❤ WOO HONEY

วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ และสิ่งที่ทำให้ผมเซ็งที่สุดคือ.. ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีคนสนใจผม ผมได้รับดอกไม้จากรุ่นน้องจนเต็มมือ ช็อกโกแลตที่พอกินไปอีกได้เป็นเดือน แน่นอนเพราะผมคือจางอูยอง หนุ่มป๊อบอันดับสองของโรงเรียน สาเหตุที่ทำให้ผมหงุดหงิดน่ะหรอครับ มันมาจากไอ้คนข้างๆผมต่างหาก มันเป็นเพื่อนผมครับ จริงๆมันแก่กว่าผม แต่มันดันต้องเรียนซ้ำชั้น เพราะมันย้ายโรงเรียน ไม่ใช่สิ มันย้ายประเทศมา ทำให้มันต้องมาเรียนชั้นเดียวกับผม แต่การที่มันเป็นเด็กหนุ่มสายเลือดไทยที่เติบโตในอเมริกา และย้ายมาอาศัยอยู่ในประเทศเกาหลีอันเป็นแผ่นดินเกิดของผม มันไม่ได้ชวนหงุดหงิดเท่าการที่มันดั้นนน..เป็นหนุ่มป๊อบอันดับหนึ่งของโรงเรียน ด้วยหน้าตาที่หล่อจนไม่อาจจะจัดลงมาในสปีชี่ย์มนุษย์ และฐานะที่ร่ำรวยจนเหมือนมีบ่อน้ำมันอยู่หลังบ้าน ทำให้ในวันวาเลนไทน์อย่างวันนี้ มันได้รับดอกกุหลาบมากพอที่จะเอาไปปลูกเป็นทุ่งกุหลาบขนาดสามร้อยไร่ และช็อกโกแลตที่กินไปได้ตลอดชีวิตพร้อมกับแบ่งปันให้แก่ญาติโกโหติกาได้อีกสองชั่วโคตร

แถมตอนนี้มันยังจะมานั่งหงุงหงิงกับน้องจีอึนให้เกะกะลุกตาผมอีก

ผมคว้ากล่องช็อกโกแลตจากในกอง (แน่นอนว่ากองของเขาครับ ผมสงสารกลัวเขากินไม่ทันหรอก ผมเลยต้องช่วยเขากิน ส่วนกองของผมผมจะเอาไปฝากอมม่า กะนูน่าสุดที่รักของผมครับ) ก่อนจะฉีกห่อและจับยัดใส่ปากอย่างไม่สบอารมณ์

“คุนนี่อปป้าอย่าลืมทานช็อกโกแลตของฉันด้วยนะคะ ฉันทำเองกับมือเลย”

กล่องไหนครับ กล่องไหน อย่าให้ผมรู้นะ ผมจะแกะกินซะแมร่ง

“ได้ครับ ถ้าเป็นฝีมือจีอึนต้องอร่อยแน่เลย”

“แค่กๆ” ช็อกโกแลตพันคอครับ นิชคุณและจีอึนพร้อมใจกันเหยียดหางตามามองผม คิดว่าคนอย่างจางอูยองจะหวั่นไหวกับสายตาอย่างนั้นหรอครับ ผมหน้าด้านพอ ผมถลึงตากลับ พร้อมกับคว้าช็อกโกแลตชิ้นใหม่ลงปากแล้วเคี้ยวกร่วมๆ

จีอึนทำหน้าหวาดผวาผมอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันไปยิ้มหวานกับไอ้หน้าหล่อนั่นต่อ

“ฉันต้องกลับแล้วนะคะ”

“ครับ กลับบ้านดีๆนะครับ บ๊ายบาย”

เสียงอ่อนเสียงหวานชิบหาย ผมพ่นลมหายใจยาวไล่หลังร่างเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมของจีอึนที่เดินจากไปพร้อมพวงแก้มสีแดงจัด และริมฝีปากที่ฉีกยิ้มไม่หุบ

ก่อนที่ผมจะตวัดสายตาไปมองไอ้คนที่หัวเราะระรื่นออกมา มันรู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าผมหมั่นไส้มันอยู่

“กลับบ้านกันเถอะ เย็นแล้ว”

“ชิ” ผมพ่นลมใส่เขาแทนคำตอบ ก่อนจะลุกขึ้นเก็บของ โดยไม่หันกลับไปมองเขาอีก

พวกเราเดินกลับบ้านพร้อมกัน บ้านของนิชคุณอยู่ถัดจากผมไปหนึ่งซอย ซึ่งมันเป็นซอยที่จะถึงก่อนหน้าผม แต่มันก็ชอบเดินมาเล่นบ้านผมก่อนทุกที ไม่รู้ว่ามันติดใจอะไรกับอากาศหน้าบ้านผม ถึงต้องมายืนหายใจก่อนกลับบ้านตัวเอง แต่วันนี้มันพิเศษตรงที่ไอ้มนุษย์ที่เดินกลับบ้านข้างผมเนี่ย มันดูคลับคล้ายคลับคลากับต้นไม้เดินได้ ด้วยจำนวนดอกไม้ที่มันหอบอยู่ ผมละอยากจะแช่งให้มันโดนหนามกุหลาบตำมือ แล้วกลายเป็นเจ้าชายนิทราที่รอให้เจ้าหญิงกบมาจุมพิตเพื่อถอนคำสาป

ผมได้ยินเสียงเขาชวนคุยดังออกมาจากหลังพุ่มไม้ที่เดินอยู่ข้างๆ แต่ผมยังคงเงียบและไม่ตอบเขาสักคำถาม เราใกล้ถึงบ้านผมขึ้นทุกที และไอ้สิ่งหนึ่งที่มันน่าหงุดหงิด มันยิ่งน่าหงุดหงิด และยิ่งชวนหงุดหงิดขึ้นมากทุกทีในแต่ละก้าวที่ก้าวเดิน มันไม่ใช่ว่าผมได้ของขวัญน้อยกว่าเขาเสมอ ไม่ใช่ว่าเขาหล่อ รวย หน้าตาดี หรืออะไรไปมากกว่าผม ผมแค่สงสัย.. เขารู้ตัวหรือเปล่า ว่าปีนี้มันอาจเป็นวาเลนไทน์ปีสุดท้ายของชีวิตมัธยมปลาย วาเลนไทน์ปีสุดท้ายที่ผมกับเขาจะได้อยู่ด้วยกัน

ผมไม่รู้หรอกว่าผมคาดหวังอะไร ในเมื่อมันก็ไม่ควรมีอะไร แต่ผมก็ห้ามความคาดหวังในตัวผมไม่ได้เหมือนกัน

“อูยองงี่” พุ่มไม้พยายามพูดกับผมอีกครั้ง

“อะไร” ผมกระชากเสียงกลับไป

“นาย... ฉันทำอะไรให้นายไม่พอใจรึป่าว”

“เปล๊า” เสียงสูง... ตูขึ้นเสียงสูงด้วยแฮะ

ผมแกล้งทำเป็นไม่สนใจเสียงหัวเราะเบาๆของคนข้างๆ แล้วเร่งฝีเท้าหนี แต่เขาก็ยื่นช่อกุหลาบสีชมพูมาขวางไว้

“เอาดอกไม้มั้ย” ผมเหลือกตามองเขา สลับกับดอกไม้ที่เขายื่นมา อยากจะรับอยู่หรอกถ้าไม่ใช่ว่าการ์ดที่ห้อยจะเขียนว่าคุนนี่อปป้าพร้อมกับรูปหัวใจอีกดวงเบ่อเร้ออยู่ด้วย

“ไม่”

“ตุ๊กตาหมี?” นิชคุณล้วงตุ๊กตาหมีขนนุ่มนิ่มจากในกระเป๋าออกมา คราวนี้ผมก็จำได้ครับ ว่าเขาก็ได้มาจากรุ่นน้องเหมือนกัน แต่ผมก็ยื่นมือไปรับน้องหมีมาอุ้มไว้ ผมเล็งอยู่นานแระ ผมอยากได้ แต่ผมก็จะยังไม่ยอมคุยกับเขาอยู่ดี

“ช็อกโกแลตมั้ย”

“ไม่”

ผมหยุดเดินเมื่อในที่สุดก็มาถึงหน้าบ้านตัวเองสักที

“มันอร่อยมากๆเลยนะ”

“ทำไม เพราะมันเป็นช็อกโกแลตที่ ฉันตั้งใจทำให้คุนนี่อปป้าเลยนะคะ”

“ไม่ใช่” นิชคุณพูดพร้อมกับแกะกล่องช็อกโกแลตอันเล็ก ที่ผมจำไม่ได้แฮะว่าเขาได้มาตอนไหน “แต่มันเป็นช็อกโกแลตที่พิเศษมากๆ”

“ยังไง?”

ผมพูด พยายามไม่ให้น้ำเสียงดูสนอกสนใจเกินไป ข้างในกล่องมีช็อกโกแลตรูปลูกเจี๊ยบตัวเล็กๆน่ารัก นอนอยู่ข้างกันสี่ห้าตัว

“เพราะมันเป็นช็อกโกแลตที่ฉันตั้งใจทำให้นาย”

ห๊ะ! ผมได้ยินอะไรผิดเปล่า ผมมองหน้าที่ยิ้มกริ่มของเขาด้วยดวงตาที่เบิกโตที่สุดในชีวิต เขายักคิ้ว ก่อนจะหยิบลูกเจี๊ยบในกล่องนั่นใส่ปาก และก่อนที่ผมจะรู้ตัวว่าผมยืนอ้าปากค้าง ลูกเจี๊ยบตัวนั้นก็เข้ามาอยู่ในปากผม ริมฝีปากของผมถูกประกบด้วยริมฝีปากนิ่มๆของนิชคุณ เรียวลิ้นอุ่นๆดุนชิ้นช็อกโกแลตนั้นเบาๆ ก่อนที่นิชคุณจะถอนริมฝีปากออกไป

“...อะ.. เอ่ออ..อ”

“เข้าบ้านเถอะ เจอกันพรุ่งนี้นะ”

ผมรวบรวมสติพอที่จะโบกมือบ๊ายบายตอบเขา ที่เดินยิ้มร่าจากไปราวกับคนที่เพิ่งปฎิบัติภารกิจสำเร็จ

ผมเดินเข้าบ้าน พร้อมกับอมช็อกโกแลตที่เริ่มละลายอยู่ในปาก และถือกล่องช็อกแกแลตที่ยังเหลืออยู่ในมือ รสหวานที่ทั้งอุ่นและอ่อนนุ่มยังติดอยู่บนริมฝีปาก จู่ๆใบหน้าก็ร้อนผ่าวจนแดงเถือกไปทั้งหน้า เมื่อผมได้รับรู้ความจริงข้อหนึ่ง ผมเพิ่งโดนนิชคุณป้อนช็อกโกแลตด้วยปาก.. ป้อนด้วยปาก...

ผมเพิ่งโดนนิชคุณจูบ!!

ผมกลืนช็อกโกแลตลงคอก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเบอร์ที่เมมไว้เป็นเบอร์แรก

“นิคคุณ นาย... กลับมาที่นี่เดี๋ยวนี้นะ! นับหนึ่งถึงสาม นายกลับมานี่เดี๋ยวนี้เลย หนึ่ง... สอง...สา”

กริ๊ง!

นิชคุณยืนหอบอยู่หน้าประตู เมื่อผมวิ่งออกไป และโดยที่ผมก็ไม่คาดคิด ไม่รู้ตัว หรือจะเรียกว่าผมไม่ได้คิดเลยด้วยซ้ำ ผมกระโดดกอดเขา ด้วยริมฝีปากที่กลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้เขาอุ้มผมจนตัวลอย และหมุนตัวผมไปรอบๆ ตัวของนิชคุณอุ่นมากจนผมไม่อยากปล่อยมือที่โอบรอบคอของเขาเลย ถึงแม้อากาศจะเริ่มเย็น แต่ให้ตายเถอะ แก้มของผมร้อนจนแทบไหม้ วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ วันที่14 กุมภา และผมขอถอนคำพูดทั้งหมดก่อนหน้านี้ เพราะตอนนี้ผมมีความสุขที่สุดในโลกเลยล่ะครับ

Talk{};

แฮปปี้วาเลนไทน์ค่ะ ทู้กกกกกกกกคน
แอร๊ยย เราคิดถึงน้องยองและนิคคุณอารมณ์นี้จังเลย ฮ่าาาๆ

เป็นฟิคฉลองวันวาเลนไทน์ที่ไม่มีคำว่ารักเลยแฮะ ><

ตอนแรกจะลงฟอลลิ่งโรส แต่ไม่อยากให้เครียดกันวันวาเลนไทน์ ลงเรื่องนี้ดีกว่า กรุ้บกริ้บ
พรุ่งนี้ค่อยเตรียมทิชชู่ ผ้าเช็ดหน้า ผ้าเช็ดตัว อะไรกันมานะคะ จุ๊บๆๆ