[fiction] Falling Rose 10/?

posted on 28 Nov 2011 20:51 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 
 

อูยองไขกุญแจเข้าไปในอพาร์ทเม้น เดินเข้าไปหานิชคุณที่ส่งยิ้มมาให้ นิชคุณดึงตัวเขาไปใกล้ ยิ้มให้อย่างอบอุ่น ดวงตาเป็นประกายฉ่ำหวาน ฝ่ามือหนาประคองกอดอยู่รอบเอวบาง ริมฝีปากอิ่มกดประทับลงบนปากของเขาอ่อนโยน ละเลียดละมุนอย่างทะนุถนอม

 

“ฮยองมาทำไมครับ” มือเล็กสอดเข้าไปในอุ้งมือหนา ไออุ่นจากอีกคนช่วยคลายความหนาวของนิ้วมือที่เย็นจัดเพราะอากาศข้างนอก

 

“มาหาแฟน”

 

อูยองหัวเราะส่ายศีรษะไปมา ทำยังไงก็ไม่ชินที่นิชคุณจะเรียกกันว่าแฟน อุณหภูมิร่างกายถึงได้ร้อนผ่าวจนลืมหนาวไปหมด คนพี่น่ะก็รู้ ยิ่งรู้ก็ยิ่งเรียก จนเขาเองก็เหนื่อยใจจะห้าม

 

“กลับไปก่อนนะ” อูยองกระซิบเสียงหวาน ดึงมือคนพี่ให้เดินตาม เพิ่งก้าวไปได้สองสามก้าวนิชคุณก็รวบตัวเขากลับไปกอดไว้เสียแล้ว

 

“ทำไมละครับ พี่คิดถึงอูยองนี่นา” ไม่พูดเปล่า ปลายจมูกโด่งยังกดลงมาบนแก้มกลมด้วยทีนึง

 

“เราเพิ่งเจอกันเมื่อเช้า และนั่นเพิ่งผ่านมาแค่หกชั่วโมงเองนะ” อูยองมองคนที่ทำหน้าหงอย แล้วก็นึกขำ พวกเขาแทบจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ยกเว้นตอนกลางคืนก็เท่านั้น ที่นิชคุณจะส่งเสียงผ่านโทรศัพท์มาแทนร่างใหญ่ๆอุ่นๆของเขาเอง

 

อูยองกอดเอวคนตัวโต ก่อนจะพาคนพี่ให้ก้าวเท้าตาม หากมองเผินๆคงเหมือนพวกเขากำลังเต้นรำ ติดแต่ตรงที่มันดูงุ่มง่ามชะมัด

 

“นะ กลับไปก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปหา”

 

นิชคุณขมวดคิ้ว หรี่ตามองร่างเล็กด้วยความไม่เข้าใจ เสียงกริ่งประตูดังขึ้น อูยองย่นจมูก

 

“ไม่ทันแล้ว” ปลายลิ้นแตะบนกลีบปากสีแดงเรื่อของตัวเอง ให้คิ้วหนาของอีกคนยิ่งขยับชิดกันเข้าไปใหญ่

 

อูยองคว้าแขนนิชคุณให้ตามเข้าไปในห้องนอน ดันนิชคุณให้นั่งบนเตียง ก่อนจะประกบจูบลงบนริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยถามอย่างรวดเร็ว

 

“อยู่ในนี้ก่อนนะ เงียบๆด้วย”

 

นิชคุณเลียรสวานิลลาที่ยังติดอยู่บนริมฝีปากตัวเอง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นอกจากเรื่องเดียว อูยองกินไอศกรีมมาอีกแล้ว ฤดูหนาวอยู่แท้ๆ ร่างเล็กหันมายิ้มให้เขา รอยยิ้มซุกซนก่อนจะยกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปากทำท่าย้ำคำพูดตัวเองอีกที

 

 

 

 

 

 

“ขอโทษด้วยนะ ที่ตอนปีใหม่ไม่ได้มาหา”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ” อูยองตอบคนพี่ ช่วยถือกระเป๋าใบโตเข้ามาข้างใน  แทคยอนกวาดสายตามองไปรอบอพาร์ทเม้น เขาไม่ได้มาเยี่ยมอูยองตั้งเกือบปี เพราะหาเวลาว่างจากงานแทบไม่ได้ พอมีโอกาสได้หยุดตอนช่วงปีใหม่ เขาก็ยังต้องปล่อยอูยองให้อยู่คนเดียวอีก

 

“เจย์เขาอยากกลับบ้านที่ซีแอตเทิล เขาอยากให้ฉันไปด้วย”

 

อูยองหันไปยิ้มให้แทคยอน เมื่อยังได้ยินน้ำเสียงที่เจือความรู้สึกผิดของอีกฝ่ายอยู่

 

“ครับ ไม่เป็นไรหรอกครับ” คนตัวเล็กกว่ายืนยัน รับเสื้อโค้ตตัวยาวของร่างสูงไปแขวนไว้

 

“แล้วนี่พี่เจย์?”

 

“เขายังอยู่ที่นู่นต่ออีกวันน่ะ ฉันแวะมาหานายก่อน เดี๋ยวจะกลับไปเจอกันที่เกาหลีเลย”

 

แทคยอนยกกระเป๋าขึ้นมาวางบนโต๊ะ และเปิดมันออก

 

“ของขวัญปีใหม่” แทคยอนเอ่ย อูยองนั่งลงฉีกยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เหมือนเด็กที่นั่งรอของขวัญจากซานต้าคลอส “พ่อแม่นายฝากมาให้”

 

ในกล่องที่ห่อด้วยกระดาษสีแดงผูกด้วยริบบิ้นสีน้ำตาล ข้างในเป็นเสื้อไหมพรมจากแม่ของเขา นอกจากนั้นยังมีกล่องของขวัญเล็กๆจากพี่สาว กล่องกระดาษใบโตที่ใส่โสมบำรุงจากคุณยาย อูยองแกะของขวัญทีละชิ้น รอยยิ้มระบายเต็มพวงแก้ม เมื่อหยิบเสื้อแจ็กเกตจากพ่อขึ้นมาลองสวมดู

 

“แล้วก็” แทคยอนหยิบห่อกระดาษชิ้นเล็กออกมา “อันนี้ของซอลลี่”

 

อูยองรับมาและเปิดออก ข้างในเป็นสมุดไดอารี่ขนาดพอดีมือ และการ์ดเล็กๆอีกหนึ่งใบ เขาอ่านลายมือที่เป็นระเบียบของเด็กสาว ก่อนจะหัวเราะออกมา สายตาเหลือบมองบานประตูห้องนอนที่ปิดอยู่ ไม่ให้พี่ชายต้องสังเกตเห็น

 

แทคยอนยิ้มเมื่อเห็นอูยองยิ้มออกมา

 

“นายดู...” แทคยอนหรี่ตามอง  “มีความสุข”

 

อูยองหันกลับมามองหน้าแทคยอน “ฮยองก็รู้ว่าผมชอบแกะของขวัญ” รอยยิ้มที่ยิ้มไปจนถึงดวงตา

 

แทคยอนขยี้กลุ่มผมสีบลอนด์จนน้องเขาต้องร้องโวยวาย

 

“เห็นนายยิ้มได้ ฉันก็ค่อยโล่งใจ”

 

อูยองสบตาคนพี่แกล้งทำหน้าง้ำ “ผมบอกฮยองตั้งหลายครั้งแล้วว่าไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ”

 

“จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง” แทคยอนเอ่ยออกมาอย่างอ่อนใจ นึกไปถึงวันที่อูยองวิ่งร้องไห้มาหาเขา ร่างเล็กที่สั่นเทา เปราะบางและแตกสลาย หลังจากวันนั้นอูยองแทบไม่แตะอาหาร เอาแต่นั่งเศร้าซึม ทุกคืนที่ร่างเล็กนอนร้องไห้อยู่จนเช้า หากหลับตาลงเมื่อไหร่ก็ยังไม่พ้นจะนอนฝันร้าย ฝันถึงคนๆนั้น ไม่มีวันไหนที่เมื่อลับสายตาของผู้คนแล้วอูยองจะไม่มีน้ำตา

 

อูยองย่นจมูกเล็กๆ ก่อนจะยิ้มออกมา “ขอบคุณนะครับ”

 

“ของขวัญจากฉัน” แทคยอนหยิบกล่องเล็กๆอีกกล่องให้อูยอง เขานั่งลงมองมือเล็กที่ค่อยๆแกะกระดาษห่อออกอย่างบรรจง อมยิ้มบางๆอยู่ที่พวงแก้ม ตั้งแต่เล็กจนโต อูยองเป็นคนชอบเทศกาล ชอบการให้ของขวัญ ชอบการแกะของขวัญ เพราะฉะนั้นของขวัญทุกชิ้นถึงถูกห่อด้วยกระดาษสีสดใส ไม่ใช่แค่เขาที่เป็นห่วงอูยอง แต่อูยองน่ะเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัว เพียงเพราะทุกคนอย่างให้อูยองมีความสุข อยากให้อูยองยิ้มได้อีกครั้ง กลับไปเป็นเด็กร่าเริงคนเดิม ของขวัญปีใหม่ถึงถูกฝากมาจนเต็มกระเป๋า อูยองเป็นหลานชายคนเล็กในครอบครัว เลยเป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของทุกๆคน เมื่ออูยองต้องเจ็บปวด แน่นอนว่าหัวใจของทุกคนก็เหมือนจะสลายไปด้วย

 

“อูยอง”

 

เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของน้องอีก..

 

“ครับ?” อูยองขานรับ ยังคงวุ่นวายกับกองของขวัญบนโต๊ะ

 

ร่างเล็กเงยขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป “มีอะไรรึป่าวครับ”

 

“นิชคุณ..” มือเล็กชะงัก สายตาอดหันไปมองบานประตูห้องไม่ได้ เมื่อชื่อของคนที่อยู่ข้างในถูกเอ่ยออกมาจากปากของพี่ชายตัวเอง

 

“นายได้เจอเขาบ้างมั้ย”

 

อูยองสบสายตาของแทคยอน ก่อนจะโกหก “ไม่ครับ”

 

“เขาไม่ได้ติดต่อมา?”

 

“ไม่ครับ” อูยองตอบเสียงนิ่งเรียบเฉย “มีอะไรรึป่าวครับ”

 

“ไม่มีหรอกอูยอง ฉันแค่ถามดู”แทคยอนยิ้มออกมา เมื่อเห็นสายตาที่เป็นกังวลของคนน้อง “ชอบของขวัญมั้ย”

 

“ครับ ขอบคุณครับ” อูยองยิ้มตอบ สายตาทอดมองไปยังประตูห้องนอนที่ปิดนิ่ง ในใจอดสงสัยไม่ได้..ตลอดเวลาที่ผ่านมา แทคยอนไม่เคยเอ่ยชื่อนิชคุณให้เขาได้ยินแม้เพียงสักครั้งเดียว

 

 

 

 

 

 

อูยองกัดริมฝีปาก เมื่อกลับเข้ามาเจอคนที่นั่งยิ้มอยู่บนเตียง เขาเพิ่งส่งแทคยอนออกไปข้างนอกเสร็จ เกลี่ยกล่อมแกมบังคับให้คนพี่ไปนอนที่โรงแรมแทน ลืมเสียสนิทว่าไอ้คนที่นั่งอยู่ข้างในคงได้ยินทุกคำที่เขาพูด นิชคุณกวักมือเรียกให้เขาเดินเข้าไปหา ก่อนจะดึงตัวลงไปนั่งบนตัก ปลายจมูกชิงกดลงบนแก้มนิ่มๆอย่างรวดเร็ว

 

“นอกจากจะเป็นของตายของอูยองแล้ว เราต้องแอบคบกันด้วยหรอครับ” นิชคุณเอ่ยเย้า กลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

 

“ผมไม่อยากให้เขารู้ เพราะผมไม่อยากเห็นพวกฮยองทะเลาะกันหรอกน่า” อูยองหันมามองค้อนหน้ามุ่ย

 

ก่อนที่น้ำเสียงจะอ่อนลง มือเล็กเคลียแก้มคนพี่

 

“แต่ผมไม่บอก ใช่ว่าจุนซูฮยองจะไม่บอก... เดี๋ยวเขาก็รู้อยู่ดี”

 

นิชคุณคว้ามือขาวมาจดริมฝีปาก ยิ้มออกมา “ฉันไม่กลัวพี่นายหรอกนะ”

 

“ถ้ารู้ความจริงขึ้นมา แทคยอนต้องโมโหมากแน่ๆ”

 

“เขามีสิทธิ์ที่จะโมโห เป็นฉันเองถ้ามีใครมาทำร้ายนาย ฉันก็คงจะทำเหมือนเขา” นิชคุณประคองหน้าร่างเล็กไว้ คอยให้ริมฝีปากบางค่อยๆเปลี่ยนเป็นอมยิ้มน้อยๆ “แต่ต่อให้เขาจะไล่ฉันไปยังไง ฉันจะไม่มีวันไปจากนาย”

 

“พี่จะทำให้เขาเห็น จะพิสูจน์ว่าพี่รักอูยองของพี่จริงๆ”

 

อูยองสบตาของนิชคุณ หน้าผากแอบอิงซึ่งกันและกัน ดวงตาที่จ้องมองกันเต็มเปี่ยมไปด้วยความหมายที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นถี่เร็วขึ้นมา เขายังไม่อยากจะเชื่อ หลังจากทุกอย่างที่ผ่านมา เขาเคยเจ็บปวด เคยอยู่ในช่วงเวลาที่เขาเชื่อว่ามันเลวร้ายที่สุดชีวิต เคยล้มจนไม่คิดว่าจะมีแรงลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง วันนั้นเขาตัดสินใจทิ้งหัวใจที่เจ็บปวดนั้นไป เก็บมันให้ไกลจากตัวเขา และเฝ้าบอกตัวเองว่าเขาอยู่ได้โดยไม่ต้องมีก้อนเนื้อดวงนั้น แต่ในวันนี้ที่นิชคุณอยู่เคียงข้างเขา หัวใจของเขากลับมาเต้นอีกครั้ง เต้นแรงจนเขาได้ยินเสียงของมัน มันกำลังมีชีวิตขึ้นมาใหม่ และเขาไม่ปฏิเสธเลย ว่าเขามีความสุข... นิชคุณคือความสุขของเขา

 

“ผมได้ของขวัญจากซอลลี่” อูยองกระซิบ อยู่เหนือริมฝีปากอิ่ม “ในการ์ดเขาเขียนว่า เขาส่งของขวัญปีใหม่มาให้ผมล่วงหน้าแล้ว”

 

“หรอครับ” นิชคุณยิ้ม เม้มกลีบปากสีแดงเรื่อของอูยองเบาๆ “แล้วชอบมั้ย”

 

“ผมไม่เข้าใจจริงๆนะ ทำไมถึงมีแต่คนช่วยฮยอง ผมรู้สึกเหมือนโดนหักหลังเลย”

 

“เขาคงสงสารฉันมั้ง”

 

“ฮยองมันน่าสงสารตรงไหน”

 

นิชคุณปัดผมหน้าม้าที่ปรกตาของอูยองออก มองหน้าคนรักอย่างเอ็นดู

 

“ฉันไปหานายที่ปูซาน ไปที่บ้านนาย” อูยองขมวดคิ้วน้อยๆกับสิ่งที่ได้ยิน “ไม่รู้คนตระกูลนี้เขาใจแข็งกันทั้งตระกูลหรอไง แม่นายไม่ยอมบอกว่านายอยู่ไหน ส่วนพ่อนายขู่จะเอาตำรวจมาจับฉัน ถ้าฉันยังโผล่หน้าไปให้เขาเห็นอีก”

 

อูยองหลุดขำออกมา

 

“อย่างน้อยก็ยังมีคนอยู่ข้างผมแฮะ” ปลายจมูกดุนแก้มคนพี่ให้เล่าต่อ “แล้วฮยองทำยังไงต่อครับ”

 

“ฉันก็ไปหานายทุกวัน โชคดีที่แม่นายยังยอมคุยกับฉันบ้าง และห้ามไม่ให้พ่อนายแจ้งตำรวจ ความจริงฉันว่าแม่นายเกือบจะใจอ่อนแล้วนะ”

 

“คิดจะเข้าทางแม่หรอ” อูยองหัวเราะคิก นิ้วมือเกี่ยวเล่นกับเส้นผมที่ท้ายทอยของนิชคุณ

 

“ฉันคิดถึงนาย”

 

อูยองอมยิ้มเมื่อได้ยินคำอ้อนจากคนตัวโต เขาก้มลงจูบแก้มของนิชคุณเบาๆ “แล้วฮยองเจอซอลลี่ได้ยังไงครับ”

 

“เขาแวะไปหาพ่อแม่นาย แล้วเจอฉันนั่งอยู่หน้าบ้าน”

 

นิชคุณมองริมฝีปากบางที่ขบเม้ม ก่อนจะกลายเป็นรอยยิ้ม

 

“ฉันเป็นลูกหมาหลงทางที่ไปนั่งรอเจ้าของที่หน้าบ้านทุกวัน”

 

“ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าผมอยู่ไหนนี่นะ”

 

เขายักไหล่ “เห็นมั้ยว่าฉันน่าสงสาร”

 

อูยองมองดวงตากลมโตที่ออดอ้อนอย่างน่าสงสาร แล้วก็หัวเราะออกมา ซอลลี่ต้องตกหลุมพรางของลูกหมาเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้แน่ๆ

 

“ฉันรักนายนะ” นิชคุณกระซิบ พาให้พวงแก้มของอีกคนร้อนผ้าว จนต้องหันหนีไปทางอื่น

 

“ทำไมน้า” คนพี่แกล้งถอนหายใจ น้ำเสียงตัดพ้อ “ทำไมอูยองไม่เคยบอกรักฉันเลย”

 

“รักกันบ้างรึป่าวก็ไม่รู้”

อูยองหันกลับมา อดขำไม่ได้เมื่อเห็นคนโตกว่าแกล้งทำสีหน้าเศร้าซึม

 

“ทำไมฮยองถึงชอบบอกรักผมนักครับ” นิชคุณบอกรักเขาทุกวัน คำสั้นๆที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ บางครั้งมันกระโดดอย่างลิงโลด บางครั้งมันก็หยุดนิ่งลืมเต้นไปชั่วขณะ

 

“เพราะฉันรักนาย และไม่ว่าฉันจะพูดมันออกไปกี่ร้อยกี่พันครั้ง มันก็ไม่เท่าความรู้สึกที่ฉันมีสักที” นิชคุณโอบเอวบางของคนบนตักให้แนบชิด มองสบเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่จ้องตอบอย่างอ่อนโยน

 

อูยองโอบคอของนิชคุณไว้ ก้มลงกระซิบใกล้ จนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน “เพราะผมไม่คิดว่าคำๆเดียว จะสามารถอธิบายความรู้สึกทั้งหมดที่ผมมี”

 

“แต่ฉันก็ยังอยากได้ยินนะ”

 

อูยองยิ้ม เกลี่ยปลายจมูกบนจมูกโด่งของอีกฝ่าย “แล้วผมจะบอก... สักวันหนึ่ง”

 

“เด็กดื้อ”

 

นิชคุณหัวเราะในลำคออย่างอ่อนใจ จูบริมฝีปากฉ่ำหวานของคนบนตัก ก่อนจะยกตัวของร่างบางให้นอนลงบนเตียง ก้มลงมองเจ้าของแก้มกลมที่ขึ้นสี

 

“เรามันปากแข็ง รู้มั้ย”

 

เขาอดหัวเราะไม่ได้ เมื่ออูยองพยักหน้าออกมาหน้าตาเฉย

 

“ฮยองเพิ่งรู้หรอไง” อูยองหัวเราะคิกคัก เมื่อถูกคนพี่ไซร้จมูกลงบนแก้มกลมด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะต้องกลืนน้ำลายลงคอเสียอึกใหญ่ เมื่อสังเกตเห็นแววตาเป็นประกายวาววับของอีกคน อยากจะถอนคำพูดตัวเองเสียเดี๋ยวนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk{};

จางอูยองมันร้ายยยยยยย มันซ่อนผู้ชายไว้ในห้องนอน!
ชอบอูยองพาร์ทนี้มากกกกกก จะบร้าาอ่ะๆๆ
มันดื้อ มันซน มันร้าย มันยั่ว มันหยอก มันเย้า

ขอจบไว้ตรงนี้ เหตุการณ์หลังจากนี้เชิญสิงร่างนิชคุณและจิ้นกันตามอัธยาศัย = =
แต่บอก ณ จุดๆนี้ เจออูยองแบบนี้ เค้าไม่ทนนะฮะ กรี๊ดดดด

 

ความจริงเราเพิ่มเพลงมาสองเพลงนะ
เป็นเพลงจากเวดดิ้เดรส เผื่อคนเพิ่งเข้ามาอ่านจะได้ฟังอินๆบ้าง 555

กระซิบอีกนิดว่ามีแพลนจะรวมเล่มนะคะ
ใครเคยบอกไว้ว่าอยากให้รวม รับผิดชอบเค้าด้วยนะ! อย่าให้แป้กนะ! ><
ส่วนรายละเอียดอะไรอื่นๆ ขอแต่งให้จบก่อน 555

 

Comment

Comment:

Tweet

เเทคยอนกลับมาแล้ว ต้องมีอะไรแน่ๆ

หวานเกิ๊น อิอิ

#19 By cat (192.168.1.101, 180.183.88.45) on 2012-02-20 23:30

กรี๊ดดดดด คุณไรเตอร์ต้องมาแต่งฉากต่อไปด้วยน้า ห้ามข้ามเด็ดขาดเลยน้า กรี๊สๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

หวานไม่ไหวแล้วววว หวานจนมือเจ็บแปล๊บๆเลย กรี๊สส

#18 By hmm (58.8.48.208) on 2011-12-04 02:41

ตอนนี้น่ารักมากเลยค่ะ ชอบอารมณ์แบบนี้
แบบพี่อ้อนน้อง น้องอ้อนพี่ น่ารักดีค่ะ
เสียดายแค่ว่าด้งไม่ยอมให้น้องคุณเจอแทค
โกรธกัน ถ้าได้คุยกันก็จะได้เข้าใจ
น้องคุณจะได้มีโอกาสแก้ตัวด้วย
แทคต้องดูออกแน่เลยว่าน้องคุณกับด้งโอเคกันแล้ว
ด้งถึงได้มีแววตาสดใสเหมือนเคย ^^

แอบคิดว่าน้องคุณคงจะไปหาแทคที่โรงแรม
แล้วก็เคลียร์กันไปเลย น้องคงไม่อยากให้ค้างคา
ขอบคุณที่มาอัพเดทนะคะ รวมเล่มก็ซื้อแน่ๆ ค่ะ

#17 By love-khunyoung (174.97.163.167) on 2011-12-01 08:28

อ่านพาร์ทนี้ ยอมรับกับไรเตอร์เลยนะคะ ว่าหวานได้ใจ ด้งกะคุณน่ารักมากๆ

อ่านแล้วรู้สึกมีความสุขตามไปด้วยเลย

ชอบคุณพาร์ทหวานๆแบบนี้ ละลายไปเลย ขี้อ้อนเกินไปแล้ว 555

ด้งร้ายเล็กๆนะ ซ่อนผู้ชายไว้ในห้อง 555

พาร์ทหน้าขอหวานกว่านี้นะคะ กรี๊ดดดดดดด

เอาให้สำลักตายกันไปเลย

ให้กำลังใจคนแต่งคะ

#16 By h2owhan (182.53.11.106) on 2011-11-30 22:25

อูยอง มันดื้อ มันซน มันร้าย มันยั่ว มันหยอก มันเย้า ช่ายเลย

ทั้งหมดที่พูดมามันคือ อูยอง ชัดๆๆเลย น่ารักที่สุด เมื่อยแก้มชมัดเลย ^^

รวมเล่มเลยจ๊ะ รวมเลยๆๆๆๆเรารอคำๆนี้อยู่นานแล๊วววววววววว

#15 By Shin HyoHwa (180.180.131.70) on 2011-11-30 21:44

โอ้ยตายแล้ว น่ารักว้อยยยยยยยยยยยยย

เด็กคนนี้มันแรงจริงๆ ฮ่าๆ

ดีนะที่แทคไม่เปิดประตูเข้าไปเจอคุณ

อ๊าา..เด็กปากแข็งงงง

บอกพี่เค้าให้ชื่นใจหน่อยก็ไม่ได้

แต่น้องบอกให้รอ พี่ก็จะรอนะจ๊ะ?

รอติดตามตอนต่อไปจ้าาา

#14 By ||TaEJiN|| on 2011-11-30 20:53

เอ้าาา จบซะงั้น 55555 มาคลอเคลียๆ ให้เค้าคิดแล้วจากไป แต่ไม่เป็นไรไม่ง้อไรเตอร์ก้ะด้ะ -3- ไม่จัดมาให้ จัดเองในใจก็ได้ ชิ 555555 *มันจะเหลือเหรอด้งเอ๊ย* น่ารักมากจริงๆด้วยค่ะ ^^ ชอบน้องจางตอนนี้จริงๆ แต่ว่า...มันจะไม่ดราม่าใช่มั้ย T__T ตอนต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นอ่าาา อยากรู้แล้ววว

#13 By ~iii~ (115.87.173.13) on 2011-11-30 18:24

ตามมาเม้น 55 เดี๋ยวนี้ พออ่านเสร็จแล้วเป็นไรไม่รู้ยังเม้นทันทีไม่ได้ ต้องเก็บมาเม้นทีหลังอะ 55

ชอบอูยองพาร์ทนี้เหมือนกัน ยั่วได้อีกอะ ตอนอ่านก็คิดภาพตามไปมั่ง ลืมคิดไปมั่ง
แต่พออ่านจบมาคิดอีกที เห้ยย นั่นมันยั่วชัดๆนี่หว่า
นั่งตัดเค้า เล่นผมเค้า เอาจมูกชนกะเค้าแก้มเค้า แล้วยังกระซิบตรงปากเค้าอีก
พาร์ทนี้ จางอูยองฟินมากลูก!! อยากจะเป็นริ้นไรเกาะอยู่แถวนั้นจริงๆ
เค้าไม่อยากสิงนิชคุณนะ เพราะเค้าชอบให้สองคนอยู่ด้วยกันมากกว่า ณจุดนี้ 555555555
ขอบบอกว่าปลื้มปริ่ม เปรมปรีมากตอนอ่าน
ชอบอะมันอุ่นๆซ่าๆ โรแมนติด แล้วก็เซ็กซี่หน่อยๆ ลอยๆนิดๆ อะไรก็ไม่รู้...แต่เขินมากค่าาา

แล้วไมอยู่ๆแทคถึงได้ถามเรื่องพี่คุณ
จำไม่ผิดเมื่อตอนแรกพี่คุณห้ามชานซองไม่ให้บอกเรื่องนี้กับแทคใช่มะ (ถ้าจำไม่ผิดจริงๆนะ) สรุปว่าแทคยังไม่รู้ว่าพี่คุณมาอยู่นี่

ตอนนี้หวานมาก แต่ว่าหวานมากจนระแวงอยู่นะคะ
เหมือนมันต้องแอบซ่อนดราม่าเอาไว้อะ
ปมต่างๆก็ยังคลายไม่หมด แต่มันก็ทำให้น่าติดตามมากเลย

เราคิดว่าดีนะ ที่ไรท์เตอร์ไม่ได้แต่ง NC คิดว่าตอนนี้มันยังไม่เหมาะอะ สำหรับเรานะ หรือไม่เราก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ควรจะมี NC เลยจนกว่าทุกอย่างจะคลี่คลาย (แต่ความจริงเค้ามีอะไรกันไปแล้ว แต่แค่ไม่ได้เขียนใช่มะ 555)

ฮ๊าาา อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกกระชุ่มกระชวย ยั่งกะสองคนนี้เค้าพึ่งจะคบหากันใหม่ๆ น่าร๊ากกกกกกกมากๆๆ
ชอบที่พี่คุณถามว่านอกจากจะเป็นของตายแล้วยังต้องแอบคบกันอีกเหรอ ชอบบุคคลิกพี่จริงๆ ขรึมๆแต่เจ้าเลห์เนี่ย

สำหรับเรื่องนี้ ที่ไม่รู้ว่าจะได้ดราม่าเมื่อไหร่
แต่ขอบอกไรท์เตอร์ไว้ก่อนว่า ตอนนี้เราเตรียมตัวรับดราม่าแบบพร้อมเต็มที่แล้วนะคะ

#12 By deetal (183.89.89.74) on 2011-11-30 00:53

แอร๊ย...........หวานมว๊ากกกก หวานได้อี๊ก จางอูยองจะน่ารักได้ถึงขนาดไหนกันนะผู้ชายคนนี้ ในที่สุดแทคก็ได้ออกโรงกะเค้าซักที หลังจากเป็นวิญญาณมานาน ฮ่าฮ่า.....แต่แอบสงสัยว่าแทคจะรู้อะไรเกี่ยวกับนิชคุณ ต้องรู้อะไรซักอย่าง แต่ไม่คิดว่าแทครู้แล้วว่าคุณอยู่กับน้องแล้ว ว้ากกกก ไม่อยากจะคิดเด๋วดราม่า....เข้าป่าไม่ให้เอ่ยถึงเสือ อ่านฟิคอย่าเอ่ยถึงมาม่า...เด๋วไรเตอร์จะจัดให้ชุดใหญ่ T^T

ชอบมาก>>> จางอูยองมันร้ายยยยยยย มันซ่อนผู้ชายไว้ในห้องนอน!

#11 By 2PM FanFic on 2011-11-29 18:32

ยองบอยร้ายกาจอะตอนนี้
หลังจากที่ีมีแต่วิญญาณมาหลายตอน
แทคก็ปรากฏกายให้คนอ่านเห็นแล้ว. confused smile

พี่คุณโคตรกำไรทุกตอนออลไทม์จริงๆค่ะ
ซอลลี่ก็น่ารักตั้งแต่เวดดิ้งเดรสจนถึงปัจจุบันเลย
แทคคงหายโกรธพี่คุณแล้วใช่ไหม
แล้วซูก๋าล่ะ รออ่านนะคะ จะรอเผื่อรวมเล่มด้วยopen-mounthed smile

#10 By Aommino on 2011-11-29 11:33

กรี๊ดดดดดดด!!!
จางอูยองงงงงงงงงงงงงงง นาย...นาย....นายน่ะ...เป็นผู้ชายประเภทไหนกันย่ะ? ทำไม๊ทำไม...ถึงได้น่ารัก น่าหยิกขนาดเนี่่ยยยยย วินาทีนี้ไม่รุ้จะทำไรได้ นอกจากเข้าสิงนิชคุณไปจักการกะนายซะ 5555

ไรเตอร์ค่ะ ช่วยจัดแบบนี้มีอีกนะค่ะ แหมๆๆๆมันได้จัยจิงๆๆเด็กด้งคนนี้...^^

สู้ๆๆๆๆๆน่ะค่ะไรเตอร์

#9 By khunwoo (183.89.196.81) on 2011-11-29 10:53

กรี๊สสส เด็กมันดื้อ เด็กมันร้าย เด็กมันยั่ว
ซ่อนผู้ชายไว้ในห้อง

ย๊ากกกก เป็นพี่คุณไม่ทนไปนานแล้ว
เด็กมันน่ารักไปปปปปป

แล้วทำไมอยู่พี่แทคถึงพูดถึงนิชคุณนะ
หรือว่า.. นิชคุณตายแล้ว แต่ที่อยู่กับน้องด้งคือวิญญาณ
กรี๊สสส ไม่ใช่ล้ะ 5555555555

สนุกค่ะ ชอบมาก ตั้งตารอคอยทุกวัน
ไรท์เตอร์รวมเล่มก็จะซื้อค่ะ ชอบๆ น้องน่ารัก

#8 By WEEWY* on 2011-11-29 07:50

ทๆ ๆ ทะ แทค..แทคยอน o.O" ทำไมพอเราอ่านมาถึงชื่อนี้แล้วอาการแรกคือเราตกใจ!!! ตกใจทำไม? ไม่รู้ 5555
แต่พาร์ทนี้มันก็หวานจริงๆนะ ตอนอ่านช่วงที่เค้าหนุงหนิงกันหลังจากแทคกลับไปแล้วน่ะ พอถึงตรงนั้นเพลงชาติชาว HusWife ของเรนโอป้ามันเล่นขึ้นมาในโน๊ตบุ๊คพอดี(อินี่ไม่ได้ฟัง Theme songs สินะ >.< ขอโต้ดด) อห ฟีลมาเต็ม กร๊ากกก เขิลเว้ยเห้ยยย >///< แต่พออิตอนเม้นนี่สิไปคิดทบทวนจากที่อ่านๆมาทั้งหมด เอ่อ แทคถามถึงนิชคุณ? ซึ่งอูยองยังบอกว่ามันผิดปกติ มาถึงตรงนี้ทำไมเราคิดว่าคนที่บอกนิชคุณว่าอูยองอยู่ที่ไหนก็คือแทคฟระ หรือเพราะกลีบกุหลาบที่ร่วงหล่นจากตอนที่แล้ว? ส่วนคำว่า "รัก" จากปากคนน้องทำไมเราถึงคิดว่านิชคุณจะได้ยินมันในวันที่จะเกิดดราม่า เอ่ออ ไปกันใหญ่แล้ว เราเป็นอะไรมากมั๊ยเนี่ย - -' เอาอิกและ คนอื่นเค้าหวานน้ำตาลหยดแล้วชั้นมาดราม่าเนี่ยนะ มันคืออะไร? ว๊อททททท???? เง้ออออออ เพลีย
แล้วที่เราคิดมาทั้งหมดนี่บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้ เพ้อไปเกิดไม่ใช่ขึ้นมา หน้าแหกสินะ แต่ถามว่าแคร์มั๊ย? คงไม่ 555555 (เริ่มไม่แคร์สังคมเหมือนคุณอ๊คเข้าไปทุกวัน *พาดพิง*)
ส่วนเรื่องรวมเล่ม เราขอชูจุ๊กกุแร๊ที่ถึงแม้จะไม่ขาวเท่าน้องยองก็ตาม - -' กู่ร้องว่าเราจองด้วยยยยย ถ้าเป็นไปได้อยากให้รวมทั้ง 2 เรื่องเป็นเล่มเดียวกันไปเลยค่ะคุณเรียม เวลาเดินทางไปไหนจะได้พกติดตัวสะดวกๆ ^^ *แอบเสนอจากความอยากส่วนตัว คิคิ*

#7 By แม่ยายป๋านิช (223.205.109.6) on 2011-11-29 03:22

โอ๊ยๆ ไม่ไหวแล้วค่า พาร์ทนี้มันหวานมากมาย >.<
เราว่าตั้งแต่อ่านมาพาร์ทนี้หวานแบบจริงจังสุดและ
หวานแบบไม่มีเรื่องขมๆมาเจือปน เขินนน
เอ๊ะอะหอม เอ๊ะอะจูบ แอร้ยย อยากสิงพี่คุณจริงๆนะ
จางอูยองน่ารักน่าแกล้งจริงๆ

พี่แทคต้องไปแอบรู้อะไรมาแล้วแน่ๆ
อย่างที่น้องยองสงสัยเพราะปกติจะไม่เอ่ยชื่อนิชคุณเลย
ถ้าพี่แทครู้ว่าน้องซ่อนผช ไว้ในห้อง จะทำไงนะ โหะๆ
ตอนนี้น่ารักน่าหยิกจริงๆค่ะ อ่านไปเขินไป อบอุ๊นอบอุ๊น
ขอบคุณมากนะค่า รวมเล่มเราอุดหนุนแน่นอน ^^

#6 By Pingping (223.204.103.216) on 2011-11-29 02:12

โอ้ยยยยยยยตอนนี้มันอาร้ายยยยทำไมมันหวานอย่างเน้ห๊าจิกหมอนขาดกระจุยไป2ใบเอ๊ะรึมากกว่านั้น55+

ถึงว่าทำไมคนน้องอยากให้คนพี่รีบกลับจังที่ไหนได้แทคยอนมา แต่ก็คิดว่าอีกไม่นานก็คงจะได้รู้ความจริงว่าเพื่อนตัวเองตามมาเจอน้องตัวเองเรียบร้อย

แอร้ยถ้าตัวเองเป็นพี่คุณก็ไม่คิดจะทนเหมือนกัน ก็ดูคนน้องมันทำตัวสิยั่วได้น่ารักมากให้ตายเหอะ
งั้นขอตัวไปแอบเกาะขอบเตียงดูละกันอิอิ

ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ ส่วนเรื่องรวมเล่มจะรอน๊า^^

#5 By Yukisho (49.48.177.108) on 2011-11-29 01:22

อ๊ากกกกกกกก เสียสติ

จางอูยองงงงงงงง

ไม่รู้จะเม้นให้ความน่ารักยังงัยดี

กดเลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

#4 By Little_Ta on 2011-11-29 00:00

ชอบจังเลย "ด้งซ่อนผู้ชายไว้ในห้องนอน!!!"
5555
เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์นะคะ^^

#3 By natcha (58.8.4.121) on 2011-11-28 23:33

โอ้ยยย อูยองน่ารักเป็นบ้าเลย น่ารักขนาดนี้แล้วมันจะรอดมั้ยเนี่ย 55555

ไม่อยากสิง นชค หรอก แต่ขอเป็นจิ้งจกแกะ อยู่ตามฝาหนังในห้องได้ป่าว

#2 By LoVer KW (27.130.176.90) on 2011-11-28 23:08

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!
เค้าจะสิงนิชคุณ จะสิงนิชคู๊ณณณณณณณณณ
ฮือออออ
จางอูยองน่ารัก
ไม่ทนๆๆๆๆ
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
เสียสติ!
จะสิงนิชคุณๆๆๆๆๆ
>\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\<

#1 By (192.168.101.120, 180.183.119.155) on 2011-11-28 21:39

Recommend