[fiction] Wizard of Orz - Ch.5

posted on 23 May 2013 21:35 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney directory Fiction

 

 

 

 

 

หลังจากตกอยู่ในสภาพพี่เลี้ยงเด็กมาเกือบเดือน นิชคุณก็เริ่มชินกับการที่ต้องตื่นเช้ากว่าเดิมสักหน่อย หรืออาจจะหลายหน่อย เพื่อที่จะทำอาหารเตรียมให้อูยองกินก่อนจะไปเรียน ไอ้ลำพังตัวเขาจะกินอะไรก็ได้ ไม่กินก็ยังได้ แต่อูยองที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ขืนเขาปล่อยให้อดๆอยากๆก็กลัวพ่อแม่มันจะรู้แล้วตามมาสาปมาแช่งเขาให้ถึงที่ ถึงแม้ว่าอูยองจะยืนยันความปลอดภัยของเขาไว้แล้วก็เถอะ แต่ใครจะไปรู้ พวกพ่อมดเอะอะโบกไม้โบกมือยักคิ้วหลิ่วตาก็ปล่อยเวทย์มนต์ได้แล้ว ประเดี๋ยวเดียวจากฉายาเจ้าชายที่ค้ำคออาจจะเพิ่มห้อยท้ายเป็นเจ้าชายกบเอาสักวัน

 

 

เขาลุกขึ้นจากเตียงที่แบ่งกันนอนให้เบาที่สุด กลัวอูยองจะตื่นขึ้นมาก่อน ถ้านอนไม่พอเดี๋ยวจะงอแงไปทั้งวัน เด็กนี่นะ กินกับนอนเป็นสำคัญ กินอิ่มนอนหลับมันก็ไม่ดื้อไม่ซน(เท่าไหร่)แล้ว เขาย่องเข้าไปในห้องน้ำ หรี่ตาเมื่อเจอแสงไฟสว่างจ้า เขาเดินโงนเงนด้วยความไม่ตื่นดีไปหยุดหน้าชักโครก ก่อนจะปลดกางเกงลงเพื่อทำธุระส่วนตัว

 

 

“หวัดดี นิชคุณ”

 

 

“ว่าไง” เขาหาว ขณะปลดปล่อยของเหลวออกจากร่างกาย ก่อนจะสะดุ้งหันกลับไปตามเสียง

 

 

คิมมินจุนชะโงกหน้าออกมาจากกระจก

 

 

“เฮ้ย ตามสบาย กูรอได้”

 

 

มินจุนถอยหัวกลับไปในกระจกก่อนจะหลับตาลง ไม่ได้สนใจไอ้คนยืนฉี่ที่กำลังอ้าปากค้าง ถ้าฉี่ราดอีกรอบได้นิชคุณทำไปแล้ว เขาคว้ากางเกงขึ้นสวม ก่อนจะเดินไปหยุดหน้ากระจกที่เหนืออ่างล้างมือ

 

 

“เมิงทำเหี้ยอะไรเนี่ย”

 

 

“อ้าว เสร็จแล้วหรอ”

 

 

มินจุนลืมตาขึ้น

 

 

“อูยองล่ะ”

 

 

“ยังไม่ตื่น”

 

 

“อูยองอ่า!!” คิมมินจุนตะโกนเรียกผู้เป็นศิษย์ด้วยเสียงอันดังกังวานจนนิชคุณรีบตะครุบปากไว้แทบไม่ทัน

 

 

“อย่าเสียงดังสิวะ”

 

 

นิชคุณกระซิบกระซาบ ค่อยๆลดมือจากปากไอ้เพื่อนตัวดี

 

 

“ไอ้คุณ” มินจุนกระซิบ

 

 

“กูอุตส่าห์ตื่นขึ้นมาก่อน จะให้อูยองมันนอนสบายๆ”

 

 

“ไอ้คุณ...”

 

 

“เมิงจะเอะอะเสียงดังทำไมเนี่ย”

 

 

“คุณ”

 

 

“อะไรอีกวะ”

 

 

.

.

 

.

 

 

“เมิงมาปิดปากกุเนี่ย เมิงล้างมือรึยัง”

 

 

นิชคุณก้มมองมือตัวเอง ก่อนจะเงยขึ้นส่งยิ้มหวานให้มินจุน เขาเปิดก้อกน้ำแล้วล้างฝ่ามือ ง่ามนิ้ว ถูหลังมือ ข้อมือ แถมด้วยการกวักน้ำไปล้างหน้าให้มินจุนที่โผล่หัวออกมาจากกระจกด้วย

 

 

 

 

 

 

 

 

“อาจารย์หรอครับ” คนตัวเล็กเดินงัวเงียเข้ามาตามเสียงที่คุ้นหู มือกำกลมๆยกขึ้นขยี้ตาอูมๆของตัวเอง

 

 

“ว่าไง อูยองงี่”

 

 

“ท่านอาจารย์ มารับผมแล้วหรอ” ดวงตาสลึมสลือเปล่งประกาย จนนิชคุณหมั่นไส้ เอาสิ เขามันพี่เลี้ยงเด็กชั่วครู่ชั่วคราว พอพูดจะไปทำเป็นดีใจออกนอกหน้า วันนี้งดไก่ทอดไปได้เลยจางอูยอง

 

 

“ฉันแวะมาเยี่ยมน่ะ”

 

 

เด็กห้าขวบทำหน้ามู่ ส่วนคนแอบฟังอยู่อดกระตุกยิ้มที่มุมปากไม่ได้

 

 

“เมื่อไหร่ท่านอาจารย์จะกลับมาล่ะครับ”

 

 

“ตอนนี้ฉันกำลังวุ่นๆกับเด็กๆน่ะ คราวนี้เป็นลูกแฝดเลยนะ..”

 

 

“เดี๋ยว” นิชคุณขัด “เมิงมีลูกแล้วหรอวะ” ถึงตอนแรกจะแปลกใจ แต่ถ้ามาคิดๆคำนวณดูแล้วจากอายุของมินจุนคงไม่ต่ำกว่าร้อยปีแน่ๆ มีลูกอาจจะยังน้อยไป ระดับนี้มีลูกได้ถึงหลานถึงเหลนแล้ว

 

 

มินจุนฉีกยิ้มกว้าง เขาหันกลับไป ฮัมเพลงในลำคอขณะอุ้มห่อผ้าสองห่อไว้ในอ้อมแขน

 

 

“น่ารักใช่มั้ยล่า”

 

 

มินจุนยื่นห่อผ้ามาให้พวกเขาดูชัดๆ โอเค ตอนนี้ นิชคุณรู้สึกแปลกใจ แปลกใจจนถึงขั้นเครียดได้แล้วจริงๆ สัตว์ตัวแดงๆที่มีขนปุยอ่อนๆสีขาวดำ มองกลับมาที่เขา

 

 

“พอดีแพนด้าลูกบุญธรรมของฉันเพิ่งคลอด ฉันเลยต้องมาดูแลหลานๆก่อน ยิ่งออกมาเป็นลูกแฝด ฉันต้องช่วยแม่มันเลี้ยงลูกไปก่อนสักพัก ยังไงคุณกูฝากเมิงดูอูยองไปก่อนนะ”

 

 

นิชคุณได้แต่กระพริบตาปริบๆ เมื่อดวงตากลมสีดำขลับของลูกหมีแพนด้าจ้องมองมาที่เขา ตกลงธุระที่มินจุนถึงกับต้องทิ้งลูกศิษย์ซึ่งเป็นพ่อมดน้อยทั้งดื้อทั้งซนไว้ให้มนุษย์อย่างเขาเนี่ย มันเพราะแพนด้า.. แพนด้าเนี่ยนะ

 

 

“ผมอุ้มบ้างได้มั้ยอ่ะ”

 

 

“ไม่ได้หรอก เด็กๆยังเล็กมากๆเลยนะ”

 

 

นิชคุณมองมินจุนทำเสียงเล็กเสียงน้อยคุยกับอูยองแล้วเขาก็อดจะย่นคิ้วตัวเองไม่ได้ ฟังแล้วเสียวฟันชะมัด

 

 

“แล้วเมื่อไหร่เมิงจะกลับมาวะ”

 

 

“ก็รอให้แม่มันเลี้ยงลูกเองได้ก่อน ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันกลับไปทันวันเกิดนายแน่ๆ”

 

 

“วันเกิดหรอครับ” ตาคู่เล็กไม่มีวี่แววสลึมสลืออีกแล้วหันมามองนิชคุณด้วยความตื่นเต้น  ไม่รู้พ่อมดจะตื่นเต้นกับวันเกิดทำไม มันยังต้องจัดกันเป็นอีกร้อยปี ฉลองกันทุกปีได้เบื่อกันไปข้างนึงพอดี

 

 

“จะถึงวันเกิดนิคคุณแล้วหรอครับ”

 

 

“ยังหรอก” นิชคุณก้มไปมองเด็กที่มาเกาะแขนเขาตาแป๋ว “อีกตั้งเดือนนึง”

 

 

“อีกเดือนนึง!” อูยองทำตาโตเข้าไปใหญ่ “แล้วผมจะเตรียมตัวทันได้ยังไงล่ะครับ”

 

 

“หืมมม?”

 

 

“ก็ปกติวันเกิดผมปะป๊ามะม๊าต้องเตรียมงานอย่างต่ำก็หกเดือนเลยนี่ครับ อย่างปีก่อนปะป๊าก็สั่งปลูกสวนกุหลาบไว้ล่วงหน้าห้าปี เพื่อที่จะเอากุหลาบมาตกแต่งในงาน มันสวยมากๆเลย ไม่ใช่กุหลาบธรรมดานะครับ แต่กลีบดอกของมันจะเป็นประกายระยิบระยับเมื่อโดนแสง นิคคุณน่าจะได้อยู่ในงาน มันสวยมากเลย” แก้มป่องพองเข้าพองออกขณะคุยเจื้อยแจ้ว

 

 

“นายไม่ต้องจัดวันเกิดให้ฉันขนาดนั้นก็ได้” นิชคุณหัวเราะ ก็ดูอูยองสิ ทำหน้าตาเคร่งเครียดจนเขาจะเครียดตาม ไม่รู้เจ้าตัวเล็กวางแผนจะจัดปาร์ตี้อะไรอยู่ “ปกติวันเกิดฉัน ก็มีแค่เพื่อนๆ แทคยอน แล้วก็อาจารย์มินจุนของนาย พวกเราไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน เท่านั้นเอง”

 

 

“อาจารย์จัดงานวันเกิดให้นิคคุณแค่นั้นเองหรอครับ” อูยองหันไปมองคนในกระจกเหมือนจะต่อว่า ก็ปกติในโลกพ่อมด คิมมินจุนเป็นเจ้าพ่องานสังสรรค์เลยก็ว่าได้ อย่างงานวันเกิดเขาเองมินจุนก็อยู่เบื้องหลังการจัดงานอยู่หลายครั้ง

 

 

“อะไรกัน นิชคุณ ปีที่แล้ว ฉันก็ซื้อเค้กให้แกนะเว้ย”

 

 

“อืม ใช่ เค้ก เรากินเค้กกัน”

 

 

“ไม่มียูนิคอร์นหรอครับ” อูยองหันไปถามมินจุนด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ “อย่างน้อยก็น่าจะมียูนิคอร์น อาจารย์นี่ใจร้ายจริงๆ”

 

 

คนโดนหาว่าใจร้าย หันมายักไหล่ให้เพื่อนมนุษย์ที่ยืนเกาหัวแกรกๆ “เด็กๆชอบยูนิคอร์นน่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

เขาว่าแล้วเชียวว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับนักเรียนใหม่คนนี้ เขารู้สึกได้ตั้งแต่วันแรกที่หมอนี่ก้าวเข้ามาในโรงเรียนแล้ว คนธรรมดาที่ไหนจะดูดีขนาดนี้ทั้งรูปร่างสมส่วน กล้ามเนื้อแข็งแรง ใบหน้าก็หล่อเหลายิ่งกว่ารูปวาดของเทพเจ้ากรีกเสียอีก เขา...ด้วยศักดิ์ศรีของอีจุนโฮ รองประธานชมรมมิติลี้ลับ จะต้องเปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงของฮวังชานซองคนนี้ให้จงได้ เขาเดิมตามชานซองมาตั้งแต่ในห้องน้ำแล้ว เพราะว่าเขาบังเอิญได้ยินเสียงชานซองคุยกับใครสักคน ที่แปลกก็คือในห้องน้ำนั้นไม่มีใคร มีแต่ชานซองยืนพูดกับกระจกเท่านั้นล่ะ! จากมุมที่เขายืนเขาไม่เห็นหรอกว่าในกระจกมีอะไร แต่เขาเชื่อว่ามันต้องเป็นสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติแน่ๆ

 

 

ว่าแต่ไอ้หมอนี่จะเดินไปไหนกันนะ?

 

 

“นายเดินตามฉันมาทำไม” เสียงนั้นอยู่ใกล้ตัวจนทำให้จุนโฮสะดุ้ง เมื่อจู่ๆโดยไม่บอกไม่กล่าว ชานซองก็มายืนอยู่หน้าเขา อะไรกัน เมื่อกี้ยังเดินห่างกันตั้งหลายก้าว รวดเร็วขนาดนั้น จะเป็นไปได้ยังไง... ความคิดนั้นทำให้ขนท้ายทอยของเขาลุกซู่ นี่เขาก้าวขาเข้าไปในเรื่องลึกลับจริงๆแล้วใช่มั้ย

 

 

เพราะร่างที่เล็กกว่า ทำให้จุนโฮต้องเงยขึ้น ดวงตาของชานซองดำขลับอย่างน่าเกรงขาม เขาหรี่ตาลง จ้องมองกลับอย่างท้าทาย

 

 

“ใครว่าฉันเดินตามนาย”

 

 

ดวงตาสองคู่มองสบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

 

 

“ฟังนะ ฉันรู้ว่านายเป็นใคร” อีจุนโฮค่อยๆเหยียดยิ้มที่มุมปาก ยังไงเขาก็ถือไพ่เหนือกว่า เขาเป็นผู้กำความลับของชานซองเข้าแล้วนี่

 

 

“นาย...” นั่นไงล่ะ แววตาของชานซองกระพริบวูบ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเอ่ยต่อ “แอบชอบฉันหรอ”

 

 

“จะบ้าหรอไง!” อีจุนโฮตวาดลั่น ไม่ทันสังเกตว่าคราวนี้เป็นคราวของอีกคนที่จะแอบยิ้มที่มุมปาก

 

 

“ฟังนะ ฉันเห็นนายในห้องน้ำ” จุนโฮกดเสียงลงต่ำ พยายามร่วมรวมสติคืนมา

 

 

“นี่นาย...” ดวงตาเรียวยาวหรี่ลง โน้มตัวกระซิบที่ข้างหูของคนตัวเล็ก “โรคจิตรึป่าวเนี่ย ไปแอบดูฉันในห้องน้ำเลยหรอ”

 

 

สิ้นประโยคก็ได้แต่กลั้นขำ เมื่อเห็นอีกคนทำท่าฮึดฮัด ดวงตาก็เล็กแค่ขีดเดียวยังพยายามจะถลึงตาใส่เขาอีก แถมใบหูนั่นก็เปลี่ยนเป็นสีแดงขึ้นเรื่อยๆ

 

 

“ฉันได้ยินที่นายคุยกับคนในกระจก” จุนโฮโพล่งใส่อย่างเหลืออด

 

 

“คนในกระจก?” ชานซองทวนคำอย่างระมัดระวัง

 

 

“ใช่ ฉันรู้ความลับของนาย ฉันรู้ว่าจริงๆแล้วนายเป็นใคร”

 

 

“แล้วนายคิดว่าฉันเป็นใครกัน” ชานซองเลิกคิ้วขึ้น เจ้าบ้า ยังจะทำหน้ากวนประสาทได้อยู่อีกนะ เขากำลังจะแฉมันกับคนทั้งโรงเรียนแล้วเชียว นี่จะเป็นครั้งแรกหลังจากการก่อตั้งชมรมนี้ขึ้นมา ที่เขาจะสามารถพิสูจน์ให้เห็นได้ว่า บนโลกมนุษย์มีสิ่งเหนือธรรมชาติอยู่จริงๆ ต่อไปใครจะกล้ามาขู่ยุบชมรมเขาเพราะเห็นเป็นเรื่องไร้สาระอีก

 

 

“ไม่รู้สิ พ่อมด?” จุนโฮยักไหล่ เท่าที่เขาศึกษามา ก็มีเผ่าพันธ์พ่อมดนี่แหละ ที่สามารถสื่อสารด้วยการส่งภาพ และบางครั้งก็ส่งไปได้ทั้งร่างผ่านกระจกเงา

 

 

ฮวังชานซองส่งเสียงหัวเราะดังลั่น

 

 

“นายชื่ออะไรนะ”

 

 

“อีจุนโฮ รองประธานชมรมมิติลี้ลับ” จุนโฮเน้นย้ำที่ท้ายประโยค

 

 

“อีจุนโฮ ฟังนะ นายรู้ความลับของฉันเข้าแล้วล่ะ” ร่างสูงกวักมือให้จุนโฮขยับเข้าไปใกล้ ฝ่ามือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะแบออกให้จุนโฮเห็นของที่อยู่ภายใน “ฉันขอแนะนำให้รู้จัก สมอลล์ทอล์ก

 

 

 

 

 

 

“นี่พวกนายคุยกันอย่างนี้เป็นเรื่องปกติเลยหรอไง” นิชคุณย่นคิ้ว หลังจากที่คราวนี้มินจุนโผล่มาในแก้วน้ำกลางมื้อเย็นของพวกเขา

 

 

“ทำไมล่ะครับ?” อูยองดูดน้ำในแก้วที่เพิ่งใช้คุยกับมินจุนเสร็จจนเต็มแก้ม ก่อนจะเอียงคอด้วยความสงสัย ก็ถ้าไม่ให้คุยอย่างนี้ จะติดต่อกันยังไงเล่า การเข้าฝัน อาจไม่ใช่วิธีที่ดีเท่าไหร่ เพราะบางทีคนโดนเข้าฝันอาจไม่รู้ตัวว่าเป็นสิ่งที่ฝันไปเอง หรือเป็นการสนทนาจริงๆ พวกเขาเลยติดต่อผ่านวัตถุที่สามารถใช้มนตร์ส่งภาพสะท้อนมาได้มากกว่า ไม่ว่าจะผ่านเงาสะท้อนของน้ำ หรือบนกระจกเงา

 

 

“พวกนายไม่มีโทรศัพท์กันหรอไง” นิชคุณแกว่งโทรศัพท์มือถือในมือของตัวเองไปมา หน้าจอทัชสกรีนสะท้อนพวงแก้มขาวของคนที่นั่งมอง

 

 

“อ่า... ผมก็คิดจะพกกระจกเงาติดตัวไว้เหมือนกัน” อูยองพยักหน้าหงึกๆ  ในขณะที่นิชคุณยกมือกุมขมับ

 

 

“ไม่ใช่ อูยอง มนุษย์ไม่ได้ติดต่อกันผ่านกระจก พวกเราคุยกันผ่านสัญญาณโทรศัพท์” เพราะเห็นคิ้วที่ผูกเป็นปมของอูยอง นิชคุณถึงได้สาธิตด้วยการกดเบอร์โทรของแทคยอน เขาเลื่อนโทรศัพท์ไปวางบนกลางโต๊ะให้อูยองได้ดูวิธีการใช้พร้อมเปิดสปีกเกอร์โฟน มันส่งเสียงดังตู๊ดๆ

 

 

“นิคคุณ!” ก่อนที่ใบหน้าของอูยองจะปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือของเขา

 

 

เขาเงยขึ้นมองดูเด็กน้อยที่ก้มหน้าก้มตาอยู่บนแก้วน้ำ

 

 

“นิคคุณพกโทรศัพท์นี่ไว้ตลอดใช่มั้ย ดีจัง ผมก็ติดต่อนิคคุณได้ตลอดน่ะสิ”

 

 

“ฮัลโหล” เสียงแทคยอนดังขึ้นจากลำโพงโทรศัพท์

 

 

“เอ๊..” อูยองเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแทคยอน

 

 

“นั่นเสียงอูยองนี่”

 

 

“แทคยอน!”

 

 

“แทคยอนก็ใช้เวทย์ม...” นิชคุณถลาข้ามโต๊ะไปปิดปากอูยอง

 

 

“เฮ้ย ว่าไง” เขาตะโกนเสียงดัง หวังว่าจะดึงความสนใจของแทคยอนจากคำพูดที่ค้างไว้ของอูยองได้

 

 

“อ้าว ไอ้คุณ มีไรกันวะ”

 

 

“อ่อ ฉันกำลังสอนอูยองใช้โทรศัพท์น่ะ”

 

 

“สอนใช้โทรศัพท์” แทคยอนทวนคำ ก็โตจนป่านนี้ จะมีใครใช้โทรศัพท์ไม่เป็นอีกหรอ

 

 

“พอดีอูยองเพิ่งซื้อโทรศัพท์ใหม่ เราก็เลยลองเทสเล่นกัน”

 

 

“แต่นี่มัน..เบอร์เมิง”

 

 

“เฮ้ย เออ พอดีฉันกับอูยองใช้รุ่นเดียวกัน หยิบผิดเครื่องว่ะ เออ แค่นี้นะ” นิชคุณตัดบท ก่อนจะรีบกดวางสาย เขาถอนหายใจมองดูเด็กห้าขวบที่โดนเขาเอามือปิดปากอยู่ เพิ่งรู้ตัวว่าคงปิดแรงไป ก็ตอนเห็นน้ำตาเอ่อบนตาคู่เล็กที่จ้องเขาตาขวางอยู่นั่นแหละ พอปล่อยมือ อูยองถึงได้...

 

 

 

 

 

พรึ่ฟฟฟ

 

 

 

 

 

กลายเป็นแมวน้อยแสนงอนไปอีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To be continued...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TalK{}

ความไร้สาระมันมาอีกตอนแล้ว 555555555
เรื่องนี้อ่านแล้วห้ามคิดอะไร เพราะตอนเขียนนี่ไม่ได้คิดอะไร
ไร้พล็อต ไร้แก่นสาร ไร้ซึ่งทุกสิ่ง
คิดอย่างเดียวว่าน้องยองน่ารัก น้องยองห้าขวบ ฮ่าๆ
เขียนสนองนี้ดตัวเองอีกละ ก็มันคิดถึงน้องแบบนี้นี่นาาาา ><

 

 

edit @ 23 May 2013 21:57:11 by LIMEs

Comment

Comment:

Tweet

น่าย๊ากกกกกกกกกกก
อยากได้จางอูยองมาเลี้ยงซักตน?คน?
แบบนี้ไปดักตีนิกคุงตรงหน้าปากซอยแล้วเอาจางอุยองมาเลี้ยงได้ป่าวคะเนี่ย 55555555555555

#8 By Miss_Jang on 2013-06-01 22:27

ไอเด็กบ้าาาาาาา ไอเด็กขี้งอนนนน งือๆๆๆๆๆ
งอนได้เป็นงอนสินะ ก็นิคคุณไม่ได้ตั้งใจอย่างอนนิคคุณเลยย
เราชอบจุนโฮคาแรกเตอร์นี้อะ ดูมั่นใจดี
แล้วพี่ชานนี่ตกลงเป็นพ่อมดปะเนี่ยยย อ่าาา แน่ๆเลยยยย แค่สมอลล์ทอร์คจริงหรอออ นุ้งเห็นพี่ชานคุยกับกระจก ไหนจะที่อูยองดูซึมๆอีก (นี่ก็คิดไกลเกิ๊นนน 5555)
แอบขำตอนที่พี่คุณเอามือปิดปากพี่คิมด้วย 5555555555
รอตอนต่อไปนะงิ

ขอบคุณค่ะ

#7 By PintooPim on 2013-05-29 23:17

น้องโฮหน้าแตกเลยลูกแต่มี๊เชื่อว่าชานหมีต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลสู้ต่อไปนะคะลูกมี๊
ฉันล่ะเพลียกับท่านอาจารย์ของน้องยองเหลือเกิน ฝากเด็กน้อยไว้แล้วหนีไปหาแพนด้าลูกบุญธรรมเนี่ยนะ นายช่างเป็นพ่อที่ดีเหลือเกิน ไปเยี่ยมหลานแฝดบุญธรรม เฮ้อ
น้องยองเตรียมจัดงานวันเกิดให้พี่คุณเซอไพร์ไปเลย จะเอากุหลาบ ยูนิคอน ปิกาสัส สายรุ้ง อะไรก็เอามาเถอะลูก แค่หนูไม่งอลพี่คุณเป็นพอแล้ว เดี๋ยวพี่คุณไม่ทอดไก่ให้หนูกินนะsurprised smile
งือออ!น้องยองน่ารักอ่าาา ชอบให้น้องเป็นแบบนี้เหมือนกันคะ
ถึงจะพ้นวันเกิดปีที่24มาแล้วก็เถอะ แต่เหมือนเด็กม.ปลายมากกว่า
น้องไม่ได้โตขึ้นสักเท่าไหรเลย (คุนนี่ยังต้องดูแลอีกนานนะจ๊ะ)
เรื่องนี้น่ารักจังคะ แฟนตาซีดี ปู่รั่ว ชานโฮก็คงจะเป็นคู่กัดกันใช่มะ?
ติดตามค่าาาbig smile

#5 By Oonwoomie (103.7.57.18|124.120.113.19) on 2013-05-24 13:59

อิอิ.. ตอนนี้ก็น่ารักค่ะ ขำน้องคุณที่งอนน้องว่าอยากกลับไปกับอาจารย์ตัวเอง แล้วคิดในใจว่าจะไม่ทำไก่ทอดให้แล้ววันนี้ อิอิ น่ารักอ่ะ..
น้องก็น่าใจน้อยจริงๆ เพราะด้งดูเหมือนจะตื่นเต้นอยากกลับไปกับอาจารย์ น้องคุณก็ต้องใจหายบ้างเป็นปกติ
ด้งน่ารักอ่ะอยากจัดงานวันเกิดให้น้องคุณ แล้วก็งอนน้องคุณแปลงร่างเป็นแมวด้วย อิอิ ใครจะไม่รักไหวอ่ะเนอะ?
ฟิคเรื่องนี้น่ารักมากๆ เลยค่ะ อ่านไป ยิ้มไป ขอบคุณที่มาอัพเดทฟิคเรื่องนี้นะคะ ^^

#4 By love-khunyoung (103.7.57.18|152.14.60.239) on 2013-05-24 01:52

พ่อมดโมเอ้ >.,< ขี้งอนได้น่ารักเว่อร์ๆ
กลายร่างเป็นแมว! 55555
แบบว่ายูนิคอร์นในโลกมนุษย์มันเป็นอะไรที่อเมซิ่งมากๆอ่ะนะ อีกอย่างเตรียมงานวันเกิดตั้งห้าปีของคนคงจะไม่ไหว แก่พอดีล่ะเธอออออ

ฮาจุนโฮ แบบว่า ทั้งหมดจบด้วย \"สมอลล์ทอล์ก\"
= =; เอิ่ม แอบหน้าแตกอ่ะโฮ

#3 By mei (103.7.57.18|171.6.195.101) on 2013-05-23 23:12

หนูอย่างอนมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เป็นแมวมันลำบากนะรู้ม้ายยยยยย ~ ><
 คิคิคิ รอเรื่องนี้กลับมา แล้วก้กลับมา ทำไมรุ้สึกว่าฟิน ชานนูนอที่สุด 555555555555
ขอบคุณพี่เรียมค่าา

#2 By anywoo.{ bizthc } on 2013-05-23 22:45

น้องยองน่าร๊ากกกกกกกก ตื่นเต้นกะงานวันเกิดด้วย
เวลางอนก็กลายร่างเป็นน้องแมวเหมียวขู่ฟ่อๆ คิคิ
ว่าแต่จุนโฮเข้าใจชานผิดใช่มะ รึว่าจริงๆชานจะเป็นพวกเดียวกะน้องยอง
รออ่านตอนต่อไปนะคะ

#1 By khundong (103.7.57.18|124.120.232.166) on 2013-05-23 22:40

Recommend