจะเมาจนไม่ได้สติเสียแล้ว

 

อูยองหันมองตัวบ้านที่เกือบจะมืดสนิท จะไปปลุกใครมาช่วยตอนนี้ก็ไม่กล้า อีกทั้งเขาเองก็ไม่ใช่เจ้าของบ้าน จะไปเรียกสั่งใครก็ใช่จะเหมาะนัก มุ่ยปากมองหน้าคนตัวโต ก่อนจะถอนหายใจ โอบแขนนิชคุณรอบบ่าของตัวเอง ก่อนที่เรียวแขนจะสอดเข้าพยุงรอบลำตัว เขาค่อยๆพานิชคุณให้ลุกยืน ถึงแม้ว่าจะดูเหมือนว่ามีเพียงแค่สองขาของเขานี่แหละ ที่กำลังรับน้ำหนักของคนสองคน

 

ถึงแม้จะทุลักทุเลไปบ้าง แต่อูยองก็ประคองร่างสูงขึ้นมาบนห้องได้สำเร็จ ร่างเล็กมองคนที่หลับอย่างไม่ได้สติบนเตียง ได้แต่ย่นจมูกใส่ เพราะเสื้อผ้าที่เปียกฝนและกลิ่นเหล้าที่ลอยหึ่ง ขืนปล่อยไว้อย่างนี้นิชคุณคงได้เป็นหวัดตายแน่ๆ

 

“คุณฮยอง” อูยองโน้มตัวลงข้างเตียงเพื่อจะเรียกคนพี่ พยายามปลุกให้ได้สติขึ้นมาบ้าง เปลือกตาที่ปิดสนิทแน่นจนเกิดรอยขมวดที่หัวคิ้ว คิดอะไรของเขาอยู่นะ เพิ่งเรียนจบและกลับมาบ้านแท้ๆ ทำไมถึงดูเป็นทุกข์ไปเสียได้


“เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยนะครับ มันเปียกหมดแล้ว” อูยองยิ้มอย่างอ่อนใจ เพราะรู้ว่าพูดไปนิชคุณคงไม่รับรู้อะไรแล้ว

 

อูยองลุกไปก่อนจะกลับมานั่งข้างเตียงพร้อมผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ เขาซับใบหน้าของนิชคุณอย่างเบามือ ปลายนิ้วเรียวถือวิสาสะแกะกระดุมเสื้อของนิชคุณออกเช็ดไล้ลงมาที่แผ่นอกขาวและกล้ามท้องที่ได้รูปสวย พาให้แก้มขาวเปลี่ยนสีได้ง่ายๆ อูยองได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองกำลังเต้นตึกตักในขณะที่เขาถอดเสื้อของนิชคุณออก เราแค่เช็ดตัว แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกออกให้ ทำไมต้องตื่นเต้นอะไรด้วยล่ะ อูยองดุตัวเอง ก่อนจะตั้งสติเพื่อให้ตัวเองรีบทำให้เสร็จโดยเร็วที่สุด

 

ริมฝีปากบางเม้มแน่น เขาเช็ดตัวให้นิชคุณเสร็จแล้ว เปลี่ยนเสื้อตัวเก่าออกให้และสวมเสื้อยืดตัวใหม่เข้าไปแทน แต่กางเกงของนิชคุณยังเปียกอยู่ และมันก็ค่อนข้างเลอะเทอะจากดินโคลนที่นิชคุณคงเดินย่ำมา

 

แค่ถอดออกเฉยๆก็พอ


อูยองตัดสินใจ ก่อนจะโน้มไปเหนือร่างของนิชคุณ นิ้วมือแตะที่ขอบกางเกงของร่างสูงก่อนจะรีบปลดตะขอออก ร่างที่ขยับตัวโดยฉับพลันทำให้อูยองสะดุ้งจนแทบเกือบลืมหายใจ เขาผละถอยมานั่งหอบหายใจที่ข้างเตียง มือขาวยกขึ้นกุมหน้าอกในตำแหน่งหัวใจของตัวเองเพราะมันเต้นแรงจนจะหลุดออกมาได้อยู่แล้ว เขาชะเง้อขึ้นมองคนบนเตียงที่ขยับเปลี่ยนท่าแต่ยังคงหลับตานิ่ง แล้วจึงได้ถอนหายใจออกมา อูยองค่อยๆกระตุกขากางเกงออก โชคดีที่นิชคุณใส่กางเกงค่อนข้างหลวม เพราะแค่คิดว่าหากเขาต้องไปช่วยรูดซิปกางเกงลงอีกเขาก็จะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว อูยองดึงกางเกงทางปลายขาจนมันค่อยๆหลุดออกมา เขาปล่อยบ็อกเซอร์ไว้อย่างเดิมโดยไม่แตะต้องมัน มือเรียวบิดผ้าขนหนูและใช้มันเช็ดท่อนขา และเท้าของนิชคุณอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างกายท่อนล่างของนิชคุณไปเสีย

 

อูยองใช้เวลาสักพักรอให้หัวใจกลับมาเต้นในจังหวะที่ปกติ และเหงื่อเลิกซึมออกมาจากไรผม คุกเข่าลงข้างเตียงของคนตัวโต ยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่านิชคุณไม่ได้นอนคิ้วขมวดอีกแล้ว อันที่จริงนิชคุณกำลังนอนหลับอย่างสงบทีเดียว ลมหายใจเข้าออกอย่างช้าๆดูผ่อนคลายขึ้น

 

“ฮยองไปที่ไหนมาหรอครับ” อูยองกระซิบ รู้ว่าตัวเองคงจะไม่ได้คำตอบจากคนที่หลับใหลอยู่อย่างนี้

 

เขาเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของนิชคุณอย่างเบามือ นิ้วมืออ่อยอิ่งอยู่เหนือแก้มขวาของนิชคุณก่อนที่เขาจะสัมผัสผิวขาวที่อบอุ่น ราวกับความร้อนนั้นมันไหลส่งต่อมาพวงแก้มเขาถึงได้ร้อนผ่าวอย่างนี้ ริมฝีปากขยับกลายเป็นรอยยิ้มหวาน ขณะนิ้วมือลากเป็นเส้นรอบกรอบหน้าคม เขาเองก็ไม่เข้าใจนักหรอก ทำไมชื่อของนิชคุณถึงจะต้องคอยปรากฏขึ้นมาในความคิด ทำไมถึงได้คิดถึงอยู่ตลอด ยิ่งเมื่อนิชคุณกลับมาเขายิ่งรู้สึกได้ถึงความคิดถึงมากมายที่ท่วมท้นไปหมด เขารู้เพียงอยากเจอ อยากได้อยู่ใกล้ๆ ราวกับว่ามีมนต์สะกดให้เขาเคลื่อนเข้าไปหา

 

“ผมคิดถึงฮยองนะครับ” ปลายจมูกเรียวขโมยหอมแก้มคนที่อยู่ในห้วงนิทรา

 

 

 

“อูยอง” อูยองตื่นขึ้นเพราะแรงเขย่าที่ต้นแขน เขาขยับ และอาการตึงที่กล้ามเนื้อหลังก็ฟ้องให้เขารู้ตัวว่าเขาได้นั่งฟุบหลับไปทั้งคืน

 

“ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้”

 

อูยองขยี้ตาที่ยิ่งบวมเป็นพิเศษในตอนเช้า เป็นอย่างนี้อยู่เรื่อยเลย ถ้านอนดึกแล้วล่ะก็ตาจะลืมแทบไม่ขึ้น

 

“นาย..เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉันหรอ” นิชคุณพูดพลางเลิกผ้าห่มขึ้นมองร่างกายที่สวมเพียงเสื้อยืด และกางเกงบ็อกเซอร์ เขาจำไม่ได้ว่าเขาเปลี่ยนเสื้อผ้า จำไม่ได้ว่าอูยองเข้ามาในห้องเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ และเกิดอะไรขึ้นหลังจากเขาออกจากบาร์ เขาหรี่ตาที่ยังไม่ค่อยจะสู้แสงนัก เพราะอาการปวดหัวดูจะพุ่งโจมตีเขาได้ทุกเมื่อ มองไปทางอูยองเพื่อรอคำตอบ แต่อูยองกลับก้มหลบสายตา พวงแก้มยุ้ยๆยิ่งดูเป็นลูกกลมเมื่อเจ้าตัวก้มหน้าลง แถมยังเป็นสีแดงราวลูกมะเขือเทศ

 

“ฉัน... ไม่ได้ทำอะไรนายใช่มั้ย”

 

“ไม่ใช่นะครับ” อูยองรีบเงยหน้าขึ้นแย้งทันที นี่นิชคุณคิดอะไรไปไหนแล้ว

 

“เมื่อวานผมมาหาฮยอง แล้วคงเผลอหลับไป ตื่นมาก็เจอว่าฮยองเมากลับมา แล้วฝนก็ตกหนัก ฮยองก็เปียกไปหมดเลย ผมก็เลย..”

 

อูยองกลืนน้ำลาย ทำไมนิชคุณต้องจ้องหน้าเขาอย่างนั้นด้วยล่ะ ทำไมถึงมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่... เดาไม่ถูกเลยว่าคิดอะไรอยู่

 

“ผมก็เลย..” เสียงของเขาแผ่วหายไปในลำคอ ไม่ใช่เพราะเขินอายเกินกว่าจะพูดต่อหรอก แต่เพราะความรู้สึกว่าคนฟังไม่ได้สนใจฟังอีกแล้ว เขาถึงหยุดลง เขามองหน้านิชคุณตอบด้วยความสับสน ทั้งๆที่สายตาต่างก็สบมองกัน แต่อูยองกลับรู้สึกว่าความคิดของนิชคุณไม่ได้อยู่ที่เขาเลย เป็นเวลาสักพักก่อนที่มือใหญ่ที่อบอุ่นนั้นจะยื่นมาขยี้ศีรษะของเขาไปมา

 

“ขอบใจนะ”

 

และรอยยิ้มของเขาก็ค่อยๆระบายตอบกลับไปเหมือนทุกครั้ง

 

 

 

 

 
 
 
To be continued....
 
 
 
 
 
 
 
 
Talk;
 
นิชคุณไปไหนมาน้า ทำไมปล่อยให้น้องยองมานั่งรอน้าาา?
ติดตามตอนหน้าค่ะ
 
คือนี่ไม่ได้สปอย แต่ตอนถัดไปเป็นเหตุการณ์ก่อนหน้าตอนนี้ไง
บอกไว้ก่อน เดี๋ยวงง 555555

พยายามลงฟิคให้สม่ำเสมอ
แต่อัตราความคืบหน้าของการเขียนมันไม่แปรผันตามกันเลยอ่ะ
คิดว่าอาจจะเผชิญปัญหาหมดสต๊อกเร็วๆนี้ T^T
 
ปล. เราชอบที่ทุกคนเดาการปรากฎตัวของจุนโฮมาก ว่านางจะมาในบทบาทไหน
บอกเลยว่าน้องโฮเป็นตัวเด่น เป็นตัวหลัก คุณอูนี่ตัวประกอบชัดๆเลยล่ะ ฮ่าา
คาดหวังในตัวน้องโฮได้เลย นางจะมาอย่างยิ่งใหญ่ และดราม่าสุดชีวิต 5555
แต่นางก็ยังไม่โผล่มาสักที - -" กร้ากกกก รอการปรากฏตัวของตัวเอกของเราอีกสักนิดนะคะ
 

 

Comment

Comment:

Tweet

กลิ่นดราม่ามาแรงมากจริงๆ คือเรื่องนี้พี่คุณไม่รักอูยองใช่มั้ย? น้องแอบรักใช่มั้ย ทำไมสงสารน้อง แต่ถึงเราจะสงสารน้องเราก็รออีจุนโฮอย่างใจจดใจจ่อเช่นเดียวกัน 55555555555 ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะะ big smile big smile big smile

#13 By anywoo.{ bizthc } on 2014-06-13 18:39

พี่คุณไปไหนน้า..มีปัญหาอะไร แถมเมามายมาซะด้วย คงไม่ใช่อกหักรักคุดหรอกนะ
........thanks........

#12 By ponnee (58.9.158.114|58.9.158.114) on 2014-03-08 12:48

แอบเดาว่าที่พี่คุณไปเมาเละขนาดนี้มา อีจุนโฮจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เเน่ๆเลยค่ะ
เเอบตื่นเต้นเเล้วก็ลุ้นบทบาทของจุนโฮมากๆเลยค่ะ ถ้าจุนโฮมาเเล้วความสัมพันธฺ์ของทั้งอูยองเเล้วก็พี่คุณจะเป็นยังไงล่ะคะ โอยยยอยากอ่านตอนต่อไปเเล้ว~~ >w<''
พี่คุณใจร้ายเกิน TT ไปไหนก็ไม่ยอมบอกน้อง ปล่อยให้อูยองจนหลับไปเลยเเถมตอนกลับมาก็เมาเละ เลยอูยองต้องมาลำบากดูเเลพี่คุณอีก เอ้ยยยย เเต่ตอนอูยองเขินถอดเสื้อผ้าให้พี่คุณนี่เเบบ =/////='' แอบเขินเเทนเลยค่ะ ที่พี่คุณบอกว่า ฉันไม่ได้ทำอะไรนายใช่ไหม ว๊ากกกก แอบสครีมเลยค่ะ /ทำไมพี่คุณไม่ทำน้อง /ผิด /โดนไรท์เตอร์ต่อยsad smile
จะรอตอนต่อไปนะคะ ลุ้นมากๆเลยค่ะ

#11 By kinoomi on 2013-10-15 14:14

แอบเดาว่าที่พี่คุณไปเมาเละขนาดนี้มา อีจุนโฮจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้เเน่ๆเลยค่ะ
เเอบตื่นเต้นเเล้วก็ลุ้นบทบาทของจุนโฮมากๆเลยค่ะ ถ้าจุนโฮมาเเล้วความสัมพันธฺ์ของทั้งอูยองเเล้วก็พี่คุณจะเป็นยังไงล่ะคะ โอยยยอยากอ่านตอนต่อไปเเล้ว~~ >w<''
พี่คุณใจร้ายเกิน TT ไปไหนก็ไม่ยอมบอกน้อง ปล่อยให้อูยองจนหลับไปเลยเเถมตอนกลับมาก็เมาเละ เลยอูยองต้องมาลำบากดูเเลพี่คุณอีก เอ้ยยยย เเต่ตอนอูยองเขินถอดเสื้อผ้าให้พี่คุณนี่เเบบ =/////='' แอบเขินเเทนเลยค่ะ ที่พี่คุณบอกว่า ฉันไม่ได้ทำอะไรนายใช่ไหม ว๊ากกกก แอบสครีมเลยค่ะ /ทำไมพี่คุณไม่ทำน้อง /ผิด /โดนไรท์เตอร์ต่อย
จะรอตอนต่อไปนะคะ ลุ้นมากๆเลยค่ะ

#10 By kinoomi on 2013-10-15 14:14

อาการคุณฮยองเหมือนคนอกหัก
โอ๊ย..น้องยองจะอกหักตั้งแต่เริ่มรักพี่เค้าเลยเหรอลูก
ถ้าเป็นอย่างนั้นไรท์ใจร้ายอ่ะ
แต่ไรท์สปอยแล้วนี่เนอะ งั้นงานนี้น้องยองจะกินแห้วป่าวเนี่ย

#9 By khundong (58.11.136.94) on 2013-10-09 21:36

อร๊ายยยยยยยยย พี่คุณของน้องอูยอง ออกไปไหนมาค่ะ! ออกไปกับใครกัน! น้องอุส่ามารอ *ตีๆ* คงไม่ใช่ไปกับน้องโฮใช่มั้ย? *เดาอีกรอบ* แถมตอนน้องยองถอดเสื้อผ้าพี่เค้านี่แบบ แค่ถอดเสื้อผ้าเองลูกเอ๊ย ทำไมต้องหน้าแดงคะลูก? -..- แล้วน้องโฮ หนูมาดีๆก็ได้ลูก ไม่ต้องพาดราม่ามา แม่ไม่ได้อยากรู้จักเลย ดราม่ามันคืออัลไลลลลลลลลลล 
จะติดตามตอนต่อไปนะคะ สู้ๆ

#8 By TARNDONG (27.55.8.102) on 2013-10-09 14:37

พี่คุณไปเมาเละเทะมาอย่างนี้
อกหักเหรอ? หืมมมมมม?
อูยองผู้ไม่รู้อะไรเลย หลงรักพี่คุณเต็มๆซะแล้ว
โฮจะมาตอนไหนไม่รู้ แต่นี่กลัวน้องยองจะดราม่าเหลือเกิน ฮรืออออ สงสารยองอ่า TAT

#7 By khunwoo (27.130.215.86) on 2013-10-07 21:13

อูยองดูรักนิชคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ็ อ่ะ อ่านแล้วสงสารจังเลย กลัวน้องยองผิดหวังจัง ไม่อยากให้เสียใจเลย แอบเสียดายนะถ้าน้องยองจะเป็นตัวรองเรื่องนี้ ไม่เอาได้ป่ะไรท์เตอร์ที่น่ารัก คือจะให้จุนโฮมาอย่างยิ่งใหญ่อลังการขนาดไหนก็ได้ แต่!! ขอด้งเป็นนางเอกเหอะ เค้าขอร้องงงง...please

แล้วนิชคุณค่ะ ไม่รู้สึกอะไรกับเด็กแก้มป่องบ้างเลยเหรอ น่ารักขนาดนั้นน่ะ คิดอะไรเกินกว่าน้องบ้างก็ได้ม้าง... คนอ่านก็ลุ้นกันไปสิ

นี่ยังไม่ดราม่าใช่มั้ย แต่ทำไมเราเศร้า สงสารอูด้งล่วงหน้าไปแล้วววววว....ฮือๆ

#6 By khunHomie (61.91.144.63) on 2013-10-07 17:01

นุ้งโฮมาพร้อมกับดราม่าใหญ่เลยหรอคะ....TT^TT รักนุ้งโฮนะ  แต่ไม่อยากให้อูยองเจ็บเลยอ่ะ ฮึก...สงสารน้อง...T^T  
คุณฮยองไปไหนมา แถมเมากลับมาซะเละแบบนี้ แล้วยังท่าทางแปลกๆอีก เฮ้อ....แค่เริ่มยังอาการแบบนี้ ต่อไปน้องยองคงเจ็บอีกมาก  ฮืออออออออออออ #ดึงอูยองมากอด

#5 By 2PM FanFic on 2013-10-07 09:38

พี่คุณใจร้ายยยย ปล่อยให้น้องรอออออ ไม่ยอมรับสาย ไม่ติดต่อกลับด้วย แอบไปไหนกับใคร แล้วทำไมพี่คุณถึงดูเฮิร์ทขนาดน้านนน หรือจะเกี่ยวกับนุ้งโฮ
ส่วนน้องยองของเรานี่แบบ น่ารักกกก ตอนทำกับข้าวนี่ให้อารมณ์แบบภรรยาทำรอสามีกลับมากินเลย -//- แต่น้องยองเข้าทางแม่ ถูกแล้วค่ะ 55555555
ยิ่งตอนเช็ดตัวให้พี่เขา แหม เขิลได้อีกกกก ขาวๆ มีกล้าม เป็นเค้าก็เขิลเนอะ -.,- อิอ
ไรต์เตอร์~ จะทำร้ายเมนเค้าทั้งสองเลยหรออออ ทั้งน้องยองและนุ้งโฮ อย่ารุนแรงมากนะ เดี่ยวจิขาดใจ 5555555.
ลุ้นการปรากฎตัวของโฮมากค่ะนี่บอกเลย
ลุ้นกว่าเกรดมิดเทอมอีกอ่ะ มาเฝ้าตลอด 55555
สุ้ๆนะคะไรต์เตอร์เป็นกำลังใจให้ มาต่อเร็วนะคะ อิอิ
จะรอพร้อมกระดาษทิชชู่สามกล่อง -/- 55555ิ

#4 By bewery on 2013-10-06 22:55

แอบเศร้าใจที่เรื่องนี้น้องยอง(คง)จะไม่ค่อยมีบทบาทแล้ว
แต่ว่าจะดราม่ายกใหญ่เลยเหรอคะ TvT ฮือออออ ทำใจก่อน
หรือว่าเรื่องนี้จะเป็น khunho?
สุดท้ายตอนจบจะเป็นยังไงนะ TT
ไรเตอร์เตือนแล้วด้วยสิว่าอูยองจะเจ็บหนัก

#3 By ~iii~ (58.9.199.178) on 2013-10-06 22:37

กรี๊ดดดดดดมาแล้ว
อะไรยังไงเนี่ย คุณนี่ไปไหนให้น้องมารอตั้งนานสองนาน
มาทำกับข้าวกะคุณแม่ ซื้อเค้กที่ชอบมาให้คนพี่
แล้วคนพี่หายออกไปกินเหล้าหรอ
เมามาไม่ได้สติ น้องก้เช็ดตัวให้อีก
น้องยองลูกหนูเขินพี่เค้าหรอคะ เปลี่ยนเสื้อผ้าเองลูก
พี่คุณนะ พูดกะน้อง ตัวอยู่กะน้องแล้วเหม่อคิดเรื่องสาวที่ไหนเนี่ย มีอะไรรึป่าวน้า
ขุ่นแม่เขินมากตอนน้องยองหอมแก้มพี่เค้าเนี่ย อิอิ
เดี๋ยวนะคะคุณเรียม คุณอูไม่ใช้ตัวหลักหรอ ง่ะ น้องโฮตัวหลัก เอ๊ะยังไง แล้วมันจะสนุกหรอคะ ถ้าคู่พระนางเค้าไม่ได้กัน(เอ๊ะยังไง ฮ่าๆ) อยากรู้แล้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แกล้งน้องยองบ้างก้ดีค่ะ เอาแบบให้หึงให้เจ็บแป๊บบ้างเลย อยากเห็นนางหึงคนพี่ หุหุ แอบหมั่นไส้นาง 55555อยากเป้นเดอะแมนดีนัก
**เป้นกำลังใจให้นะคะ อยากบอกว่ายังมีรอคอยอยู่เสมอน้า ฟิคคุณเรียมสนุกมาก ชอบค่ะ เจ้บจี๊ดปวดหนึบดี ยางทีก้หวานแหวว ยังรอคอยนะคะไม่หายไปไหน จริงๆอยากเห้นโมเม้นคนพี่กะคนน้องจะแย่แล้ว ไม่ออกสื่อบ้างเลย(แอบนอกเรื่อง) แม่ยกก้ลุ้นจะแย่ เวลามีมาที มันเหมือนมาเติมพลังงานกันเลย ยิ้มได้ทั้งวัน ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆค่ะ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ (อยากให้คุณเรียมรีปริ้น และรวมเล่มเรื่องอื่นที่ยังไม่ได้รวมเล่มค่ะ ครั้งนี้จะไม่พลาดเลย)

#2 By travelsweet on 2013-10-06 22:03

ไปเมาจากไหนมาคะคุณนี่ เมาเหล้าเดินตากฝนนี่อาการของคนอกหักชัดๆ กลับมาจากเมืองนอกกเเที่ยวเลย ปล่อยให้น้องยองรอทานข้าว โทรศัพท์ก็ไม่รับ เฮ้อ
ไรท์ไม่ได้สปอยเล้ยยยยยย น้องโฮเป็นตัวเอกที่น่าสงสารงั๊นเหรอ กรี๊ดดดด เตรียมผ้าเช็ดหน้ารอ

Recommend