❤ WOO HONEY

เขาตัวสั่นเทาเมื่อเห็นเงาร่างที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย นิชคุณดูผอมลงไปจากที่เขาจำได้ ผิวขาวยิ่งดูซีดเซียวในแสงไฟสลัว ดวงตาลึกโหลปิดสนิท ภายในห้องเงียบสนิทมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ร้องครางอย่างแผ่วเบา เขาก้าวขาที่แทบไม่รู้สึกไปที่ข้างเตียงเหล็ก จับมือใหญ่ขึ้นมากุมไว้แนบอก ก่อนจะปล่อยน้ำตาให้ไหลรินออกมา เมื่อรู้สึกถึงไออุ่นจากอุ้งมือใหญ่ ความรู้สึกที่เอ่อล้นอยู่ในอกรินไหลออกมาเป็นน้ำใสๆจากดวงตา ร่างเล็กแทรกตัวลงบนที่นอน สวมกอดร่างกายของนิชคุณไว้ ประทับจูบลงบนลำคออย่างแผ่วเบา

นิชคุณขยับ ก่อนจะเผยอเปลือกตาขึ้น และยิ้มให้เขา

“นี่พี่ฝันไปรึป่าว”

อูยองกระชับกอดรอบเอวของนิชคุณที่ผอมซูบลงจนน่าตกใจ รู้สึกถึงน้ำตาร้อนผะผ่าวที่คลออยู่ในเบ้าตา หัวใจของเขาเต้นแรงจนแทบจะหลุดจากอกเพียงได้ยินเสียงของพี่ชายคนนี้ของเขาอีกครั้ง

“บนสวรรค์มีเทวดาน้อยน่ารักขนาดนี้เชียว” เขาได้ยินเสียงนิชคุณหัวเราะ ขณะที่มือหนาเคลี่ยกลุ่มผมบนศีรษะของเขา เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาคิดถึงเสียงหัวเราะของนิชคุณมากเพียงใด เสียงที่อ่อนโยนและสัมผัสที่อบอุ่น เพียงแค่คิดก็ใจหายว่ามันง่ายดายสักเพียงใดที่เขาเกือบจะสูญเสียมันไปตลอดกาล

“ทำไมฮยองไม่บอกผม”

สัมผัสอุ่นของนิ้วมือไล้ไปบนแก้มของเขา

“ทำไมถึงไม่ยอมบอกผม”

“อย่าร้องไห้สิครับ คนเก่ง” นิชคุณจูบซับน้ำตาบนใบหน้าของอูยองอย่างอ่อนโยน

“ฉันอยากให้นายมีความสุขนะ” นิชคุณยิ้มบางๆให้อูยองที่จ้องตอบกลับด้วยแววตาของความน้อยใจ และความรัก อูยองมองนิชคุณด้วยทั้งหัวใจของเขาเอง รัก คิดถึง และห่วงหายิ่งกว่าสิ่งใด

“ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัว อูยอง ฉันมาหานายเพราะฉันอยากให้เราได้มีช่วงเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกัน ให้ฉันได้รักนาย ได้ดูแลนาย ให้ฉันได้ชดเชยความผิดพลาดในอดีต แต่ฉันลืมคิดไปถึงวันที่ฉันจะอยู่กับนายไม่ได้อีก วันที่ฉันต้องจากนายไป... แล้วมันจะต้องทำร้ายนายสักเท่าไหร่ ฉันทำร้ายนายไม่ได้อีกแล้ว แค่เพียงคิดว่านายจะต้องเจ็บปวดเพราะฉันอีก มันยิ่งทำให้ฉันคิดว่ามันคงจะดีกว่า ถ้าฉันจะปล่อยให้นายเป็นอิสระ ฉันควรปล่อยนายไป ให้นายได้เจอกับคนที่จะดูแลนายได้ดีกว่าฉัน คนที่จะอยู่เคียงข้างนายได้ตลอดไป... ยกโทษให้ฉันนะ ที่ฉันอยู่ดูแลนายไม่ได้”

“ฮยองมันใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย” อูยองร้องออกมา เสียงสะอื้นที่บาดสะท้าน จนนิชคุณต้องดึงตัวมากอดไว้ให้แน่นกว่าเดิม

“อย่าร้อง อย่าร้องไห้เพราะฉันอีกเลย”

ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาส่ายไปมาในอ้อมกอด “ผมจะมีความสุขได้ยังไงถ้าไม่มีฮยอง”

ดวงตากลมใสเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาจ้องมองมาที่เขาอย่างอ้อนวอน นิ้วมือเล็กๆขยำอกเสื้อของเขา ขณะที่ริมฝีปากสะอึกสะอื้นออกมา เขาจูบเปลือกตาของอูยอง ประคองใบหน้านั้นไว้ด้วยสองมือ เลื่อนริมฝีปากมาประทับที่ปลายจมูก กดจูบนิ่งเนิบช้าบนกลีบปากบาง จนร่างเล็กนั้นหายสั่นเทา

“อย่าไปจากผม” เสียงพึมพำอย่างน่าสงสาร ทำใจเขาสลายยวบ นิชคุณแนบหน้าผากลงบนหน้าผากของน้อง กระซิบแผ่วเบาเหนือริมฝีปากของอูยอง

“ขอโทษ”

“อย่าทำแบบนี้ อย่าทำแบบนี้กับผมอีก อย่าทิ้งกันไปแบบนี้”

นิชคุณปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มอ่อนนุ่มของคนตัวเล็กที่ทำท่าจะไม่ยอมหยุดไหลง่ายๆ

“ครับ  ไม่ทิ้ง จะอยู่กับอูยอง เราจะอยู่ด้วยกันนะ”

อูยองมองหน้าของนิชคุณ ก่อนที่เรียวปากจะเบะขึ้นมาอีก แก้มกลมมุดไปซุกสะอึกสะอื้นอยู่แนบอกของคนพี่

“ฮยองมันใจร้าย” นิชคุณก้มมองคนที่ต่อว่าด้วยน้ำเสียงตัดพ้อแบบเด็กๆ แล้วก็อดยิ้มไม่ได้

“ถ้าจะกลับมาหา แล้วก็ทิ้งกันไปอย่างงี้ จะมาทำให้ผมรักทำไมล่ะครับ”

เสียงอู้อี้ที่ทำให้คนซึ่งกำลังกอดปลอบ ฉีกยิ้มกว้างจนเกือบจะถึงใบหู

“ว่าไงนะครับ”

อูยองเงยขึ้นมอง ขมวดคิ้วเล็กๆ ก่อนที่พวงแก้มจะเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด

“พูดอีกทีได้รึป่าว” นิชคุณกระซิบน้ำเสียงอ้อนเว้าวอนจนแก้มแดงๆมันร้อนผ่าวไปหมด “นะครับ”

อูยองเม้มริมฝีปากนิ่ง มุดลงไปในอ้อมกอดของนิชคุณอีกครั้ง นิชคุณหัวเราะในลำคอ เมื่อได้ยินเสียงอ่อนหวานกระซิบเบาๆ

“ผมรักฮยองนะ”

“ชื่นใจจัง” นิชคุณกระซิบตอบ ก่อนจะกดปลายจมูกลงสูดกลิ่นหอมจากแก้มกลมจนชุ่มปอด “ได้ยินอย่างนี้ ถึงตายฉันก็ไม่เสียดายแล้ว”

กำปั้นเล็กๆทุบอกคนพี่ ก่อนจะเงยขึ้นมองอย่างเอาเรื่อง น้ำตารื้นขึ้นมาอีก “อย่าพูดอย่างนั้นอีกนะ”

“ฮยองต้องไม่เป็นอะไรสิครับ ทำให้ผมรักแล้ว ก็ห้ามทิ้งผมไปไหนด้วย”

“แฟนน่ารักขนาดนี้ ใครเขาจะกล้าทิ้งได้ลงคอ” นิชคุณปาดน้ำตาที่เอ่อคลอของอูยองทิ้งไป ก่อนจะยิ้มให้คนน่ารักของเขา เขาดึงตัวอูยองมากอด รับรู้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน ปลายจมูกโด่งคลอเคลียบนเส้นผมอ่อนนุ่มของคนน้อง รัก.. เขารักอูยองมากเหลือเกิน รักจนเขาปรารถนาจะขอร้องและอ้อนวอนต่อสวรรค์...

“ถ้าหากเป็นไปได้ ฉันก็อยากจะอยู่กับนายตลอดไป” เขาหลับตาลง เมื่อรู้ว่าดวงตากำลังร้อนผ่าวจากหยดน้ำตาที่กำลังจะหลั่งริน

เสียงหัวเราะดังแว่วออกมาจากเบื้องหลังประตู เสียงหยอกล้อตามด้วยเสียงโวยวายของคนเด็กกว่าที่คงจะโดนคนพี่แกล้งเข้าให้ ทำให้มือที่กำลังจะดึงลูกบิดให้เปิดออกชะงักงัน วิคตอเรียหยุดนิ่ง ก่อนที่จะยิ้มออกมาที่มุมปาก หญิงสาวส่ายศีรษะเบาๆ พลางหัวเราะในลำคอ พวกเขายังเป็นเหมือนเดิมไม่มีผิด นิชคุณและอูยอง ความสัมพันธ์ที่มากกว่าความรักหรือความใคร่ แต่คือความผูกพันที่ค่อยๆเติบโตขึ้นในใจของพวกเขาทีละนิด จนวันนี้มันทั้งลึกซึ้งอ่อนหวานและมั่นคง เธอเคยอิจฉา เคยโกรธเคือง และปฏิเสธที่จะยอมรับ แต่สุดท้ายแล้ว เธอเรียนรู้ หัวใจของทุกคนมีไว้เพื่อใครสักคนหนึ่ง เพื่อที่จะรักและได้รับรัก เพื่อที่จะเติมเต็มและทำให้ชีวิตของใครอีกคนสมบูรณ์ สำหรับนิชคุณและอูยอง หากใครได้เฝ้ามองมัน ได้เห็นในสิ่งที่เธอเห็น ในแววตาของทั้งสองคนเมื่อหันมองสบตา พวกเขาเกิดมาเพื่อกันและกัน เพื่อเป็นความสุข เพื่อเป็นหัวใจ เป็นลมหายใจของกันและกัน

แรงบีบเบาๆที่หัวไหล่เรียกเธอออกจากความคิด ร่างสูงใหญ่หยุดยืนอยู่ข้างเธอ

“ไม่เข้าไปข้างในหรอ”

เธอยิ้มออกมาบางๆ “ไว้ก่อน”

เสียงหัวเราะคิกคักของอูยองดังออกมาเบาๆ แทคยอนกระตุกยิ้ม

“เขายังไม่ได้บอกอูยองใช่มั้ย”

“ให้เวลาพวกเขาอีกหน่อยเถอะค่ะ”

หญิงสาวได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างเป็นกังวลจากแทคยอน

“คุณเชื่อเหมือนฉันรึป่าว” วิคตอเรียหันไปสบตาของร่างสูง “พวกเขาจะผ่านมันไปได้ ไม่ว่าสุดท้ายมันจะจบลงยังไง”

“ผมก็หวังให้เป็นอย่างนั้น”

“คุณต้องคิดว่าฉันหลงอยู่ในเทพนิยายแน่ๆใช่มั้ยล่ะ ถึงได้เชื่อว่ารักแท้จะเอาชนะทุกสิ่ง” เธอกล่าวกลั้วเสียงหัวเราะเคอะเขิน

แทคยอนส่ายศีรษะ “ไม่หรอก”

หญิงสาวมองตามสายตาของแทคยอนผ่านช่องกระจกเล็กๆที่ประตู มองเห็นรอยยิ้มของอูยอง และนิชคุณ

“มันอาจไม่จบแบบเทพนิยายที่เจ้าหญิงเจ้าชายจะได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่เขาจะมีความรักอยู่ในหัวใจของเขาตลอดไป และนั่นล่ะจะเป็นความสุขชั่วนิรันดร์”

“คิดอะไรอยู่หรอครับ” อูยองกระซิบ เมื่อนิชคุณจับมือของเขาไปกุมไว้ ดวงตาครุ่นคิดขณะไล่หัวแม่มือไปบนหลังมือของเขา

“ฉันอยากอยู่กับนาย”

“เราก็อยู่ด้วยกันแล้วนี่ครับ” อูยองยิ้มให้นิชคุณ ขณะที่บีบมือของนิชคุณตอบกลับไป

“ไม่ใช่อยู่ในโรงพยาบาลที่มีพยาบาลเข้ามาทุกสิบนาทีอย่างนี้สิ” นิชคุณร้องครางออกมาให้อูยองต้องนึกขำ

“ฉันอยากพานายไปที่ไหนไกลๆ ไปที่ๆไม่มีใครรู้จักเรา ที่ๆมีแค่เราสองคน มีแค่ฉันกับนาย และก็ไม่ต้องสนใจอะไรอีก ไม่ต้องสนใจว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไง ไม่ต้องสนใจว่าอดีตที่ผ่านมาจะเป็นยังไง มีแค่เรา”

“ที่อย่างนั้นมันจะมีได้ยังไง” อูยองหัวเราะเบาๆ ก้มลงจูบหน้าผากของคนพี่ เหมือนจะปลอบใจผู้ใหญ่ที่งอแง

“ถ้ามันมี นายจะไปกับฉันมั้ย”

“ไปสิครับ” มือเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้นิชคุณ เขานั่งลงบนเตียง นิชคุณเอื้อมมือมาโอบเอวเขาไว้หลวมๆ สัมผัสของนิ้วมือลูบไล้ไปมาบนแผ่นหลัง “ฮยองไปไหน ผมก็ไปกับฮยองทั้งนั้น”

“ฮยองต้องรีบๆหายนะครับ แล้วเราจะไปด้วยกันนะ” อูยองโน้มตัวลงไปกระซิบอยู่เหนือริมฝีปากอิ่ม ฝ่ามือทาบบนแก้มของคนพี่ มองจ้องลงไปในดวงตาที่สะท้อนภาพของตัวเขาเอง เขายิ้มตอบกลับไป

เสียงกระแอมเบาๆทำให้พวกเขาผละออกจากกัน

“ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ” แทคยอนเดินเข้ามาในห้อง

อูยองแตะปลายลิ้นบนริมฝีปากอย่างเก้อเขิน ก่อนจะก้าวลงจากเตียงของนิชคุณ มือเล็กจัดเสื้อผ้าตัวเอง ขณะที่พวงแก้มร้อนจัดจนไม่กล้าสบตาพี่ๆสักคน

“นายเป็นไงบ้าง”

อูยองถอยออกมา เพื่อให้แทคยอนเดินมายืนข้างเตียง แทคยอนมาถึงที่นี่เมื่อวาน และในความเลวร้ายของสถานการณ์ทั้งหมด เขาดีใจที่พี่ชายสองคนนี้ของเขากลับมาเป็นเพื่อนกันได้เหมือนเดิม

“ไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้เลย” นิชคุณเอ่ย รอยยิ้มยียวนเจ้าเล่ห์พลางเหลือบสายตามาทางอูยองที่ถลึงตากลับไป

“งั้นก็ดี เพราะวันนี้ฉันจะพาอูยองกลับบ้าน”

“แต่ว่า..” อูยองรีบปฏิเสธ แต่ก็โดนคนโตกว่าขัดขึ้นมา

“นายนอนเฝ้าไข้ไอ้คุณมาสามวันแล้ว กลับไปพักผ่อนบ้างเถอะ”

อูยองเบ้ปาก ดวงตาหลุบต่ำ หน้ามุ่ยที่ทำให้คนบนเตียงฉีกยิ้มกว้างจนน่าหมั่นไส้

“ไปเถอะ ให้ไอ้คุณมันพักบ้าง ขืนนายอยู่ มันไม่ได้นอนกันพอดี มัวแต่คิดอะไรทะลึ่งๆอยู่นั่นแหละ”

“มันช่วยไม่ได้ เวลาอยู่ใกล้ๆน้องนายแล้วมันอดใจไม่ไหวทุกที”

อูยองเงยขึ้นมามองหน้านิชคุณที่หัวเราะร่วน แก้มกลมขึ้นสีจนร้อนผ่าว ปากขยับต่อว่าคนป่วยไปเบาๆ “บ้า!”

แทคยอนกลอกตาไปมา ก่อนจะบีบไหล่บางเบาๆ “ไปเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะมาส่งแต่เช้าเลย”

อูยองสบตาของนิชคุณที่ยิ้มให้ ร่างสูงกวักมือให้ร่างเล็กเดินไปหา อูยองนั่งลงข้างเตียง น้ำเสียงเอ่ยเบาๆอย่างไม่คลายกังวล “ฮยองอยู่ได้ใช่มั้ยครับ”

“เป็นห่วงพี่หรอ”

อูยองพยักหน้างึกๆ ให้นิชคุณต้องยิ้มออกมาอีกครั้ง มือใหญ่เกลี่ยบนแก้มเนียนเบาๆ

“พี่ไม่เป็นไรหรอกน่า เรากลับไปพักผ่อนเถอะนะ”

อูยองเม้มริมฝีปาก คิ้วผูกกันยุ่งจนนิชคุณอยากจะเอื้อมมือไปคลายปมนั้นเสีย กลีบปากบางขบเม้มครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยออกมา “แล้วพรุ่งนี้ผมจะรีบมาหานะ”

“อื้อ นอนหลับฝันดีนะครับ”

“ฮยองก็เหมือนกัน”

อูยองสบตาของนิชคุณ เขารู้ความหมายของมันเมื่อนิชคุณเลื่อนมือมากำข้อมือเขาไว้หลวมๆ เขาชำเลืองมองแทคยอนที่ถอยออกไปยืนอยู่ห่างๆพลางเสมองไปทางอื่น  เขากัดริมฝีปาก รู้สึกถึงใบหน้าที่ร้อนผ่าว ยิ่งเมื่อสบดวงตาออดอ้อนของนิชคุณด้วยแล้ว  อูยองก้มลงจูบริมฝีปากของนิชคุณอย่างอ่อนโยน และเขาบอกได้ว่านิชคุณตั้งใจ... ตั้งใจที่จะสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากเพื่อยั่วโมโหคนที่กำลังส่งเสียงกระแอมอยู่ข้างหลัง

แทคยอนชำเลืองมองร่างเล็กที่นั่งเหม่อออกไปนอกตัวรถ ตั้งแต่เขาขับรถออกจากโรงพยาบาลมา อูยองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก อูยองเข้มแข็งมากกว่าที่เขาคิด วันที่เขาตามหานิชคุณจนเจอ พวกเขาทะเลาะกัน ถกเถียง และมันเป็นความผิดของเขาเอง ที่คิดว่าสิ่งที่ดีที่สุดคือนิชคุณควรปล่อยอูยองไป เด็กตัวเล็กๆแค่นี้จะมีหัวใจให้บอบช้ำได้อีกสักเท่าไหร่ จะทนกับความเจ็บปวด ความสูญเสียได้สักเพียงใด เขาพูดกับนิชคุณ บอกให้นิชคุณเดินไปจากอูยอง มันเป็นความผิดพลาด เพราะอูยองได้พิสูจน์ให้เขาเห็นแล้วว่า อูยองเลือกที่จะอยู่เคียงข้างนิชคุณ แม้ว่ามันจะต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดสักเพียงใด

“หิวรึป่าว แวะกินอะไรกันก่อนมั้ย”

“ไม่ครับ” อูยองหันมายิ้มให้เขา ก่อนจะหันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง เสียงลอบถอนหายใจเบาๆที่แทคยอนไม่ได้ปล่อยให้ผ่านไป เขารู้ว่าในใจของอูยองคงจะหนักอึ้ง แทคยอนได้แต่หวังให้เขาได้ช่วยแบ่งปันความเจ็บปวดของน้องมาได้บ้างแม้เพียงสักนิด

“แทคฮยอง” เสียงบางเอ่ยออกมาแผ่วเบา

“หืม?”

“นิชคุณจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยครับ”

“......”

อูยองหันกลับมา ฝืนยิ้มแม้น้ำตาจะเอ่อคลอ

“เขาจะต้องหายใช่มั้ยครับ”

“อูยอง” แทคยอนเม้มริมฝีปาก “ไอ้คุณมันป่วยหนักมากนะ”

อูยองพยักหน้า หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงพรูลงมา มือเล็กยกขึ้นปัดป่ายมันทิ้งไป

“ฉันไม่ได้บอกว่า.. เขาจะไม่หาย ไม่.. เรายังมีโอกาส ยังมีหวังแน่นอนอยู่แล้ว หมอที่นี่เก่งๆเยอะแยะไป แต่.. บางทีเราก็ควรเตรียมใจไว้บ้างเหมือนกัน”

“ผมยังไม่พร้อมจะเสียเขาไป...”

แทคยอนบังคับรถให้จอดที่ข้างทาง หันมองอูยองที่นั่งขดตัวอยู่บนเบาะ ร่างเล็กสั่นสะท้านขณะพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลริน มือใหญ่เอื้อมไปลูบศีรษะของน้องแทนคำปลอบใจ อูยองต้องพยายามมากเท่าไหร่ที่จะยิ้มและหัวเราะต่อหน้านิชคุณ แสดงท่าทีว่าตัวเองไม่เป็นไร ในขณะที่ใจกำลังหวั่นไหวเหลือเกิน

“ร้องออกมาเถอะ”

อูยองส่ายหน้า พยายามเช็ดน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหลเสียที “ผมจะต้องเข้มแข็ง... ผมจะต้องเข้มแข็งเพื่อคุณฮยอง”

เขาคว้าตัวน้องมากอด ให้น้ำตา ให้ความเจ็บปวดทั้งหมดของอูยอง วางลงบนไหล่ของเขา

“แค่คืนนี้ อูยอง คืนนี้นายอยู่กับฉัน ร้องไห้ออกมาให้หมด แล้วพรุ่งนี้ที่นายกลับไปหาไอ้คุณ นายจะได้เป็นอูยองคนเก่งของมันเหมือนเดิม”

Talk{};

เราจะไม่พูดพร่ำทำเพลง เพราะเราว่าจะนอนแล้ว
และก็นึกขึ้นได้ เลยเปิดฟิคมาแปะลงบล็อกสักหน่อยดีกว่า

ขออภัยถ้าภาษางงๆ และวกไปวนมาบ้างนะคะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้พูดภาษาคนเท่าไหร่ 555555
อยู่แต่กะคอมนี่ละ = ='

จริงๆกะจะให้มี16ตอนนะ แต่.... อืมมม เหมือนจะไม่จบแฮะ เดี๋ยวรอดูกันต่อไปนะ ฮ่าาา