[fiction] Let The Rain Fall 1/?

posted on 26 Sep 2013 18:31 by woohoney

 


เขาไม่ได้ใส่รองเท้าคู่สีแดงอีกแล้ว เขาโตขึ้นอย่างรวดเร็วจากช่วงวัย 12 ปี เหมือนกับเด็กชายคนอื่นๆ ที่เอะอะก็สูงพรวดพราดขึ้นมาในช่วงเวลาสั้นๆ ตอนนี้เขาอายุย่าง17 รองเท้าก็ขยายออกไปอีกห้าเบอร์ เขาแน่ใจว่าตอนนี้ส่วนสูงของเขาเกือบจะเท่านิชคุณได้อยู่แล้ว ถ้าเขาจำได้ไม่ผิด นิชคุณสูงประมาณ 180 เซนติเมตรได้ล่ะมั้ง ไม่รู้ว่าสี่ปีที่ผ่านมานิชคุณจะสูงขึ้นอีกรึป่าว เขามีเรื่องตั้งมากมายจะเล่าให้นิชคุณฟัง แค่เรื่องวีรกรรมของเจ้าลูกเป็ด ก็เพียงพอให้เขาเล่าได้อีกเป็นเดือนๆ อ้อมแขนกอดแมวตัวอ้วนกลมซึ่งครั้งนี้ไม่ได้แอบหนีไปหาเขา แต่เป็นนิชคุณเองที่เป็นคนฝากให้เขาดูแล รอยยิ้มอย่างตื่นเต้นปรากฏบนริมฝีปากสีชมพูเรื่อ ก่อนจะกดกริ่งหน้าประตูบานใหญ่

 

“อ้าว อูยอง เข้ามาก่อนสิ” เขาคาดหวังจะได้เจอนิชคุณออกมาเปิดประตูให้ และเป็นคนเชื้อเชิญให้เขาเข้าไป แต่กลับเป็นแม่ของนิชคุณที่ต้อนรับเขา เพราะเขาเคยมาเล่นที่นี่บ่อยๆ แม่ของนิชคุณถึงรู้จักเขาเป็นอย่างดี ช่วงที่นิชคุณไปเรียนต่อ เธอก็ยังเอาขนมไปฝากอูยองอยู่หลายครั้ง บางทีก็ชวนอูยองมาทานข้าวที่บ้าน เพราะความที่คิดถึงลูกชาย และอูยองก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าเขาเป็นลูกชายคนเล็กของเธอ บางวันอูยองจะพาทาโร่มานั่งเล่นที่บ้านของนิชคุณ ทำให้เธอคลายเหงาได้บ้าง

 

“คุณฮยองละครับ”

 

“ยังไม่ตื่นน่ะ นี่แม่ก็ว่าจะขึ้นไปปลุกอยู่พอดี”

 

หญิงสูงวัยเดินนำอูยองเข้ามาในตัวบ้าน ก่อนจะปลีกตัวเข้าไปในครัว อูยองมองตามเสียงกุกกัก ไม่นานเธอก็กลับออกมา

 

“แม่กำลังทำอาหาร อูยองช่วยขึ้นไปดูพี่เขาหน่อยได้มั้ยจ๊ะ ถ้าเขาตื่นแล้วก็ชวนลงมาทานข้าว”

 

“ได้ครับ”

 

 

เจ้าทาโร่ยังคงทำตัวเป็นลูกเป็ดที่เดินตามแม่เป็ด มันวิ่งตามเขาขึ้นบันไดด้วยขาสั้นๆของมัน พวงหางแกว่งระริกด้วยความตื่นเต้น  ห้องนอนของนิชคุณอยู่ที่ชั้นบน ประตูที่สองฝั่งขวามือ  ตอนเด็กๆอูยองขึ้นมาเล่นบนนี้บ่อยๆ บางครั้งเขาก็ขอแม่มานอนค้างที่นี่ด้วย เขาจะเล่นกับทาโร่จนดึก และนอนคุยกับนิชคุณจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ความคิดถึงเรื่องสมัยนั้นทำให้เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้ หัวใจก็ดูเหมือนจะยิ่งเต้นถี่ เมื่อเดินไปใกล้ มือขาวเคาะประตูไม้สีน้ำตาลอ่อน

 

“ครับ” เสียงงัวเงีย เอ่ยตอบกลับมา

 

อูยองฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะค่อยๆเปิดแง้มประตูออก เจ้าทาโร่แทรกตัววิ่งนำเข้าไปก่อนด้วยความซุกซน

 

“ลูกเป็ด” นิชคุณเอ่ยเรียก เมื่อเห็นก้อนขนปุกปุยสีเทาปรากฏตัว

 

เจ้าแมวน้อยมองนิชคุณด้วยดวงตากลมโต ราวกับว่ากำลังครุ่นคิดถึงน้ำเสียงคุ้นหู ทาโร่ไม่ได้เจอนิชคุณมาตั้งหลายปี มันลังเลอยู่สักพัก ก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนเตียงที่นิชคุณนอนอยู่ ปลายจมูกชื้นและสากดมกลิ่นที่นิ้วมือของนิชคุณ ก่อนที่พวงหางจะเริ่มแกว่งอย่างตื่นเต้น เมื่อจำกลิ่นของเจ้านายตัวเองได้ นัยตาขยายเบิกโต ขณะที่ส่งเสียงร้องอ้อน จนฝ่ามือหนาต้องยกขึ้นมาเกาคางให้

 

“ตอนนี้ก็ลืมฉันไปเลยสินะ” อูยองแกล้งเอ่ยอย่างตัดพ้อ ขณะมองเจ้าทาโร่คลอเคลียกับเจ้านายอีกคนของมัน

 

“อูยอง หรอ?”

 

“ฮยองก็ลืมผมแล้วหรอเนี่ย” อูยองมุ่ยปาก ก่อนจะหลุดยิ้มกว้าง เขาช่วยไม่ได้จริงๆ การได้เห็นหน้านิชคุณทำให้เขาดีใจจนหุบยิ้มไม่อยู่

 

“นาย... ดู.. โตขึ้น” นิชคุณมองน้องชายตัวเล็ก หรือที่เคยตัวเล็ก ตอนนี้สูงขึ้นมาก อูยองดูผอมลงนิดหน่อย ดวงตาอูมที่เคยเรียวเล็ก ก็ดูเหมือนจะโตขึ้นเล็กน้อย แต่แก้มยุ้ยน่าหยิกเหมือนเด็กนั้นก็ยังคงอยู่

 

“ผมยังอยู่ในช่วงวัยกำลังโตนะครับ” อูยองเอ่ยติดตลก ความรู้สึกว่านิชคุณกำลังจ้องมอง ทำให้เขาประหม่าและไม่กล้าสบสายตาเสียอย่างนั้น ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามักจะคิดถึงนิชคุณจากภาพในความทรงจำ พี่ชายตัวโตที่ใจดี อบอุ่น และอ่อนโยน นิชคุณที่เขานึกถึงมีใบหน้าเล็ก ผิวขาวตัดกับคิ้วเข้มจัด ซึ่งล้อมกรอบดวงตากลมโตที่เป็นประกาย จมูกโด่งคมสัน ริมฝีปากสีแดงอิ่มหยัก เขาจำได้ว่านิชคุณเป็นคนหล่อ แต่ในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าความทรงจำของเขาคงไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก เพราะนิชคุณในตอนนี้ดูหล่อเหลากว่าภาพในความทรงจำของเขา ใบหน้าที่เติบโตเป็นชายหนุ่มดูคมคาย และทรงสเน่ห์ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มหยุงเหยิงของคนเพิ่งตื่นนอน ไม่ได้ทำให้เครื่องหน้าที่ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบดูลดน้อยลงไปเลย

 

“คุณป้าให้มาเรียกฮยองไปทานข้าว”

 

“นี่แม่ลืมไปรึไงนะว่าฉันเพิ่งมาถึงเมื่อเจ็ดโมงเช้า” นิชคุณร้องคราง พลางมองดูนาฬิกาที่ข้างหัวเตียง เข็มสั้นชี้เลยเลข 10 มานิดหน่อย

 

“ฮยองนอนต่อก็ได้ครับ เดี๋ยวผมลงไปบอกคุณป้าให้ว่าฮยองยังไม่ตื่น”

 

อูยองหันไปทางประตู เตรียมจะเดินออก แต่เสียงของนิชคุณก็ดังขึ้นมาเรียกไว้เสียก่อน

 

“ไม่เป็นไรหรอก ถึงจะนอนไปก็คงไม่หลับอยู่ดี”

 

นิชคุณลุกขึ้นนั่ง ในขณะที่ทาโร่ หรือเจ้าลูกเป็ด ขดตัวลงบนเตียงตรงจุดเดิมของเขาพอดี

 

“ขอฉันแปรงฟันแป๊บนะ”

 

 

อูยองเดินไปมาอย่างเก้กังอยู่สักพัก เมื่อถูกทิ้งให้อยู่ในห้องของนิชคุณตามลำพัง ก่อนจะตัดสินใจนั่งเล่นกับทาโร่ระหว่างรอนิชคุณที่เข้าห้องน้ำไป กระเป๋าเดินทางใบโตยังถูกวางทิ้งไว้ที่มุมห้องมีของถูกรื้อออกมาแล้วนิดหน่อย นิชคุณที่เพิ่งมาถึงคงยังไม่ทันได้จัดของออกจากกระเป๋าแน่ๆ ที่ข้างเตียงมีกระเป๋าเป้สีแดงที่ดูเหมือนว่าจะผ่านการใช้งานมาอย่างคุ้มค่าถูกเปิดทิ้งไว้ ดูเหมือนนิชคุณจะเอาของออกจากกระเป๋าใบนี้แล้วบางส่วน หนังสือสองสามเล่มถูกหยิบออกมาวางกองอย่างไม่ค่อยเป็นระเบียบนักที่โต๊ะข้างเตียง เป็นพอกเกตบุคอ่านเล่นที่นิชคุณคงพกไปอ่านบนเครื่อง หนังสือเล่มบนสุดมีรูปถ่ายเสียบอยู่ ใบหน้าเสี้ยวหนึ่งของนิชคุณฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใส จนอูยองอดไม่ได้ที่จะหยิบภาพนั้นออกมา มีผู้ชายในภาพนั้นห้าคนสามคนเป็นชาวตะวันตกมีเพียงสองคนที่เป็นคนเอเชีย หนึ่งในนั้นคือนิชคุณ และเพื่อนอีกคนที่ยืนข้างกัน มือข้างหนึ่งของนิชคุณโอบบ่าชายหนุ่มคนนั้นอย่างสนิทสนม และทั้งคู่ก็ชูสองนิ้ว ทุกคนยิ้มอย่างร่าเริงในเสื้อผ้าลำลอง คงเป็นเพื่อนๆที่มหาลัยของนิชคุณละมั้ง นิ้วมือเรียวลูบภาพของนิชคุณเบาๆ เขายิ้มตามดวงตาของนิชคุณในภาพที่กำลังเปล่งประกายสดใส รอยยิ้มของนิชคุณ ทำให้เขามีความสุขได้เสมอ

 

“อูยอง ยังอยู่มั้ย” เสียงนิชคุณดังออกมาจากในห้องน้ำ

 

“ครับ” เขาขานรับ

 

“ฝากหยิบครีมโกนหนวดให้หน่อยสิ”

 

“อ่า.. ได้ครับ” อูยองวางรูปถ่ายใบนั้นไว้ที่เดิม “ตรงไหนครับ”

 

“ข้างๆกระเป๋าเดินทางน่ะ”

 

อูยองเจอมันล้มและกลิ้งไปที่ใต้โต๊ะหนังสือของนิชคุณ เขาหยิบมันขึ้นมา และเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ

 

ใบหน้าที่มีหยดน้ำเกาะพราว โผล่พ้นประตูออกมารับ แต่แทนที่จะรีบกลับเข้าไป นิชคุณกลับหยุด ก่อนที่จะหัวเราะออกมา มือหนายกขึ้นขยี้ศีรษะของอูยองเบาๆ

 

“นี่นายสูงเท่านี้แล้วหรอเนี่ย”

 

“คุณฮยองอ่า รีบๆไปโกนหนวดให้เสร็จเลย”

 

ทั้งๆที่เอ่ยไล่ให้เข้าห้องน้ำไปแท้ๆ แต่นิชคุณดันโน้มหน้าเข้ามาใกล้เสียได้ สัมผัสเย็นจากนิ้วมือที่ยังคงชื้นน้ำ ลูบที่แก้มคนเป็นน้องเบาๆ ก่อนจะหยิกแก้มนิ่มๆเข้าให้ด้วยความหมั่นเขี้ยว

 

“นายนี่ไม่มีหนวดเลยนะ เด็กน้อย”

 

อูยองที่ถึงแม้จะเริ่มโตเป็นหนุ่ม แต่ใบหน้าใสกลับเกลี้ยงเกลาราวกับผิวเด็ก จะบอกว่าโตขึ้นก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะนอกจากตัวที่โตขึ้น ท่าทางพองแก้มเพราะโดนแกล้ง ก็ยังเหมือนตอนเป็นเด็กๆไม่มีผิด

 

“ผมจะเข้ามหาลัยปีหน้าแล้วนะ” อูยองโวยวาย เมื่อเห็นนิชคุณตั้งท่าจะล้อเขาต่อ ช่วงนี้เขาปิดเทอม และก็กำลังจะขึ้นปีสุดท้ายของมัธยมปลายแล้ว

 

“โตแค่ไหนก็เป็นเด็กน้อยของฉันอยู่ดีนั่นแหละ” นิชคุณหัวเราะ เมื่อนึกถึงวันแรกที่รู้จักกัน เด็กตัวน้อยที่ร้องงอแง ทำให้ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่นึกถึงอูยอง ก็ยังคงเห็นเป็นเด็กชายตัวน้อยคนนั้นตลอดมา

 

ถึงแม้ว่านิชคุณจะกลับเข้าห้องน้ำไปแล้ว แต่มันยังคงเต้นไม่หยุด อูยองยกมือขึ้นกุมหน้าอกของตัวเอง เป็นอะไรไปนะ ทำไมหัวใจถึงได้เต้นถี่เร็วขนาดนี้ ใบหน้าที่ร้อนผ่าว ยิ่งนึกถึงเมื่อกี้ที่นิชคุณยื่นหน้ามาใกล้ๆ ดวงตาที่มองสบกัน รอยยิ้มที่ส่งมาให้ เพียงแค่นึกถึงอุณหภูมิในร่างกายก็ยิ่งดูเหมือนจะเพิ่มขึ้น อูยองถอยมานั่งข้างเจ้าทาโร่อีกครั้ง มันลืมตาขึ้นมามองเขาเล็กน้อยก่อนจะนอนต่อบนที่นอนอุ่นสบาย

 

กลีบปากบางเม้มลง เมื่อนึกถึงสัมผัสของนิ้วมือบนพวงแก้ม ตอนเด็กๆนิชคุณหยิกแก้มเขาเล่นเป็นประจำ เพราะแก้มยุ้ยๆของเขา แต่ที่จำได้มันไม่เคยทำให้เขารู้สึกใจเต้นอย่างนี้ ไม่เคยทำให้รู้สึก...

 

เขิน?

 

“อ้ากก” อูยองล้มตัวลงนอนบนเตียงก่อนจะร้องครางออกมาเพราะทนเก็บความรู้สึกสับสนไว้ไม่ได้ เจ้าทาโร่สะดุ้งขึ้นจากการนอนกลางวัน มองเจ้านายที่แย่งที่นอนของมันไปอย่างไม่พอใจ ก่อนจะกระโดดผลุงลงจากเตียง อูยองมองตามทาโร่ที่กระโดดลงไป ก่อนจะถอนหายใจ นิ้วมือคว้าหมอนของนิชคุณขึ้นมากอด อาจจะเป็นเพราะไม่ได้เจอกันนาน ก็เลยรู้สึกเคอะเขินไปบ้างละมั้ง รอยยิ้มบางๆปรากฏบนพวงแก้มใส เมื่อได้กลิ่นหอมอ่อนๆจากหมอนของนิชคุณ กลิ่นประจำตัวของนิชคุณ เขาหลับตาลงและกอดมันแน่นขึ้น กลับมาแล้ว กลับมาแล้วจริงๆด้วยสินะ


“นี่นายมาปลุกฉัน แล้วจะนอนซะเองหรอ”

 

เสียงของนิชคุณเดินเข้ามาใกล้ อูยองค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ใบหน้าของนิชคุณที่คมชัดขึ้นอย่างช้าๆ เหมือนภาพที่ค่อยๆซึมเข้าไปในหัวใจ ก่อนที่มันจะเริ่มเต้นอย่างถี่เร็วอีกครั้ง ถึงแม้จะเป็นอาการที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่เขากลับชอบมัน เขาชอบความรู้สึกนี้ เวลานี้ ที่หัวใจเต้นถี่รัว ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสุขจนต้องยิ้มออกมา

 

“ไปกินข้าวกัน”

 

อูยองยิ้มตอบรับจนถึงดวงตา

 

นิชคุณกลับมาแล้ว

 

 

 

 

To be continued...

 

 

 

 

Talk; เย้ๆๆๆ หลังจากลงตอนintroไป แล้วโน็ตบุคก็ดับสิ้นชีวิตตัวเอง
วันนี้ก็ได้ฤกษ์เอาบทที่หนึ่งมาให้อ่านกันสักที *ปรบมือค่ะ*
เสียตังค์ค่าซ่อมไป 3500 T^T

ตอนนี้อะเหมือนกำลังหัดเขียนฟิคใหม่อีกครั้ง ยังไงอดทนอ่านกันหน่อยนะ อย่าเพิ่งขว้างปาสิ่งของกันนะ
เราอยากเล่าเรื่องนี้จริงๆ อยากเห็นพล็อตเรื่องนี้มันออกมาเป็นรูปเป็นร่าง
อยากให้น้องยองเจ็บแสบ เฮ้ย! นี่ไม่ได้สปอย ไม่ได้สปอยจีๆนะ ฮิฮิ

 

Comment

Comment:

Tweet

นิชคุณกลับมาแล้ว กลับมาได้น่ารักมาก นี่ก็เขินตามอูยอง รู้สึกว่าน้องรักอิพี่มากจริงๆแต่เหมือนอิพี่จะคิดกับน้องแค่น้องมั้ย? แต่ในใจยังคงคิดว่าฟิคคุณวูมันต้องคุณวู 55555555555 ขอบคุณสำหรับฟิคค่าา

#17 By anywoo.{ bizthc } on 2014-06-13 18:31

เอิ่มมม..รู้สึกพี่คุณแม๊นแมนนะ เมื่อเทียบกับน้องด้งเด็กน้อยงุ้งงิ้งจริงๆเลย
......thanks........

#16 By ponnee (58.9.158.114|58.9.158.114) on 2014-03-08 12:25

อูยอง ลูก แอบรักอิพี่อีกแล่วววววววววว น้องเรียมใจร้ายยย แล้วอิพี่ล่ะ มันคิดยังไงกันเนี่ย แต่ดูการแสดงออกก็ท่าทางจะเอ็นดูเป็นน้องอยู่ เท่านี้แหล่ะมั้ง
เด็กน้อยๆๆ เขียนยังไงเห็นน้องเป็นเด็กน้อย แต่ทำไมอยากให้น้องเจ็บแสบบ??  ม่ายยยย น้องอินโนววเซ็นท์นะอย่าทำร้ายยยยเลยยย
ตอนนี้ยังไม่รู้สินะลูก ว่าในรูปถ่ายเป็นใครอะไรยังไง อย่าเพิ่งรู้เลยนะไม่งั้นหนูเจ็บแน่ๆๆๆ
ไปหยิบทิชชู่ก่อนนะ
ขอบคุณจ้า

#15 By LeeLaYa on 2013-10-07 16:52

ฮือ........ลางดราม่ามาแต่เริ่มเลย  เอาพอเบาะๆนะคะ สงสารน้อง TT^TT  
ในรูปอีกคนนั่นจุนโฮใช่ม๊ายยยยย  รักสามเส้าเคล้าน้ำตาซินะ  สงสารน้องงงงงงงงงงงง TT^TT

#14 By 2PM FanFic on 2013-10-05 01:22

อหหหห เหมือนเห็นแววดราม่าลอยมา....
น้องแฝดแน่นแน่ *เดา* ไม่นะไม่ๆๆๆ  ฮือออออออ
น้องยองนี่ก็แบบนะ เขินอัลไลลล พี่เค้าแค่ขยี้หัว จ้องตา จับแก้มแค่นี้ทำเขิน แค่นี้เอ๊งงงง *เสียงสูง* 5555555
ไรเตอร์ค่ะ อยากให้น้องยองเจ็บแสบ คือ จางอูยองน่ารักนะคะ ทำน้องได้ลงหรอค่ะ จางอูยองน่ารักนะ 
 
จะติดตามตอนต่อไป สู้ๆนะคะ  

#13 By TARNDONG (27.55.41.39) on 2013-10-03 11:29

ดราม่าใช่มั๊ยคะเราจะเตรียมผ้าเช็ดหน้ารอ
ในที่สุดพี่คุณก็กลับมา กรี๊ดดดดดด
น้องยองแอบเขิน คิดอะไรกับพี่เค้าหรือเปล่าเนี่ย
น่ารักมากกกกกกก >< ชอบตอนที่พี่คุณโผล่มาเอาครีมโกนหนวด มันเป็นฉากที่ดูเหมือนไม่มีอะไร แต่เป็นพาร์ท
สั้นๆที่ให้ความรู้สึกเหมือนดูซีรี่ย์จริงๆ เห็นภาพไรงี้ น่ารักมาก!
แอบหวั่นๆตอนอูยองเห็นภาพพี่คุณกับเพื่อน? ไม่ใช่ว่าพี่คุณคบใครอยู่นะ แล้วคนนั้นคือจุนโฮ

#11 By mei (14.207.210.16) on 2013-09-30 19:11

อ่านตอนท้ายแทบสลบอ่ะ ทำไมน้องยองของเค้าจะต้องโดนอยู่เรื่อยเลย เรื่องก่อนๆก็กินมาม่ากันเป็นกิจวัตร เรื่องนี้ก็จะโดนอีกแระ
เค้าไม่ชอบกินมาม่านะ อยากกินของหวานมากกว่าอ่ะคะ
ทุกวันนี้ก็สงสารน้องจะแย่อยู่แล้ว คุนนี่ไปจีนมีกิ๊กเยอะแยะไปหมด
ทิ้งน้องอยู่คนเดียว ดูดิเก็บเนื้อเก็บตัวไม่พบผู้คนเดินมาปิดมิดชิด
เหลือแต่ปลายจมูกแล้ว#เอ้ยไม่เกี่ยวนอกเรื่องไปไกลเลย แหะ แหะ
ติดตามค่าติดตามชอบทุกเรื่องที่แต่งอยู่แล้ว แต่อยากหวานบ้างน่ะค่ะ

#10 By Oonwoomie (115.87.118.58) on 2013-09-30 14:56

อ้าว เม้นเสร็จกลับขึ้นไปดูแบนเนอร์ ผิดฮะ เค้าก็จั่วหัวมาให้ดูเป็นภาพน้องโฮแล้ว - -" เราคงติดภาพแทคคุณมากไปสินะ สรุปว่าคนๆนั้นคือน้องโฮ ถถถถถถ TvT

#9 By ~iii~ (58.11.3.136) on 2013-09-28 16:09

โอ๋ๆๆ ปลอบใจไรเตอร์กับค่าซ่อมโน้ตบุค มันกลับมาแข็งแรงแล้วใช่มั้ยคะ 555
ไรเตอร์อยากเล่า เราก็อยากอ่านมากนะเรื่องนี้ แต่งเก่งและสำนวนสวยงามเหมือนเดิมเลย แต่อ่านไม่ผิดใช่มั้ยว่าน้องยองจะเจ็บอีกแล้ว T____T ผู้ชายในรูปนั่นรับบทโดยนายแทคย่นสินะ จะว่ายังไงดี เฮ้อ เจ้าเด็กของเราก็ดันมีใจให้พี่ชายตั้งแต่กลับมาเจอกันวันแรก เอาเป็นว่าวันไหนเสียใจพี่สาวยังว่างนะจ๊ะ มีอ้อมกอดให้น้องยองเสมอ *วิ่งหลบรองเท้าแม่ด้ง*

#8 By ~iii~ (58.11.3.136) on 2013-09-28 16:06

อ๊ากกกก  อ่านไปเขินไป >_<
น่ารัก น่ารัก น่ารักกกกกกกกก
ถึงจะไม่ได้เจอกัน แต่พี่คุณก็ยังเอ็นดูน้องเหมือนเดิม
แต่น้องยองนี่สิ แอร้ยยยยย เหมือนจะเริ่มรู้สึกถึงใจตัวเองที่มีต่อคนพี่มากกว่าเดิมซะแล้ว ><
ชอบตอนที่อูยองรู้สึกสับสนกับความรู้สึกตัวเอง แล้วรู้ว่าตัวเองเขิน แล้วร้องอ๊ากกกอ่ะ 5555 น่ารักกก
ว่าแต่อีกคนในภาพพี่คุณ? ใคร?
เอ๊ะๆๆ แล้วนี่ไรท์บอกอูยองต้องเจ็บปวดคือออ ฮรืออออ อะไร ไม่นะะะ อย่าบอกว่าพี่คุณมีแฟนแล้วนะ อันเดววววววววว TAT

#7 By Khunwoo (27.130.136.210) on 2013-09-27 16:47

งื้อออ คุณฮยองกลับมาทำให้เด็กน้อยของเราหวั่นไหววววว เอ๊ะ แต่เจ้าตัวบอกเป็นหนุ่มแล้ว อิอิ
น้องยองอินเลฟได้แบบน่ารักมากอ่ะ ใสๆมาก แล้วนี่เป็นรักครั้งแรกของน้อง รักมาก ผูกพันมาก งี้ถ้าพี่คุณหักอกน้องนี่จะเจ็บแค่ไหน ม่ายยยย ไรต์อย่าทำน้องเจ็บมากนะ เค้าทนไม่ได้ 5555 #ปกป้องเต็มที่
อ่า แอบเดาว่าคนในรูปอาจเป็นนุ้งโฮ ลุ้นว่าโฮจะมีค.สัมพันไงแล้วเป็นตัวแปรยังไง
ชอบการบรรยายของไรท์มากเลย บรรยายได้สวยงามลื่นไหล สนุกมากๆเลยค่ะ
ติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ ไฟท์ติ้ง! :)

#6 By bewery on 2013-09-27 00:37

คุณฮยองกลับมาแล้ว กลับมาทำให้เด็กน้อยอินเลิฟ
แต่คนในรูปถ่ายจะสร้างมาม่าให้บังเกิดใช่มั๊ยคะ อีจุนโฮสินะ
ไรท์โปรดอย่าใจร้ายทำร้ายเด็กแก้มเลยนะ
เค้าไม่อยากเห็นเด็กแก้มช้ำใจ เด็กแก้มทำไรผิด

#5 By khundong (124.120.191.248) on 2013-09-26 22:12

อ้ากกก...ร้องตามอูยอง ชอบตอนร้องอ้ากกนี่จังเลย คือมันใช่อ่ะ คนมันกำลัง falling in love มันก็อารมณ์นี้แหละ

เค้าลางดราม่ากำลังจะมา รู้สึกได้เหมือนกัน แต่ก็ชอบนะ ดูซาดิสต์เนอะ หึหึ

มันก็ยังไม่อะไรนะเนี่ยแต่ทำไมอ่านแล้วสนุกจังล่ะคะ *ปรบมือให้คนแต่งรัวๆ *

อูยองจะเจ็บแสบแบบไหนนะ อยากรู้แล้ววววว...ไหนๆ โน๊ตบุคก็ซ่อมเสร็จแล้วรีบมาต่อตอนต่อไปเร็วๆ นะคะ

#4 By KhunHomie on 2013-09-26 21:13

อร้าย อร้าย มันคือยังไง อย่าทำให้น้องยองเจ็บแสบนะ หนูไม่ยอม ทุกวันนี้น้องยองก้เจ็บแสบพอแล้ว เพราะห่างคุนนี่ กิกิ หนุกอ่ะ ลุ้นอ่ะ บีบหัวใจ จุนโฮเป็นใคร แล้วจะมาเมื่อไหร่ อย่ามาทำน้องยองเค้าเสียจัยนะ โป้งจุนโฮจริงๆๆด้วย  cry

#3 By หอยทาก (175.145.189.182) on 2013-09-26 20:31

งานนี้ต้องมีคนเจ็บเเน่ๆ ...รีดสัมผัสได้/กี้สสสส
พี่คุณไม่ควรจะคบซ้อนนะคะ สงสารยอง TT /เอ้ยยังไม่ได้คบยอง/ ถ้าอูยองคิดกับพี่คุณเป็นเเค่พี่ชายธรรมดาก็คงดี เเต่พี่คุณทำใจดี อูยองคิดนะคะพี่คุณ 
คนในรูปต้องมีความหมายกับพี่คุณมากเเน่ๆ ชักตื่นเต้นเเล้วล่ะค่ะ ว่าจุนโฮจะมาร่วมตอนไหน แงจะตามต่อตอนต่อไปนะคะ TT สนุกมากเลยค่ะ

#2 By kinoomi on 2013-09-26 19:44

เริ่มรู้สึกถึงความดราม่านิดๆแล้วสิ
คนที่ถ่ายรูปแล้วพี่คุณโอบไหล่จะใช่จุนโฮมั้ยนะ Y_Y
ไม่อยากให้น้องยองเจ็ยเลยอะไรต์ 5555 เค้าอยากเห็นน้องมีความสุข อยากเห็นโมเมนต์เยอะๆ
แต่ไม่ว่ายังไงก็จะติดตามค่ะ ไรต์สู้ๆนะคะ

#1 By mymy (124.122.184.50) on 2013-09-26 19:35

Recommend