[fiction] Falling Rose 15/?

posted on 15 Feb 2012 00:13 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney directory Fiction, Asian
 
 

 

เขาไม่มีถ้อยคำอะไร ที่จะปลอบใจ หรือบรรเทาความเจ็บปวด แทคยอนโอบกอดร่างที่สั่นเทิ้ม ฟังเสียงสะอื้นไห้ที่ดังสะท้อนราวกับไม่มีที่สิ้นสุด กลืนคำพูดปลอบประโลมลงไปในลำคอที่แห้งผาก ปรารถนาเหลือเกินว่าเขาจะสามารถพูดออกไปได้ บอกกับอูยองว่านิชคุณจะไม่เป็นไร ยืนยันให้อูยองมั่นใจว่าทุกอย่างจะต้องดีขึ้น สิ่งเดียวที่เขาทำได้ คืออยู่เคียงข้างอูยองในคืนนี้  และภาวนาให้อูยองเข้มแข็งขึ้นเมื่อพระอาทิตย์จะทอแสงใหม่อีกครั้ง

 

 

อูยองยิ้มให้เขา…

 

เขาตื่นขึ้น และพบว่าที่นอนข้างๆว่างเปล่า ได้ยินเสียงเบาๆจากในครัว อูยองนั่งอยู่หลังเค้าเตอร์ จิบนมสดแก้วโต และยิ้มให้เขา รอยยิ้มสดชื่นไม่เหลือวี่แววของคนที่นอนร้องไห้มาทั้งคืน

 

“ตื่นแต่เช้าเชียว”

 

อูยองอมยิ้มเล็กๆ สีจางๆแต้มบนพวงแก้ม “ผมไม่อยากให้คุณฮยองต้องรอน่ะครับ”

 

“งั้นรอแป๊ปนะ ขอฉันแต่งตัวก่อน”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไปเองก็ได้”

 

แทคยอนยิ้มให้อูยอง “รอห้านาทีเถอะนะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”

 

 

 

 

ท้องฟ้ายังไม่สว่างดีนัก แต่แสงอาทิตย์ก็ลอดผ่านกลุ่มเมฆหนาพอให้เห็นเป็นริ้วแสง อูยองเดินเข้าไปห้องผู้ป่วย คาดหวังจะได้เห็นคนพี่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง แต่เสียงพูดคุยทุ้มต่ำเป็นภาษาไทยที่ฟังแปร่งหูทำให้เขาประหลาดใจ อูยองนั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นว่านิชคุณกำลังคุยโทรศัพท์ นิชคุณหันมายิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบคนที่ปลายสาย

 

“ครับแม่ แล้วเจอกันครับ” ชายหนุ่มจบด้วยภาษาอังกฤษ เพื่อคลายความสงสัยของคนที่แอบนั่งขมวดคิ้วเล็กๆอยู่คนเดียว

 

“เป็นยังไงครับ เมื่อคืนนอนหลับสบายมั้ย” นิชคุณหันมายิ้มกว้างให้น้อง

 

“ครับ” อูยองยิ้มตอบ ขณะที่ลุกเดินไปข้างเตียงของคนพี่ “แต่ก็คงดีกว่าถ้าฮยองอยู่ด้วย”

 

นิชคุณหัวเราะ ขยับตัวให้มีที่ว่างพอให้อูยองแทรกตัวลงมานอนด้วย “ฉันว่าเราควรไปบอกแทคยอนเรื่องนี้นะ ว่าฉันควรจะได้นอนกอดนาย และเราจะได้นอนหลับสนิทๆกัน”

 

อูยองซุกเข้าไปอ้อมแขนที่ดูจะกลายเป็นที่นอนประจำของเขาซะแล้ว

 

“แล้วนี่มันไปไหนแล้วเนี่ย อย่าบอกนะว่ามันปล่อยให้นายออกมาคนเดียว” น้ำเสียงที่ดุนิดๆ และแฝงความเป็นห่วง ทำให้อูยองหัวเราะออกมา

 

“แทคยอนออกไปซื้อกาแฟครับ”

 

นิชคุณหลับตาลง เขาซบหน้าลงสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากซอกคอของน้อง รู้สึกถึงไออุ่นจากร่างเล็กที่โอบกอดอยู่ ขณะที่พึมพำ “ฉันคิดถึงนายจัง”

 

อูยองอมยิ้มบนพวงแก้ม ก่อนจะกระซิบตอบ “ผมก็คิดถึง”  

 

นิชคุณยิ้มเมื่อได้ยิน ทั้งๆที่ยังหลับตา เขาประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบาบนผิวเนื้อที่ลำคอ ขบเม้มเบาๆ ให้คนน้องหัวเราะคิกคัก ก่อนที่อูยองจะผลักนิชคุณออก ดวงตามองเหมือนจะต่อว่า แต่สุดท้ายก็ได้แต่ส่งเสียงชิชะในลำคอ นิชคุณหัวเราะ ก่อนจะดึงตัวอูยองกลับมากอดไว้อย่างเดิม แนบชิดจนรู้สึกถึงหัวใจอีกดวงที่เต้นอยู่แนบอก

 

“ทำไมฮยองถึงตื่นแต่เช้าจัง” อูยองเอ่ยพลางถอนหายใจเสียยาว จนคนมองอดจะหมั่นเขี้ยวแล้วดึงแก้มยุ้ยๆเข้าให้

 

“ทำหน้าอะไรแบบนั้น”

 

“ก็ผมกะว่าจะมาถึงก่อนที่ฮยองจะตื่นนี่ครับ อุตส่าห์รีบออกมาแล้วเชียว”

 

แก้มกลมๆที่ทำหน้ามุ่ยๆน่ะ ไม่รู้จะรู้ตัวหรือเปล่า ว่ากริยาอย่างนั้นมันน่ารัก จนอยากจะฝังจมูกลงหอมแก้มรัวๆ และนิชคุณก็ไม่เสียเวลาทบทวนอะไร ก่อนที่เขาจะทำตามอย่างที่ใจคิด

 

“ฉันไม่อยากโทรไปรบกวนแม่ตอนดึกๆนี่นา เวลาที่นั่นต่างกับที่นี่ตั้งสิบสองชั่วโมงนี่ครับ”

 

แก้มกลมเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดเมื่อเป็นอิสระจากปลายจมูกโด่งที่กดลงหอมแก้มเขาซ้ำอีกทีเป็นการส่งท้าย

 

“แม่ฮยองว่ายังไงบ้างครับ เขาจะมาที่นี่รึเปล่า”

 

นิชคุณลูบศีรษะของอูยอง มองดวงตากลมใสที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกอันบริสุทธิ์ เขาขโมยจูบบนริมฝีปากสีแดงเรื่อนั้น

 

“ออกไปเดินเล่นกันมั้ย”

 

อูยองช้อนสายตาขึ้นมองอย่างแปลกใจ

 

“น่า.. ฉันเบื่อห้องสี่เหลี่ยมนี่จะแย่แล้ว”

 

“แต่ฮยองเดินไหวหรอครับ ฮยองควรจะพักผ่อน ถ้าเกิดว่า...”

 

นิชคุณหัวเราะ ขณะมองดูคนน้องบ่นออกมายืดยาว ก่อนที่เขาจะออกแรงอุ้มอูยองลงจากเตียง อูยองเบิกตาคู่เล็กมองหน้าเขา

 

“เห็นมั้ย ว่าฉันไม่เป็นไรหรอก”

 

นิชคุณฉีกยิ้ม ยื่นมือให้อูยองจับ

 

 

 

 

นิชคุณจูงมืออูยอง กุมมือเล็กไว้ให้อุ่นอยู่ในอุ้งมือของเขา ท้องฟ้าสว่างขึ้นแล้ว เสียงของเช้าวันใหม่เริ่มขึ้นเฉกเช่นทุกวัน พวกเขาเดินผ่านวอร์ดคนไข้ ที่เริ่มมีคนทยอยเดินเข้ามา มองเห็นหญิงชายชราคู่หนึ่งนั่งอยู่เคียงข้างกัน รอยยิ้มที่ระบายบนใบหน้า และดวงตาที่เต็มเปี่ยมด้วยความผูกพัน อูยองอดจะหันไปมองคนข้างกายไม่ได้ ความรู้สึกปรารถนาอย่างท่วมท้น มากมายเพียงใด ที่เขาต้องการให้นิชคุณอยู่เคียงข้างเขา แก่เฒ่าไปพร้อมกับเขา ได้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตร่วมกัน นิชคุณหันมายิ้มให้เขา ร่องรอยอันเหนื่อยอ่อนปรากฎให้เห็นในดวงตาคู่สวยที่ทอดมองอย่างอบอุ่น ความอบอุ่นที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นถี่เร็ว และสั่นไหว เขากระชับมือหนาที่จับจูง ก่อนจะยิ้มตอบกลับไป

 

ที่ชั้นล่างของโรงพยาบาลมีสวนหย่อมเล็กๆ พอให้เป็นที่พักผ่อนของคนไข้ และญาติผู้ป่วย พวกเขานั่งลงบนม้านั่ง มองดูเมฆที่ค่อยๆเคลื่อนหลบ สายลมที่พัดอ่อนๆ พอให้เขาต้องขยับเสื้อคลุม และนิชคุณจะโอบตัวอูยองให้ใกล้กว่าเดิม อูยองพิงศรีษะบนไหล่ของคนพี่ หายใจเอาอากาศยามเช้า กลิ่นของน้ำค้างที่ต้องไอแดด อมยิ้มเล็กๆ เมื่อได้ยินเสียงนิชคุณฮัมเพลงเบาๆ เขาดึงมือของนิชคุณให้กอดเอวตัวเองไว้ ในขณะที่เอนตัวลงพิงอยู่ในอ้อมแขน ทุกอย่างดูสงบสุข ดู...สมบูรณ์แบบ จนอูยองไม่ทันได้เตรียมตัวที่จะสูญเสียมันไป

 

“ฉันบอกให้แม่เตรียมห้องไว้ให้นาย” นิชคุณกระซิบที่ข้างใบหู ขณะที่จับมือเขาไว้บนตัก นิ้วมือเรียวยาวประสานกับนิ้วมือเล็กของเขา

 

“ฮยองจะกลับไปรักษาที่ไทยหรอครับ”

 

อูยองรู้สึกถึงลมเย็นวูบหนึ่งที่พัดมาและไม่ยอมจากไป ร่างกายของเขาเย็นเฉียบ เมื่อนิชคุณคลายอ้อมกอด ความเงียบเพียงชั่วขณะทำให้ใจสั่นไหว

 

เหมือนอยู่ๆเขาก็ลืมวิธีหายใจ นิชคุณดึงตัวเขาไปกอดไว้ และร่างกายของเขาก็ไม่กล้าจะขยับ มือหนาลูบศีรษะของเขาไปมา

 

“อะไรกันครับ” อูยองกระพริบตาถี่เร็วไล่น้ำตาที่เอ่อออกมาอย่างไร้เหตุผล

 

“......”

 

นิชคุณโคลงร่างของอูยองไปมาอย่างช้าๆ เขาปิดเปลือกตาลง เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวด ไม่ใช่เพราะอาการป่วย แต่ที่หัวใจ เขาปวดหัวใจยิ่งกว่า

 

ริมฝีปากของอูยองสั่นเทา ขณะพยายามจะพูดอะไรสักอย่าง “ฮยอง..”

 

“คุณฮยอง..” และเสียงที่แผ่วเบาของเขาก็เอ่ยออกไปได้เพียงแค่นั้น

 

 

“หมอบอกว่าฉันไม่ตอบสนองต่อการรักษา”


 

“ม..หมายความว่ายังไงครับ” อูยองแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเองด้วยซ้ำ ไม่ได้ยินว่ามันสั่นพร่าและแหบแห้งสักเพียงใด ทุกอย่างดูจะอื้ออึงและหนักอึ้ง นิชคุณกระซิบอย่างอ่อนหวาน จูบเบาๆที่แก้มข้างนั้น

 

“ไปกับฉันนะ กลับไปที่ไทยด้วยกัน.. ฉันมีที่ที่อยากจะพานายไป”

 

“ฮยองจะต้องหาย... ฮยองต้องไม่เป็นไรสิครับ”

 

อูยองส่ายศีรษะ ผละออกจากอ้อมกอด เขาหรี่ตามองนิชคุณ สับสน และไม่อยากยอมรับ มือของเขาสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาร้อนผ่าว แต่ปราศจากหยดน้ำตา

 

“เราไปหาหมอที่อื่นกัน ต้องมี.. ต้องมีทางรักษาได้”

 

“อูยอง..” นิชคุณเอ่ยเรียก รวบตัวของร่างบางเข้าไปกอดแน่น

 

“มันจะต้องมีทางสิ” อูยองพึมพำซ้ำไปซ้ำมา “จะต้องมีทางรักษา ฮยองจะต้องหาย”

 

“อูยองครับ พี่รักอูยองนะ รักที่สุด อูยองรู้ใช่มั้ยครับ” นิชคุณพูดอย่างหนักแน่น วางมือบนไหล่บาง และมองจ้องเข้าไปในแววตาที่วูบไหว

 

เขายิ้มให้อูยองที่พยักหน้าลงช้าๆ ลมหายใจหอบลึกที่ค่อยๆนิ่งลง เขาดึงตัวอูยองกลับมากอดไว้ กระซิบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเหมือนคุยกับเด็กตัวเล็กที่เขามีหน้าที่ต้องปกป้องดูแล

 

“ฉันอยากกลับไปที่บ้าน และฉันอยากให้นายไปด้วยกัน นายบอกเองไม่ใช่หรอ ว่าถ้าฉันไปไหนนายก็จะไปด้วย?”

 

“แต่ว่า.. ฮยองต้องรักษา”

 

“ฉันติดต่อหมอที่นั่นไว้แล้ว และเขาจะช่วยดูแล และจ่ายยาให้ฉันตามอาการ ฉันจะยังอยู่ได้ ฉันยังไม่เป็นไร เห็นมั้ย ตอนนี้ฉันก็ยังแข็งแรง”

 

นิชคุณลูบผมของอูยอง จูบขมับของน้องอย่างอ่อนโยน เขารัก และยังห่วงอูยองมากเหลือเกิน ความคิดที่ว่าเขาจะต้องจากคนตัวเล็กคนนี้ไป มันบีบหัวใจของเขา

 

“มันไม่มีทาง.. ไม่มีทางเลยหรอครับ” เสียงของอูยองสั่นพร่าขึ้นมาอีกครั้ง นิชคุณกอดร่างเล็กให้แน่นกว่าเดิม

 

“ถ้าฉันผ่าตัด... หมอบอกว่ามันเป็นทางเดียวที่จะรักษา แต่มันจะเสี่ยงมากๆ และฉันรับความเสี่ยงนั้นไม่ได้” เสียงของเขาแตกพร่าอย่างเจ็บปวดเมื่อจบท้ายประโยค “ฉันยังไม่อยากจะจากนายไป ฉันเลยคิดว่า ถ้าเราทำอย่างนี้ ฉันจะยังมีโอกาส ..เราจะยังมีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน”

 

“แต่มันจะนานแค่ไหน” ปอดที่แทบไร้อากาศ เสียงของอูยองจึงดังไม่ต่างจากเสียงกระซิบ

 

นิชคุณนิ่งไป ก่อนที่ริมฝีปากจะพยายามยิ้มให้น้องอีกครั้ง

 

“อูยองรู้ใช่มั้ย ว่าพี่อยากจะอยู่กับอูยองให้นานที่สุด และฉันยอมแลกทุกอย่างหากมันจะทำให้พี่ได้อยู่กับอูยองตลอดไป”

 

“นานแค่ไหนครับ” อูยองเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวราวกับขนนก

 

“สองสามเดือน หรือมากกว่านั้น อาจจะเป็นปีก็ได้...”

 

ฝ่ามือของนิชคุณยังคงลูบศีรษะของเขา เสียงนุ่มนั้นยังคงปลอบประโลมเขา แต่เขาไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่รู้สึกอะไรเลย เหมือนว่าทุกอย่างเป็นเพียงฝันร้าย ฝันร้ายที่เขาจะต้องวิ่งหนีไป เขาค่อยๆผละออกจากอ้อมกอดที่พยายามจะรั้งเขาไว้ เขาลุกขึ้นยืน มองใบหน้าของนิชคุณที่พยายามพูดอะไรสักอย่างที่เขาไม่เข้าใจ เขาส่ายหน้า ปลดนิ้วมือที่จับข้อมือของเขาไว้ แล้วเดินถอยออกมา

 

 

 

 

 

 

นิชคุณเกลียดยาแก้ปวดที่หมอจ่ายให้ มันทำให้เขาเบลอและคิดอะไรไม่ค่อยออก พยาบาลเดินเข้ามาเก็บถุงน้ำเกลือไปเมื่อเขาทนนอนฟังมันหยดลงทีละหยดจนหมด มือที่มีเข็มปักคาไว้ยังคงปวด และนอกจากอาการมึนเบลอที่ดูจะเป็นผลข้างเคียงของยาที่เพิ่งได้รับ ยานั่นก็ไม่ได้ช่วยให้อาการปวดศีรษะของเขาดีขึ้นสักเท่าไหร่นัก นิชคุณอาจจะหลับ หรือไม่ได้หลับเขาเองก็ไม่แน่ใจ เขาอาจจะหลับไปสักห้านาที ตอนที่เขาได้ยินเสียงประตูเปิดออกช้าๆ เขาพยายามเปิดเปลือกตาขึ้น เพื่อมองดูเจ้าของฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา และยิ้ม เมื่อเห็นว่าเป็นอูยองที่หยุดอยู่ตรงปลายเตียง

 

อูยองดูตัวเล็กนิดเดียว เมื่อเทียบกับเสื้อโค้ตตัวหนาที่สวมอยู่ดูก็รู้ว่าคงจะเป็นของแทคยอน ปลายจมูกเป็นสีแดงเรื่อ และดวงตาที่บวมช้ำเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก อูยองวิ่งหนีเขาไปเมื่อเช้า ในขณะที่เขาอยากจะตามหาน้อง เขากลับต้องมาติดอยู่กับสายน้ำเกลือบ้าๆ เมื่อพยาบาลพบว่าร่างกายของเขาอ่อนเพลียจากการพักผ่อนที่น้อยเกินไปและความเครียด แล้วอาการปวดจนเหมือนกระโหลกจะแตกเป็นเสี่ยงๆนี่อีก ที่ดูจะกำเริบขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แทคยอนโทรมายืนยันกับเขาหลังจากที่เขาพยายามจะหนีออกจากเตียงคนป่วยเป็นครั้งที่สาม ว่าอูยองอยู่กับแทคยอน และขอเวลาให้น้องก่อนที่จะให้อูยองมาหาเขาอีกครั้ง

 

“ผมขออะไรอย่างนึงได้มั้ย...” อูยองพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ดวงตาคู่เล็กดำขลับมองสบตาของเขา ริมฝีปากบางเอ่ยด้วยเสียงเบาแต่ดังชัดเจน คำขอที่ดื้อรั้นอย่างหมดทางสู้

 

“อย่าตาย”


หัวใจของนิชคุณเหมือนถูกดึงกระชากลงไปพร้อมร่างเล็กที่ทรุดพรวดลงไปนั่งกับพื้น และเริ่มสะอื้นไห้

 

“ผมทำไม่ได้... ผมขอโทษ ที่ผมทำเพื่อฮยองไม่ได้”

 

“อูยอง” นิชคุณยันตัวให้ลุกขึ้น ฝืนอาการปวดที่พร้อมจะดึงเขากลับลงไปบนที่นอนอีกครั้ง เขาไม่สน... ไม่สนว่าเขาจะต้องเจ็บปวด อูยองของเขากำลังร้องไห้ เขาไม่สนว่าน้ำตาของเขาจะไหล เขาปล่อยให้มันไหลไป ปล่อยให้นิชคุณเป็นคนที่บิดเบี้ยว ไม่สมบูรณ์แบบและน่าสมเพช เขานั่งลงข้างอูยอง ดึงตัวร่างเล็กมากอดไว้

 

“ผมจะอยู่ได้ยังไง ถ้าไม่มีฮยองอีกแล้ว ผมจะทนได้ยังไง” อูยองพึมพำด้วยหัวใจที่แตกสลาย เสียงสะอื้นไห้ที่เหมือนจะขาดใจ ขอร้องและอ้อนวอน “ได้โปรด... อย่าทิ้งผมไป”

 

นิชคุณกอดร่างเล็กไว้แนบอก  ร้องไห้ไปพร้อมกับจางอูยองของเขา ทั้งๆที่สัญญาไปแล้ว แต่ทำไมถึงยังเป็นเขา เป็นนิชคุณเสมอที่ทำให้คนตัวเล็กคนนี้ต้องเสียใจ ทั้งๆที่ปรารถนาจะดูแลและปกป้องให้ดีที่สุด แต่กลับไม่สามารถดูแลได้เลย พวกเขาร่ำไห้ ปล่อยให้เสียงสะอื้นเหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะปลอบประโลมใจของกันและกัน

 

 

 

 

 

อูยองมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของฉากในเมืองกำลังวิ่งผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคันรถเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจหนักอึ้งของแต่ละคน แทคยอนนั่งอยู่ในที่นั่งคนขับ ดวงตามองตรงไปตามท้องถนนที่ทอดยาว นานๆจะเงยมองที่กระจกหลังเพื่อดูพวกเขาซึ่งนั่งอยู่ตรงเบาะหลัง นิชคุณหลับไปแล้วจากฤทธิ์ยาและความเหนื่อยอ่อน อูยองวางศีรษะของนิชคุณให้อยู่บนตัก จัดท่าให้นิชคุณนอนได้สบายที่สุดในเบาะที่นั่งแคบๆนี้  พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นที่ริมขอบฟ้า เป็นเวลากว่ายี่สิบสี่ชั่วโมงที่เขาได้งีบหลับครั้งสุดท้าย แต่ดวงตาของเขาไม่อาจข่มให้หลับลง นิชคุณขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรถเลี้ยวโค้งจนเกิดแรงเหวี่ยง มือใหญ่เอื้อมมาจับมือของอูยอง และเลื่อนไปจดกับริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดที่หลังมือขาว อูยองหลับตาลง พยายามผ่อนคลายประสาทที่ตึงเครียด เขาเอนตัวพิงผนักเบาะ บีบกระชับมือของนิชคุณไว้ พร้อมกับภาวนา


หลังจากการเดินทางเกือบสามชั่วโมง พวกเขาก็มาถึง มันไม่ใช่การเดินทางเพื่อตามหาปาฏิหารย์ พวกเขาต่างรู้ดี เป็นเพียงความหวัง ความหวังเล็กๆที่พอจะหล่อเลี้ยงหัวใจให้สู้ขึ้นมาอีกครั้ง จุนซูเดินออกมารับเขาทันทีที่พวกเขาก้าวลงจากรถ ถึงแม้นิชคุณจะดูอ่อนล้า แต่เขาเป็นฝ่ายที่เอ่ยทักทายก่อนด้วยรอยยิ้มที่ยังคงสวยงามและมีเสน่ห์

 

“ขอบคุณมากนะ”

 

จุนซูยิ้มให้พวกเขา “ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันยินดีอยู่แล้ว”

 

“ฉันขอห้องให้นายได้แล้ว นายแอดมิดได้เลย” จุนซูกล่าวขณะเดินนำพวกเขาเข้าไปข้างใน “ที่โรงพยาบาลเก่านายส่งประวัติมาให้แล้ว นายจะได้พบหมอตอนช่วงสาย ไม่ต้องห่วงนะ เขาเชี่ยวชาญในด้านนี้ เป็นอาจารย์ของฉันสมัยมหาวิทยาลัย และเท่าที่ฉันรู้ เขาเป็นศัลยแพทย์สมองที่เก่งที่สุดในตอนนี้”

 

อูยองรู้สึกถึงแรงบีบเบาๆที่มือ รอยยิ้มให้กำลังใจจากนิชคุณ ทั้งๆที่คนป่วยคือนิชคุณเองแท้ๆ แต่คนที่อ่อนแอกลับกลายเป็นตัวเขาเอง แววตาที่เป็นกังวลของอูยอง ทำให้นิชคุณต้องโอบเอวบางไปแนบกาย ลูบไล้บนแผ่นหลังเป็นการปลอบประโลม จุนซูพาพวกเขาไปติดต่อเจ้าหน้าที่เพื่อเซ็นเอกสาร ก่อนที่พยาบาลจะมารับช่วงต่อและนำพวกเขาไปที่ห้องพัก อูยองรอให้นิชคุณเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดผู้ป่วย พยาบาลแจ้งเวลาที่หมอจะเข้ามาตรวจ และพวกเขายังพอเหลือเวลาอีกสองชั่วโมง นิชคุณเขยิบที่บนเตียงให้อูยองปีนขึ้นมานอนข้างกัน วงแขนนั้นกอดร่างเล็กของอูยองไว้

 

“หลับตาเถอะนะคนเก่ง” เสียงนุ่มกระซิบเบาๆที่ข้างหู เปลือกตาของอูยองหนักอึ้งด้วยความง่วงงุนที่เข้ามาจู่โจมอย่างกระทันหัน แต่คนตัวเล็กก็ยังคงฝืนไม่ยอมหลับตา

 

“ฮยอง..” อูยองพึมพำ

 

“ครับ?”

 

“ผมรักฮยองนะ”

 

“พี่ก็รักอูยอง รักมากๆด้วย”

 

เขามองดูรอยยิ้มน่ารักค่อยๆระบายบนริมฝีปากของน้อง ดวงตาปรือที่ค่อยๆหลับลงเหมือนเด็กตัวน้อย ขณะที่ร่างอุ่นขยับเข้ามาซุกในอ้อมกอด

 

“นอนพักผ่อนซะนะครับ พี่จะอยู่ตรงนี้ อยู่กับอูยองไม่ไปไหน”

 

 

 

 

ทั้งสองคนหลับไปแล้วตอนที่แทคยอนตามขึ้นมา เขาเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าของอูยองไว้ในตู้เสื้อผ้า ปิดผ้าม่านและปิดไฟเพื่อให้นิชคุณและอูยองได้หลับอย่างสบายที่สุด เขาปล่อยให้ทั้งคู่ได้พักผ่อน และตัดสินใจเดินออกมาข้างนอก ตอนนั้นที่สายตาสังเกตเห็นชายหนุ่มยืนอยู่สุดโถงทางเดิน ดวงตามองเหม่อออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่

 

“ฉันต้องขอบใจนายอีกที” เขาเอ่ยขึ้นเมื่อหยุดฝีเท้าลงข้างใครคนนั้น

 

“ไม่จำเป็นหรอกน่า” จุนซูพูดสวนขึ้นทันที ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขาไม่ควรพูดออกไปอย่างนั้นเลย เขาถอนหายใจ ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเบาๆ

 

“อูยองเป็นเหมือนน้องชายของฉันเหมือนกัน ถ้าฉันจะทำอะไรเพื่อช่วยเขาได้ แน่นอนว่าฉันยินดีจะทำมัน”

 

แทคยอนพยักหน้า เลียริมฝีปากที่แห้งผากของตัวเอง คำๆหนึ่งที่ติดอยู่ตรงนั้น คำที่เขายังไม่ได้พูดมันออกไป

 

“จุนซู” เขาเอ่ยเรียกอีกฝ่าย ที่แกล้งทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง สนอกสนใจกับทิวไผ่ที่ปลูกไว้เป็นแนวกำแพงรอบโรงพยาบาล

 

“ฉันขอโทษ”

 

จุนซูหลับตาลงเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำของแทคยอน มุมปากเหยียดยิ้มออกมาบางๆ

 

“เรื่องอะไร?”

 

“ทุกอย่าง ทุกเรื่องที่ฉันทำผิดต่อนาย”

 

คำพูดของเขาถูกขัดด้วยเสียงหัวเราะของจุนซู

 

แทคยอนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ขณะที่มองสบตาของจุนซูที่ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ

 

“ความผิดเดียวที่นายจะมีต่อฉันคือ ความรู้สึกผิดของนายเอง...”

 

“นายหมายความว่ายังไง”

 

“คนที่นายต้องขอโทษ ไม่ใช่ฉันหรอกนะ”


นิ้วมือเรียวบีบลงบนบ่าหนา ก่อนจะเดินจากไป

 

 

 

 

 

 

อูยองนั่งลงข้างนิชคุณ ในห้องตรวจที่หรี่ไฟสลัว หน้าจอมอนิเตอร์ที่ถูกหันมาแสดงภาพผลการแสกนสมองของนิชคุณ นิ้วมือของเขาเย็นเฉียบแม้นิชคุณจะกุมมือของเขาไว้หลวมๆ  

 

“คุณจะเห็นว่าขนาดของมันค่อนข้างใหญ่ และไปเบียดอยู่ในกระโหลก นั่นทำให้ความดันภายในสมองของคุณเพิ่มขึ้น คุณอาจมีอาการปวดศีรษะ และความดันนี้จะทำให้คุณมีเลือดไหลออกจากทางหู จมูก หรือปาก ถ้ามองจากตรงนี้ ถือว่าเรายังโชคดีที่ก้อนเนื้อยังไม่กินเนื้อสมองไปมากนัก ทำให้เราสามารถผ่าตัดมันออกมาได้” หมออธิบายให้พวกเขาฟังด้วยท่าทีสงบ พร้อมกับเคลื่อนภาพและชี้ให้เขาเห็นก้อนเนื้อร้ายที่ฝังอยู่ข้างใน อูยองกลืนน้ำลายหนืดในลำคอ มองดูภาพของมัน เขาเกลียดมัน นึกโกรธอย่างไม่มีเหตุผล ทำไม ทำไมต้องเป็นนิชคุณ ทำไมพวกเขาต้องมาเผชิญเรื่องอย่างนี้ ทำไมมะเร็งบ้าๆต้องมาเกิดขึ้นกับคนที่เขารัก มาพรากนิชคุณไปจากเขา.. ทำไม.. ทำไม.. ทำไม นั่นยังคงเป็นคำถามที่วนซ้ำอยู่ในความคิด และเขาไม่อาจหาคำตอบได้เลย ทำไม่ได้แม้แต่จะยอมรับ

 

“ตามประวัติการรักษาที่ส่งมาจากที่เก่า อัตราการโตของมันค่อนข้างเร็ว และไม่ตอบสนองต่อการรักษาด้วยเคมีบำบัดเท่าไรนัก แนวทางที่เราจะทำได้ตอนนี้ เพื่อไม่ให้มันลุกลามไป คือผ่าตัดเอาก้อนเนื้อนี้ออกมา และเราค่อยมาดูกันว่าจะมีเชื้อมะเร็งอยู่มั้ย แล้วค่อยรักษาด้วยการทำคีโมต่อไป”

 

นิชคุณพยักหน้า พร้อมกับบีบมือของอูยองที่นั่งก้มหน้านิ่ง เขาวนนิ้วโป้งบนหลังมือของน้อง

 

“สมองเป็นอวัยวะที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนมากนะครับ การผ่าตัดจึงต้องมีความเสี่ยง ด้วยตำแหน่งของก้อนเนื้อในจุดนั้น มันค่อนข้างอันตราย ผมต้องบอกคุณให้ทราบก่อน แต่ผมขอยืนยันว่าผมจะทำอย่างสุดความสามารถ”

 

“ครับ ขอบคุณมากครับ”

 

“ถ้าคุณยืนยันจะรับการผ่าตัด พรุ่งนี้ผมจะให้พยาบาลนัดตรวจร่างกายของคุณ”

 

นิชคุณหันไปสบดวงตาที่หวั่นวิตกของอูยอง เขายิ้มให้อูยอง เขารู้ว่าอูยองหวาดกลัวเพียงใด เขาเองก็เช่นกัน แต่เขาจะทำทุกอย่าง เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่าง ... เพื่อคนๆนี้

 

“ครับ ผมยินดีจะเข้ารับการผ่าตัด” เขาเอ่ย ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นพอ ที่จะทำให้อูยองเชื่อมั่นในตัวเขา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk{};

จากเวดดิ้งเดรสตอนแรก จนถึงฟอลลิ่งโรสตอนนี้
มันใช้เวลามาจะปีครึ่งละค๊าาาาาา!!
ตกใจมั้ย เราตกใจนะ ไม่คิดว่าเราจะใช้ชีวิตโดยมีคุณฮยองกะอูยองอยู่ในหัวมาเป็นปีๆอย่างงี้
เราว่าเราผูกพันนะ กับคาแรกเตอร์ กับทุกสิ่งทุกอย่าง
เพราะเราก็ค่อนข้างอินกับมันนะ ร้องไห้ ยิ้ม หัวเราะ มาด้วยกันตั้งนาน

อืมม ตอนแรกเราบอกว่าจะมี16ตอนใช่ปะ เค้าขอเพิ่มอีกสักตอนละกันน๊า ><
และมีตอนสเปเชี่ยล ซึ่งความจริงเป็นจุดเริ่มต้นของพล็อตเรื่องทั้งหมด
คือจริงๆมันเริ่มมาจากฉากนั้นงอกเงยออกมาเป็นเรื่องยืดยาวขนาดนี้ 555

ทั้งหมดนี้จะพยายามเขียนให้จบก่อนมันจะครบสองปีนะ ฮ่าาาๆ


สำหรับพาร์ทนี้ ส่วนอาการป่วยของนิชคุณออกแนวมั่วนะ หนูไม่ใช่หมอ ก็ดูมาจากหนังอีกที = =
อารมณ์ของอูยอง เราไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดยังไง แต่มันเป็นสิ่งที่เราเคยเป็น จุดที่เราเคยยืน
และสิ่งที่อูยองทำเป็นสิ่งที่เราอยากทำมากที่สุด ถ้าย้อนเวลากลับไปได้
แต่ในความเป็นจริงมันไม่เหมือนฟิคหรอกเนอะ
ปัจจัยอะไรมันเยอะกว่า การที่เราจะไปดื้อดึงฝืนแรงอะไร มันก็ทำไม่ได้เหมือนกัน

งงล่ะสิ พูดถึงอะไร ฮ่าๆๆ

จบดื้อๆ โม้ยาวแระ

ขอบคุณที่ติดตาม.. เอ๊ะ เริ่มสังสัยว่ามีใครติดตามมาตั้งแต่อัพตอนแรกเลยมั่ง?
แสดงตัวกันหน่อยเร๊ววว อิ อิ

 

Comment

Comment:

Tweet

ไรท์เตอร์เมื่อไหร่จะมาต่ออออ อ้ากกกก !!! T[]T

#22 By ... (171.7.125.148) on 2012-03-11 23:35

มารับสารภาพว่าเพิ่งจะอ่านวันนี้ แล้วก็ไปไหนไม่ได้นั่งอ่านจนถึงตอนสุดท้าย บีบหัวใจสุดๆ เลยค่ะ อ่านแล้วอารมณ์ไปตามเนื้อเรื่องจนหยุดไม่ได้ เป็นกำลังใจให้นะค่ะ

#21 By print (223.205.160.181) on 2012-03-04 01:57

อ๊าคคคคคคคค ย๊ากกกกกกกก
มันดราม่ามากค่ะ T0T

อืมมมม เวลาผ่านไปนานขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?
ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ

เราเป็นคนนึงจ้ะที่ตามมาตั้งแต่แรกๆเลย
ฮิ้วววววววววววว

เป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ

#20 By ||TaEJiN|| on 2012-03-03 13:21

ยกมือว่าติดตามอ่านมาตั้งแต่เวดดิ้งเดรสจนถึงตอนนี้ค่ะ

แต่ไม่เคยเม้นท์เลย ขอโทษนะคะ สำนึกผิด .___.

ชอบภาษาไรเตอร์มากๆ อ่านแล้วอินทุกตอนค่ะ เวลาเศร้า อ่านแล้วมันบีบหัวใจดี ส่วนเวลาหวาน อ่านแล้วมันก็หวิวๆในใจ แบบเพ้อๆลอยๆ (เอ๊ะยังไง 5555)

ชอบคาแรคเตอร์พี่คุณค่ะ เป็นผู้ชายอบอุ่น(มากๆๆ) น่ารัก และมีรอยยิ้มเสมอ (จะหาคนแบบนี้ได้จากไหนบนโลก 55555)

ส่วนตอนนี้อยากจะบอกว่า น้ำตาไหลตั้งแต่ช่วงแรกจนจบตอนเลยค่ะ บีบหัวใจมาก เข้าใจความรู้สึกของทั้งสองคนเลย

ตอนที่สองคนเห็นภาพตายายอยู่ด้วยกัน แบบน้ำตาไหลพรากๆ TT^TT เราเข้าใจความรู้สึกนั้นนะคะ ภาพที่วาดหวังไว้ จะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหวังได้แค่ไหน

แล้วยิ่งตอนที่อูด้งมาขอร้องพี่คุณ "อย่าตาย" นี่แบบ โอยยยย ไม่ไหวแล้ว ความรู้สึกว่าจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป ฮืออออ

สุดท้ายขอให้ปาฏิหาริย์มีจริง ขอให้พี่คุณหาย แม้จะต้องใช้เวลารักษานานก็ไม่เป็นไร ขอให้พี่คุณอูยองอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่าจริงๆ

พลีสสส นะคะๆ เรารักคู่นี้จริงๆ อยากยิ้มทั้งน้ำตาตอนที่พี่คุณหายดี จะรอตอนนั้นนะคะ ^__^

#19 By noonit (125.25.171.212) on 2012-03-01 21:55

ซดดราม่าแบบเต็มถ้วยเลยค่าาา งื้อออ
ทำไมชีวิตต้องเนแบบนี้ คนเรารักกานจาเอาอาร้ายยยน้อ
พี่คุนต้องหายเรวๆนะคะ กลับมาเปนเหมือนเดิมนะ
ให้น้องกอดแน่นๆเหมือนเดิมมมม
น้องน่าเหนใจเนอะ จิตใจบอบบาง อยากให้น้องสมหวังซะทีจริงๆอ่ะ เหนแบบนี้เค้าเศร้าแทนลูกจริงๆ

รอตอนต่อไปนะคะ ปาดน้ำตาแทนน้องยอง

#18 By zabie (124.121.47.36) on 2012-02-24 11:59

สู้ๆนะคะไรเตอร์

#17 By mama (182.52.123.82) on 2012-02-22 22:59

คุณฮยองจะต้องผ่านการผ่าตัดไปได้ด้วยดี

อูยองต้องเข้มแข็งไว้นะ

#16 By cat (192.168.1.101, 180.183.88.45) on 2012-02-21 01:07

จะจบแล้วหรอออ ติดตามตลอดเลยนะคะ

เรื่องเศร้าได้อีกอ่าา ทั้งคุณอู แทคซู TT


รอตอนต่อไปนะ :))

#15 By wtmg (125.25.171.161) on 2012-02-18 01:52

สุดท้าย...ทอล์ค...โอวมันดราม่า งี้แหละเนาะชีวิตจริงคนเรายิ่งกว่านิยาย sad smile ไรเตอร์สู้ๆนะคะ เชื่อว่าต้องเข้มแข็งมากถึงผ่านมันมาได้ เก่งมาก ถึงขนาดเอามาใช้ในฟิคได้เลย เราเองก็เคยเจอเหตุการณ์ทำนองนี้ แต่ถึงจะทำใจได้แล้วก็ไม่กล้ากลับไปคิดถึงมัน ถ้าให้เขียนฟิคนี่คงไม่กล้าใช้เรื่องจากชีวิตจริงของตัวเองเลย เพราะฉะนั้น ตบมือให้ไรเตอร์ดังๆค่า confused smile รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ (พูดซะอยากอ่านตอนพิเศษแล้วสิ 555)

#14 By ~iii~ (115.87.130.21) on 2012-02-17 02:21

(โอ้มายก้อดเม้นยาวจนต้องแบ่ง! ถึงว่าเม้นมาเป็นสิบรอบไม่ติด =*=')

แต่ฟอลลิ่งหนักกว่า เข้าขั้น angst อย่างที่ไรเตอร์บอกว่าเขียนมานาน อยู่กะเรื่องนี้มานาน จนมันอิน อินมาก อ่านแล้วรู้สึกกลัวตามตัวละครไปด้วย ไม่แค่สงสารแบบเวดดิ้งอะ แต่ทุกๆคำที่อ่านรู้สึกกลัวเลยว่าจะเกิดเรื่องร้าย ต้องขอชมว่าบิ๊วได้เก่งมากค่ะ ^^ คำบรรยายสร้างบรรยากาศจนไม่แค่เห็นภาพแต่รู้สึกเหมือนเป็นตัวละคร เรายิ่งเป็นคนกลัวการจากลายิ่งอินหนัก - -\"... แล้วก็อดไม่ได้ที่จะแอบหวังให้การผ่าตัดสำเร็จ ให้พระเอกนายเอกของเราอยู่ด้วยกันยาวนานนะคะ big smile

#13 By ~iii~ (115.87.130.21) on 2012-02-17 02:20

อ่านฟิคบีบหัวใจ อ่านทอล์คบีบสมอง! 555 คือคิดตามไรเตอร์ทุกคำเลยค่ะ

เม้นฟิคก่อนนะ ขอสารภาพว่าเราอ่านเวดดิ้งเดรสตอนมันจบบริบูรณ์แล้ว แบบอ่านรวดเดียว และเสียน้ำตากับความบีบ T*T ส่วนฟอลลิ่งโรส ติดตามทีละตอนตั้งแต่แรก อารมณ์มันต่างกันนะคะ เวดดิ้งฯบีบแบบสงสารอูยอง สไตล์ฟิคดราม่า

#12 By ~iii~ (115.87.130.21) on 2012-02-17 02:19

อ่านทีไร ร้องไห้ทุกที TT_TT

#11 By muta19 on 2012-02-16 22:25

เรื่องมันเศร้า มันบีบ สงสารทั้งนิชคุณทั้งอูยอง ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย

เฝ้าภาวนาขอให้การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดีเถอะ อยากให้มีปาฏิหารย์

อยากให้ทั้งสอคนกลับมามีรอยยิ้มที่สดใสกันอีกครั้ง

รออ่านตอนต่อไปนะคะ

#10 By khundong (124.122.182.240) on 2012-02-16 22:21

เราก็ชอบคาแรกเตอร์และทุกสิ่งที่เป็นอยู่ใน 2 เรื่องนี้ล่ะ แม้จะมี nc แค่ฉากเดียวแบบเบาๆ แม้จะบอกรักกันตอนจะท้ายเรื่องแล้ว แต่เรากลับชอบ 2 เรื่องนี้มากๆ เราไม่ได้ตามมาตั้งแต่อัพเวดดิ้งเดรสตอนแรกอ่ะ มาไม่ทัน แต่ต่อจากนี้ไปเราก็จะติดตามคุณเรียมไปเรื่อยๆจนกว่าคุณจะหมดแรงเขียนนั่นแหละค่า เราจะยังตามมาเม้นหลอกหลอนคุณอยู่อย่างงี้แหละ ฮ่าๆๆๆ ^o^ เอ่าโม้มากไปละ ยังไม่เข้าฟิคซักที พาร์ทนี้เราน้ำตาไหลตอนเค้ากอดกันร้องไห้น่ะ อยากจะเข้าไปกอดปลอบทั้ง 2 คนอ่ะ สงสารเหลือเกิน (รีดเดอร์คนอื่น : เออ เกิน เป็นส่วนเกินน่ะ *ถีบ*) (อร่อกก ถีบเบาๆได้ม๊ายย) แล้วหมอคิมคะ ทิ้งระเบิดไว้อิกและ อยากรู้อ๊าาาาา
ปล. ฟัง Still With You ในพาร์ทนี้บิ๊วท์เราอย่างแรง T^T

#9 By แม่ยายป๋านิช (192.168.88.169, 180.183.97.22) on 2012-02-16 15:13

ติดตามไรท์เตอร์ช่วงปลายเทอมม.4 ตอนนี้จะจบม.5 แล้วค่ะ
รู้สึกว่าเหมือนโตไปพร้อมๆกับตัวละคร
แปะๆไว้ก่อน การบ้านเยอะเกินไว้จะมาอ่านนะคะ

#8 By Aommino on 2012-02-15 21:28

ว๊ากกกกกกกกปวดตับสุด ๆ เลยอ้าาาา

สงสารคุณ ด้ง มากมาย

และที่สำมะคัญ ขอบคุณไรท์ด้วยนะจ้าที่แต่งเรื่องดี ๆ แบบนี้ให้อ่านกัน

จารอและติดตามตอนต่อไปน้าาาาาาาาาาาาาาbiu

#7 By Diko (101.108.232.73) on 2012-02-15 16:51

โอ้วววว.. อ่านแล้วสงสารน้องทั้งคู่สุดๆ เลยค่ะตอนนี้
T_________T น้องๆ ก็พยามเข้มแข็งกันทั้งคู่นะ
แต่มันเป็นเรื่องที่น่ากลัวจริงๆ อยากให้น้องคุณรอดมาได้
อย่างปลอดภัย จะได้อยู่กับด้งไปจนแก่เฒ่า

มันจะมีปาฏิหาริย์ใช่มั้ยคะสำหรับคู่นี้?
จะเพิ่มกี่ตอนก็ได้ค่ะ แต่ขอให้จบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งได้มั้ยคะ? อยากให้น้องได้รักกันและอยู่กันอย่างมีความสุขจัง

โอ้ว.. เพิ่งรู้เหมือนกันนะเนี่ย ว่าติดต่อเรื่องนี้มาเป็นปีแล้ว เคยอ่านเวดดิ้งเดรสมาก่อนค่ะ แล้วก็หยุดไป เพราะเรื่องเรียน แล้วก็จำได้ว่ามาย้อนอ่านอีกทีรวดเดียวเลย จนเรื่องนี้เริ่มได้หลายตอนแล้ว ตอนแรกนึกว่าภาคนี้เค้าจะสมหวังกันแล้วซะอีก ไม่น่าจะมีเรื่องดราม่าอะไรแล้ว แต่ไปๆ มาๆ กลับเศร้าเข้าไปอีกค่ะ ฮือๆๆ.. สงสารน้องทั้งสอง ขอให้ทั้งคู่ให้อยู่ด้วยกันนะคะ ขอให้น้องคุณหายป่วย ผ่าตัดปลอดภัยค่ะ ขอบคุณที่แต่งฟิคคุณด้งมาให้อ่านนะคะ ^^ ขอบคุณสำหรับอัพเดทตอนใหม่ด้วยค่ะ

#6 By love-khunyoung (76.182.13.5) on 2012-02-15 08:33

ชูมือสูงๆๆๆๆๆๆทั้งสองข้างเลยคะ
เราเป็นคนหนึ่งล่ะที่ติดตามทั้งสองพาร์ทมาตั้งแต่ต้น
แอบหัวเราะและร้องให้กับทั้งสองคนมาก้อหลายหน

ถ้าเป็นภาษาแถวๆบ้านก้อต้องบอกว่า " ฮักไบ๊ฮักง้าว "
ฮักจนไม่อยากให้จบเลยเจ้าาาาาาาาาาาา

#5 By Shin HyoHwa (27.55.2.76) on 2012-02-15 04:00

อ่านไปน้ำตาคลอไป
มันบีบหัวใจเหลือเกิน
คนเราอยู่ได้ด้วยความหวัง
เป็นกำลังใจให้น้องคุณ อูยองและไรต์เตอร์ค่ะ

#4 By Natcha (115.31.175.246) on 2012-02-15 02:01

กระชากอารมณ์มากค่าาา
จากฟิควาเลนไทน์ มาเรื่องนี้
ฮือออออออออออ เสียน้ำตาอีกแล้วอะ
ร้องไห้เป็นเผาเต่า ถ้าจะเศร้าบาดใจ ปวดจิตกันขนาดนี้

เค้าเข้าใจอูยองนะ เข้าใจมากเลย
ฮือออ โอ๊ย เศร้าอะ
ไม่สามารถบรรยายออกมาได้
ขอลุ้นตอนหน้า เรายังหวังและอยากให้พี่คุณหาย T_T

ขอบคุณมากค่า ^^ เสียดายจังที่เค้าไม่ได้ติดตามมาตั้งแต่แรก แต่ไม่เป็นไร จากนี้จะติดตามต่อไปเรื่อยๆเลยนะคะ เป็นกำลังใจให้ สู้ๆค่ะ :)


#3 By pingping (124.122.46.140) on 2012-02-15 01:46

ไรเตอร์เล่นปล่อยของวันวาเลนไทน์เลยนะคับเนี่ย confused smile

#2 By Yoshi (58.8.185.205) on 2012-02-15 01:13

ติดตามอยู่นะคับ
ขอบคุณไรเตอร์ที่สร้างสรรค์ผลงานดีๆ แบบนี้ให้ได้อ่าน
ชอบเรื่องราวของคุณยองมากๆ เลยคับ

สู้สู้นะคับ big smile

#1 By Yoshi (58.8.185.205) on 2012-02-15 01:12

Recommend