[SF] The Circular

posted on 16 Dec 2012 15:10 by woohoney in SmileJunho, SweetKhunnie, WooHoney directory Fiction
 
 
The Circular
Pairing: KhunWoo, KhunHo
Genre: Agnst
Rate : R
 
 
 

 

 

First Arc: Nichkhun

 

“นายไม่ควรมาที่นี่” อูยองเอ่ยด้วยเสียงเบาหวิว เมื่อเขาทำแผลให้ร่างเล็กอย่างเบามือ

“ฉันไม่อยากเชื่อว่าเขาทำอย่างนี้กับนาย”

นิชคุณรีบมาที่นี่ทันทีที่รู้ว่าจุนโฮทำอะไรลงไป หัวใจของเขาเหมือนถูกรนด้วยไฟร้อนนั่นไปด้วยตลอดทางที่ขับรถมา เขากดกริ่งอย่างร้อนรน จนประตูเปิดออก อูยองมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนจะนำเขามานั่งบนโซฟารับแขก

“ไม่เป็นไรหรอกน่า จุนโฮเขาก็เป็นอย่างนี้แหละ เป็นคนใจร้อนทำอะไรวู่วามไปหน่อย”

นิชคุณมองดูแก้มกลมซึ่งมีรอยช้ำปรากฎชัด ไม่เป็นไร.. อย่างนี้จะเรียกว่าไม่เป็นไรได้ยังไง

“ป่านนี้เขาคงนั่งรู้สึกผิดแล้วล่ะ” อูยองเอ่ยยิ้มๆเมื่อเห็นแววตาเป็นกังวลของอีกคน

นิชคุณเกลี่ยพวงแก้มเนียนด้วยนิ้วหัวแม่มือ แตะลงบนแผลที่มุมปากอย่างแผ่วเบา

“ฉันกลัว...” เสียงของเขาแตกพร่า อูยองเงยขึ้นสบตาของเขา

“ตอนนั้น ฉันกลัว... เพราะฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน ฉันไม่รู้ว่าฉันควรทำยังไง...”

เขาสารภาพ ความรู้สึกหวั่นกลัวเหล่านั้นยังคงสดใหม่จนถึงแม้กระทั่งตอนนี้

“ฉันต้องการนาย จนมันเหมือนกับว่าฉันต้องการทุกสิ่งทุกอย่างจากนาย ความรู้สึกแบบนั้นมันทำให้ฉันกลัว..”

“เรายังเด็กไม่ใช่หรอ” อูยองกระซิบอย่างอ่อนโยน นิ้วมือเรียวลูบไล้บนใบหน้าของนิชคุณ

อูยองยิ้มให้เขา รอยยิ้มน่ารักที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

ราวกับว่าพวกเขาได้ย้อนกลับไป เป็นเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีอีกครั้ง เขาแตะริมฝีปากลงบนรอยยิ้มนั้น ค่อยๆจูบอย่างแผ่วเบา รอให้กลีบปากบางนั้นขยับตอบ ระมัดระวังไม่ให้โดนรอยแผลที่มุมปาก เหมือนจูบแรกของพวกเขา จูบที่หวั่นกลัว และไม่แน่ใจ จูบที่สั่นไหว และอ่อนหวานที่สุดในความทรงจำ อูยองโอบแขนรอบลำคอของเขา ขยับร่างกายให้แนบชิด นิ้วมือเล็กแกะกระดุมเสื้อของเขา ก่อนจะสัมผัสกับผิวกายที่ร้อนผ่าว ลูบไล้บนแผงอก และโอบกอดร่างกายของเขา พวกเขาจูบปนด้วยรสสนิมเลือด ปลดเปลื้องเสื้อผ้าอย่างสะเปะสะปะ สัมผัสลูบไล้ไปแทบทุกส่วนของร่างกายอีกฝ่าย กลีบปากบางจูบบนแผ่นอกของเขา ร่างเล็กของอูยองสั่นโยนเล็กน้อย เมื่อเขาดึงกางเกงบอกเซอร์ของอูยองลงจากสะโพกมน เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่าที่สมบูรณ์แบบ อูยองหลับตาลงและหยุดนิ่ง

“นายอยากให้ฉันหยุดรึเปล่า”

อูยองส่ายหน้า ก่อนจะเปิดเปลือกตาที่เปียกชื้นขึ้นมา ดวงตากลมดำขลับเพ่งมองเข้าไปในดวงตาของเขา

“ฉันอยากให้นายกอดฉัน”

นิชคุณดึงตัวของอูยองมาจูบ อูยองจูบตอบเขาอย่างโหยหา เรียวขาตวัดกอดรอบลำตัวของเขา เมื่อเขาอุ้มร่างบางขึ้นมาบนตัก นิ้วมือเรียวแทรกลงในเส้นผมของเขา ขยุ้มเบา ขณะที่เจ้าตัวร้องครางออกมาอย่างอ่อนหวาน เมื่อเขาขบเม้มบนผิวอ่อนที่ลำคอ เรียวจมูกของเขาไล้ไปบนผิวกายหอมกรุ่น กดจูบลงบนลำคอขาวเนียน ฝ่ามือของเขาโอบเอวคนบนตักให้แนบชิด อูยองซุกใบหน้าลงบนเส้นผมของเขา แอบอิงอยู่ที่ขมับของเขา ลมหายใจร้อนกระซิบพร้อมกับสัมผัสของริมฝีปากที่ประทับจูบอย่างแผ่วเบาบนหน้าผากของเขา

“ฉันรักนาย”

แผ่นอกที่สะท้านขึ้นลงทำให้เขารู้ว่าอูยองกำลังร้องไห้

นิชคุณผละออก เพื่อจะประคองใบหน้ากลมที่กำลังเบะสะอื้นเอาไว้ เขายิ้มให้อูยอง และเช็ดน้ำตาบนพวงแก้มขาวซีดนั้น

“ให้ฉันนอนกอดนายมั้ย”

อูยองยิ้มตอบเขา พร้อมกับพยักหน้า รอยยิ้มที่เขาแทบจะสาบานว่าไม่มีอะไรจะสวยงามเทียบเท่าได้

เขาขยับและดึงตัวของอูยองให้นอนลงในอ้อมกอด อูยองดูตัวเล็กนิดเดียวในอ้อมแขน ผิวขาวนุ่มนอนอิงแอบอยู่ข้างกาย ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงอดใจไม่ได้หรอกที่จะขึ้นไปคร่อมอยู่บนร่างบาง ทำให้เสียงกระเส่าเอ่ยเรียกชื่อของเขาอย่างเว้าวอน แต่วันนี้เขาเพียงแต่กอดอูยองไว้ รู้สึกถึงทุกๆอย่าง ผิวกายที่อบอุ่น กลิ่นหอมอ่อนๆ และหัวใจดวงเล็กที่เต้นอยู่แนบอก ลมหายใจที่รินรดอยู่บนร่างของเขา มันไม่ใช่เพียงความใคร่อีกแล้ว เรือนร่างที่เปลือยเปล่าไม่ได้ปลุกเร้าอารมณ์ แต่กลับทำให้เขาอยากโอบกอดและทะนุถนอม อยากเก็บเอาไว้ อยากกอดเอาไว้ ความคิดถึงและปรารถนา ไม่ได้อยู่ในรูปแบบของความสัมพันธ์ทางกาย.. แต่กลับท่วมท้นอยู่ในใจ เพราะจางอูยองมีค่ามากกว่านั้น เพราะเขารักจางอูยองมากกว่านั้น

 

 

เขาตื่นขึ้นเมื่อรู้สึกถึงนิ้วมือเล็กๆกำลังเขี่ยเล่นบนใบหน้าของเขา เขาจับมือที่ซุกซนนั้นไว้ ก่อนจะโน้มลงจูบกลีบปากบางที่กำลังคลี่ยิ้ม นานแค่ไหนที่เขาได้แต่เฝ้าฝันว่าจะได้เจออูยองอีกครั้ง นานแค่ไหนที่เขาเฝ้าฝันว่าจะได้กอดอูยองไว้อีกครั้ง นานจนเขาไม่กล้าคิดว่ามันจะสามารถเป็นจริงได้ อูยองหัวเราะเบาๆเมื่อถูกเขาจับได้ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้หัวใจของเขามีความสุขอย่างที่สุด เขาดึงตัวของอูยองมากอด ซบหน้าลงบนกลุ่มผมอ่อนนุ่ม

“ฉันไม่อยากตื่นเลย”

อูยองหัวเราะ  

“แต่นายต้องตื่นนะ”

“อื้มมม” เขาครางในลำคอ ดึงตัวอูยองกลับมาในอ้อมกอด หลับตาลง และซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น

“นิชคุณ” นิ้วมือเรียวขยุ้มผมที่ท้ายทอยของเขา ก่อนจะดึงตัวเขาออก ใบหน้ากลมขมวดคิ้วมุ่น ยิ่งน่ารัก ยิ่งน่าแกล้ง

“นายต้องกลับบ้านนะ จุนโฮเขารอนายอยู่” อูยองสบตาของเขา “ฉันเป็นห่วงเขา เขาคงไม่ฟังฉันตอนนี้ แต่ถ้าเป็นนาย เขาจะฟัง”

นิชคุณเกลี่ยนิ้วบนพวงแก้มใสของอูยอง ผิวเนียนที่อ่อนนุ่มจนกลัวว่าจะเป็นรอยช้ำได้ง่ายๆ อูยองยิ้มให้เขาบางๆ

“และฉันก็ต้องไปทำงาน นายจะทำให้ฉันไปทำงานสายนะ ลุกเดี๋ยวนี้”

ร่างเล็กลุกขึ้นนั่ง ดึงแขนเขาให้ลุกตาม “ลุกขึ้นนะ ถ้าฉันถูกหักเงินเดือน ฉันจะโทษนาย”

 

 

“ลุกขึ้นจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ นิชคุณ”

เสียงโวยวายของอูยอง ทำให้เขายิ่งรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งคนตัวนิ่มที่ดิ้นขลุกๆอยู่ใต้ร่าง คนบ้าอะไรถึงได้นุ่มนิ่มไปทั้งตัว น่าฟัดชะมัด

“ฉันบอกให้ลุกไง ฉันมีสอบนะ จำไม่ได้หรอ”

เขาจำได้ อูยองบอกเขาตั้งแต่เขาเริ่มจูบที่ต้นคอของอูยอง ไซ้จมูกลงบนผิวขาวเนียนของอูยอง ‘ฉันมีสอบ ฉันจะอ่านหนังสือ’ บอกเขาอีกครั้งเมื่อเขาถอดเสื้อของอูยองออก ‘นายจะทำให้ฉันสอบตกนะ’ ย้ำอีกครั้งเมื่อเขาพาร่างเล็กขึ้นมาบนเตียง ก่อนที่เขาจะแตะปลายลิ้นลงบนเม็ดสีชมพูบนยอดอก ร่างบางถึงได้ครางกระเส่าจนพูดไม่เป็นภาษา

“ถ้าฉันไปสอบไม่ทัน ฉันจะโทษนาย มันเป็นความผิดของนายคนเดียวเลย”

 

 

นิชคุณอดยิ้มไม่ได้ เมื่อเห็นอูยองนั่งกอดอกและทำหน้ามุ่ย ไม่เปลี่ยนไป ไม่เปลี่ยนไปเลย

เขาลุกขึ้นจากเตียง เหยียดกายที่ยังคงเปลือยเปล่าขึ้นยืนเต็มความสูง ขณะที่เขาก้มลงเพื่อหยิบเสื้อผ้าที่ถูกทิ้งไว้บนพื้น เขารู้ว่าอูยองกำลังจ้องมองเขาอยู่

“นี่นายกำลังลวนลามฉันทางสายตาหรอไง” เขาหันกลับไป ยกยิ้มที่มุมปาก อูยองนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงร่างกายเปลือยเปล่าเช่นเดียวกับเขา ถ้าจากที่เขาจำได้ เมื่อก่อนพวกเขาใช้เวลาแก้ผ้าอยู่ด้วยกันมากกว่าจะใส่เสื้อผ้าเสียอีก แต่วันนี้เมื่อเขามองร่างเพรียวบาง อาจจะเพราะสายตาของอูยองเช่นเดียวกันที่จ้องมองเขาไม่วางตา  เขารู้สึกถึงความร้อนวูบแปลกๆ ราวกับเขาเขินอูยองอย่างงั้นแหละ เขาหัวเราะให้กับความคิดนั้น เดินเข้าไปใกล้อูยอง ที่แก้มแดงจัดไม่ต่างกัน

“มันช่วยไม่ได้ ฉันอิจฉากล้ามท้องของนายมาตลอดเลยนี่นา”

มือของอูยองสัมผัสบนหน้าท้องของเขา พวงแก้มแดงระเรื่อ

“นายอยากโทรไปลาป่วยมั้ย แล้วฉันจะยอมให้นายดูหุ่นฉันได้ทั้งวัน”

อูยองหัวเราะ ร่างเล็กโอบคอของเขาไว้ โน้มใบหน้าของเขาให้ก้มลง หน้าผากของเขาแนบพิงกับหน้าผากของอูยอง ริมฝีปากอ่อนนุ่มเม้มลงบนกลีบปากของเขาก่อนจะถอนออกอย่างลังเล เขารู้สึกถึงลมหายใจร้อนที่คลอเคลียอยู่ไม่ห่าง มือเรียวบางลูบใบหน้าของเขา เปลือกตาหลุบต่ำ ก่อนจะประกบริมฝีปากบนริมฝีปากของเขาอีกครั้ง ขยับจูบรุกเร้า เรียวลิ้นตวัดไล้ ดูดดื่ม กลีบปากชุ่มชื้นดูดดึงที่ริมฝีปากของเขา หนักหน่วงและเร่าร้อน ดูดดึงลิ้นของเขา กลีบปากของเขา รสจูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ความโหยหา เขากดจูบตอบ บดริมฝีปากลงบนกลีบปากสีแดงเรื่อที่เผยอออก เขารู้สึกถึงความแสบร้อนในโพรงจมูก รู้สึกถึงน้ำตาที่ก่อตัวขึ้นมาในดวงตา เพราะอูยองโอบกอดเขา อูยองจูบเขา สัมผัสเขา ราวกับว่ามันเป็นการบอกลา เขารั้งเอวบางไว้ โอบกอดไว้ให้แนบชิด ประทับริมฝีปากบนริมฝีปากบาง อูยองขยับจูบตอบเขา ดูดดึงเรียวปากของเขา รุนเร้าอย่างอ่อนหวาน เพราะมันคือจูบครั้งสุดท้ายที่ไม่มีใครเลยอยากให้จบลง

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

Second Arc: Junho

 

เขามักปล่อยให้อารมณ์มีอำนาจเหนือการกระทำ มันเข้าครอบงำเขา และทำให้เขาทำอะไรแย่ๆลงไปโดยไม่ยั้งคิด เมื่ออารมณ์ฉุนเฉียวเหล่านั้นจากไป ราวกับมันแทกมือพร้อมส่งไม้ต่อให้อารมณ์เศร้าโศกเข้ามานั่งอยู่เป็นเพื่อนเขาแทน อูยองเป็นคนช่วยชีวิตเขา เมื่อหกปีที่แล้ว  เขายังจำวินาทีที่น้ำเย็นเฉียบนั้นปะทะใบหน้า มันไหลเข้าไปในรูจมูก ไหลเข้าไปในปาก ในลำคอ เสียดแทงอยู่ในปอด เหมือนฟองน้ำที่อุ้มน้ำไว้จนหนักอึ้ง ร่างของเขาจมดิ่งลง ในขณะที่ดวงตามืดลงทุกขณะ อารมณ์เหล่านั้นทิ้งเขาไปแล้ว ความขุ่นเคือง ความเศร้าโศก เหลือเพียงตัวเขา เขาที่โดดเดี่ยวอยู่ในห้วงน้ำที่ดับมืด กระแสน้ำฉุดรั้งเขาลงไปอย่างไม่มีทางขัดขืน ร่างกายของเขาชาจนแทบไม่รู้สึก มือคู่นั้นยื่นลงมาหาเขา ในช่วงขณะที่เขาคิดว่ามันคงเป็นวินาทีสุดท้ายของชีวิต ช่วงขณะที่ในความคิดมีแต่ความเวทนาต่อตัวเองเหลือเกิน ภายใต้สายน้ำเย็นเฉียบของฤดูหนาว มือที่อบอุ่นของอูยองจับมือของเขา และดึงตัวเขาขึ้นสู่ผิวน้ำ ห่มร่างของเขาด้วยผ้าแห้งทั้งหมดที่มีทั้งๆที่ตัวเองก็เปียกปอน

กระแสน้ำของวันนั้นกำลังแทรกผ่านในทุกลมหายใจของเขา ความปวดแสบวิ่งขึ้นไปในกระโหลก เหมือนเข็มเล็กๆนับพันถูกฝังลงไปในเนื้อสมอง ในขณะที่ค่ำคืนผ่านพ้นไป โดยที่เขาไม่อาจหลับตาลง นิชคุณกลับมาพร้อมกับแสงของวันใหม่ ดวงตาที่แดงก่ำ และใบหน้าเหยเกอย่างเจ็บปวด เขาเตรียมรับคำด่าทอ และน้ำเสียงเกรี้ยวกราด แต่นิชคุณนั่งลงข้างเขา ก่อนจะดึงตัวเขาไปกอดไว้ ฝ่ามือหนาลูบแผ่นหลังของเขาเบาๆ ไม่มีคำขอโทษ และข้อแก้ตัว นิชคุณไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้ฟูมฟาย แต่เขารู้ว่าภายในใจของนิชคุณกำลังกรีดร้องอย่างทุรนทุรายเพียงใด

จุนโฮรู้ว่าอะไรคือการตัดสินใจของอูยอง คนที่พร้อมจะกระโดดลงไปในน้ำเย็นจัดเพื่อดึงตัวคนงี่เง่าอย่างเขาขึ้นมา  มือที่พร้อมจะคว้าและดึงเขาให้ลุกขึ้นยืนเมื่อเขาสะดุดล้ม สุดท้ายแล้วอูยองก็ยังคงทำได้ดีเสมอ ทำได้ดีในทุกๆเรื่อง พี่ชายที่แสนดีของเขา ตอกย้ำความเห็นแก่ตัวของเขา ตอกย้ำความน่าสมเพชของเขา

 

“ทำไมฮยองต้องช่วยผม”

อูยองเพียงแค่หันมายิ้มให้เขา พูดราวกับมันเป็นเรื่องง่ายๆที่เขาไม่เข้าใจ เหมือนเมื่อตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก ตอนที่เขาโดนพวกเด็กโตกว่ารังแก อูยองที่ตัวเล็กกว่าพวกนั้นตั้งเยอะก้าวเข้ามาเพื่อปกป้องเขา ดวงตาที่เขียวช้ำ ริมฝีปากที่บวมเจ่อยิ้มให้กับเขา

“นายเป็นน้องชายฉันนะ จุนโฮ น้องชายคนเดียวของฉัน”

 

 

 

“ฮยองเลิกงานรึยังครับ” จุนโฮหนีบหูโทรศัพท์ไว้บนไหล่ ขณะจัดของเข้าตู้เย็น

“ตอนนี้ผมอยู่บ้านครับ แวะซื้อของที่ซุปเปอร์มานิดหน่อย”

“ไม่เอาครับ วันเกิดฮยองทั้งที เราจะมานั่งอยู่บ้านกันได้ไง ผมอุตส่าห์จองร้านไว้แล้วนะ”

“ครับ แล้วเจอกันนะครับ”

เขาวางสายไป แต่รอยยิ้มยังติดอยู่ที่มุมปาก วันนี้เป็นวันเกิดของนิชคุณ และเขาก็อยากจะทำให้มันเป็นวันพิเศษ ชีวิตของพวกเขาผ่านช่วงสะดุดมาแล้ว แ