[fiction] Falling Rose 7/?

posted on 09 Nov 2011 00:26 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 
 

ปีใหม่มาเร็วกว่าที่เขาคิด ชานซองและจุนโฮบินกลับเกาหลีไปหาครอบครัวตั้งแต่เริ่มช่วงวันหยุดยาว ครอบครัวของจุนซูทำอาหารกันที่บ้าน และชวนเขาไปทานอาหารเย็นด้วยตลอดวันหยุด พ่อแม่ของจุนซูเป็นคนใจดี เป็นกันเอง และต้อนรับเขาอย่างดีเสมอ พวกเขาย้ายจากแดกูมาที่นิวยอร์กตั้งแต่จุนซูยังเด็ก ในบ้านพวกเขายังคงพูดคุยกันด้วยภาษาเกาหลีสำเนียงของคนแดกูแท้ๆ ซึ่งทำให้อูยองรู้สึกอบอุ่น และบางครั้งก็ทำให้นึกไปถึงครอบครัวของเขาเองที่ปูซาน

 

มันเป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน เมื่อเขากลับมายืนหน้าประตูห้องพัก เพราะเป็นช่วงเทศกาล เขาถึงยังได้ยินเสียงปาร์ตี้ดังมาจากห้องตรงข้าม แต่หลังประตูสีเขียวบานนี้ทุกอย่างนิ่งเงียบ เขาคาดหวังจะได้เห็นแสงไฟดวงเดียวที่เปิดทิ้งไว้ให้เขาเห็นคนที่นั่งรอ แต่ภายในห้องกลับมืดสนิท อูยองขมวดคิ้ว มือเอื้อมกดสวิชต์ไฟ

 

นิชคุณนอนอยู่บนโซฟา

 

“คุณฮยอง” อูยองเอ่ยด้วยเสียงกระซิบ ย่อตัวลงนั่งบนพื้น นิชคุณทำตามคำพูด ไม่ห้ามไม่บังคับเมื่ออูยองเอ่ยเรื่องที่ครอบครัวของจุนซูชวนเขาไปทานอาหารค่ำ นิชคุณเพียงแค่ยิ้มให้เขาเหมือนทุกครั้ง “แล้วพี่จะรอนะ” มือหนาลูบหัวของเขาเบาๆ พร้อมกับดวงตาที่เหมือนจะแตกสลายไปทีละน้อย

 

ครั้งแรกที่เขาเห็นมันคือเมื่อไหร่ วันที่เขาบอกไปว่าไม่รัก หากมีใครอยู่ในแววตาของนิชคุณคนๆนั้นล้มลงต่อหน้าเขา หรือจะเป็นวันนั้นที่เขาปล่อยมือของนิชคุณและวิ่งตามจุนซูไป ทั้งๆที่ยิ้ม.. นิชคุณยิ้มให้เขาเสมอ รอยร้าวที่เริ่มปริแตกให้เขาเห็นถูกเก็บไว้ในดวงตาคู่สวย ดวงตาที่เคยเปล่งประกาย หม่นแสงลงเรื่อยๆ ราวกับแสงดาวในนั้นมันใกล้จะดับลงทุกที

 

“ฮยองครับ” มือเล็กจับที่ต้นแขนคนพี่ หวังจะปลุกให้ตื่น

 

“ฮยอง!” แต่กลับต้องร้องเสียงดัง เมื่อสัมผัสเข้ากับผิวกายร้อนรุ่ม เหงื่อซึมชื้นทั่วไรผม ขณะที่ร่างหนานอนขดตัวอย่างเหน็บหนาว

 

ทำไมถึงได้ตัวร้อนจัดขนาดนี้!


ร่างเล็กร้อนรน วิ่งเข้าไปในห้องนอน รื้อหาผ้าขนหนู และยาแก้ไข้ ด้วยเวลาเพียงไม่กี่นาที เขาวิ่งกลับมานั่งข้างคนพี่ บิดผ้าขนหนูที่เปียกชุ่ม ก่อนจะเช็ดใบหน้าที่เป็นดั่งรูปสลักนั้นอย่างเบามือ

 

“ฮยองครับ ตื่นมากินยาก่อนนะ” เสียงสั่นแหบแห้งพยายามเรียกร่างที่ไร้สติ นิชคุณปรือเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมา นิ่วหน้าเมื่ออาการปวดศีรษะโจมตีเขาอย่างรวดเร็ว อูยองจับมือของนิชคุณที่บีบมือของเขาแน่น ลำคอของเขาตีบตันด้วยความหวั่นกลัว “ฮยอง... ไปหาหมอมั้ยครับ ไปหาหมอกันนะ”

 

นิชคุณส่ายหน้า พยายามพูดด้วยเสียงที่แห้งผาก “กลับมาแล้วหรออูยอง”

 

ยิ้ม.. นิชคุณยิ้มให้เขาอีกแล้ว

 

“ทานยาก่อนนะครับ”

 

อูยองประคองร่างสูงให้ลุกขึ้น

 

นิชคุณหลับตานิ่งไปสักพักหลังจากกลืนเม็ดยาลงไป เปลือกตาปิดสนิทพยายามฝืนอาการปวดศีรษะที่เหมือนสมองจะระเบิดเป็นเสี่ยงนี่ให้ได้ ก่อนจะยิ้มออกมา อูยองเลิกคิ้วให้กับกริยานั้น

 

“ฉันกอดนายได้มั้ย”

 

“อะไรนะครับ?”

 

“ฉันขอกอดนายได้มั้ย” อูยองคงปฏิเสธหากไม่ใช่เพราะดวงตาที่แตกสลายนั้นกำลังมองเขาอย่างอ้อนวอน

 

อูยองขยับเข้ากอดนิชคุณ  

 

“ขอบคุณครับ” ริมฝีปากอุ่นจูบขมับของเขา

 

“คนป่วยอะไร ฉวยโอกาสชะมัด” อูยองขยับปากมุบมิบ ให้คนที่ได้ยินหัวเราะออกมา แม้ดวงตาจะลืมแทบไม่ขึ้น

 

“ไปหาหมอมั้ย”

 

“เป็นห่วงพี่หรอ?”

 

“ไม่ใช่สักหน่อย” เมื่อเห็นคนป่วยยังอุตส่าห์จะปรือตามามองหยอกเย้า ทั้งที่ห่วงก็ห่วงอยู่หรอกแต่อดจะหมั่นไส้ไม่ได้ “ผมกลัวฮยองจะเป็นอะไรตายคาห้องไป ต่อไปคงหาคนมาเช่าต่อยาก”

 

นิชคุณหัวเราะในลำคอ จูบหน้าผากคนปากแข็งอย่างเอ็นดู “ใจร้ายจริง”

 

“ไปหาหมอเถอะนะครับ เดี๋ยวผมพาไปเอง”

 

ร่างเล็กขยับ แต่ก็ถูกดึงกลับไปในอ้อมกอดอีกครั้ง “อยู่ตรงนี้ก่อนเถอะนะ”

 

อูยองมองหน้าคนพี่แล้วจึงถอนหายใจยอมแพ้ ยอมนอนนิ่งๆในอ้อมแขนของนิชคุณต่อไป

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ พี่จะไป” นิชคุณกระซิบ มือหนาลูบเส้นผมของน้องเบาๆราวกลับจะเป็นฝ่ายปลอบใจอูยองเสียเอง

 
 
 
 
 
 
 

 

อูยองจำแทบไม่ได้ว่าตัวเองเข้าครัวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ พวกเขาทำอาหารบ้างเมื่อย้ายมาอยู่กันเอง ชานซองมักจะได้รับหน้าที่เป็นพ่อครัวบ่อยที่สุด ชานซองทำอาหารอร่อยเขายอมรับ แต่พวกเขาก็ยังถนัดจะสั่งอาหารมากินอยู่ดี ง่ายและชัวร์ จุนโฮบอกกับเขาอย่างนั้น เมื่อพวกเขาตกอยู่ในภาวะหิวโซหลังจากชานซองทำพาสต้าซอสไหม้ไปทั้งหม้อ ส่วนเส้นก็ต้มไม่สุก

 

อูยองยกหม้อลงจากเตา ตักชิม และปลอบใจตัวเองว่าข้าวโอ๊ตต้มคงไม่มีทางทำให้รสชาติดีกว่านี้ไปได้เท่าไหร่นัก

 

“วางยาพิษพี่อยู่หรอครับ” เพราะคิ้วที่ขมวดยุ่งนั่นแหละ ถึงทำให้อีกคนอดแซวไม่ได้

 

อูยองเงยหน้ามองตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเข้าครัว นิชคุณดูดีขึ้นกว่าเมื่อคืน แม้หน้าตาจะยังอิดโรยอยู่ก็ตาม นิชคุณนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเค้าน์เตอร์ครัว ยิ้มให้อูยอง

 

“ก็คิดอยู่” อูยองพึมพำ พลางตักข้าวเละๆนั่นลงในชามกระเบื้องที่จุนโฮซื้อจากอินเตอร์เน็ตตอนลดราคา

 

“กินเสร็จแล้วไปหาหมอกันนะครับ”

 

นิชคุณยืดตัวขึ้น “พี่หายแล้ว เห็นมั้ยครับ”

 

มือเล็กแปะลงหน้าผากคนพี่ ทำหน้ามุ่ย

 

“ตัวยังร้อนอยู่เลย”

 

“ไม่ร้อนสักหน่อย” ไอ้คนพูดวางมือทาบลงบนมือเล็กอีกที หัวเราะเบาๆเมื่อสังเกตเห็นเฉดสีระบายที่แก้มน้อง

 

“ฮยองบอกผมว่าวันนี้จะไปหาหมอนะ”

 

นิชคุณหยิบช้อนขึ้นมา ฉีกยิ้มให้อูยอง “พี่จะนอนพักโอเคมั้ยครับ”

 

“ดื้อ!” อูยองพูด กระแทกชามข้าวโอ๊ตมาวางตรงหน้านิชคุณ ก่อนจะสะบัดหน้าหนี

 

นิชคุณกลั้นหัวเราะ เมื่อเห็นคนแก้มป่องหันกลับไปทำเป็นล้างจานในอ่าง

 

“จะกินแล้วนะ”

 

“.......” งอนตุ้บป่องกันไปซะแล้ว

 

“ดีใจจัง มีแฟนทำมื้อเช้าให้กิน”

 

ได้ผล คราวนี้ร่างเล็กหันกลับมาตวาดเข้าให้ “ใครแฟนกันครับ”

 

“ก็อูยอง...”

 

“ผมไม่คิดว่าผมเคยพูดว่าผมเป็นแฟนฮยองนะ”

 

“งั้นก็เป็นซะสิ ดีมั้ย”

 

“ไม่” สายตามองคาดโทษเก่า นิชคุณถึงได้ยิ้มเจื่อน เขาตักข้าวโอ๊ตต้มเข้าปาก พึมพำเสียงเบาแต่ก็จงใจให้อีกคนได้ยิน

 

“ข้าวต้มเมียอร่อยจัง”

 

อูยองขยับปากเป็นคำที่อ่านได้ว่า ประสาท! ก่อนจะหันหนีแววตาวาววับนั่น เมื่อคืนยังทำตัวน่าสงสารอยู่เลย แล้วดูวันนี้สิ ไข้ขึ้นจนเพี้ยนไปแล้วรึไง อูยองบีบฟองน้ำจนฟองฟอดขึ้นมา นิชคุณต้องป่วยเป็นโรคขี้ตู่แน่ๆ! ปากบ่นพึมพำจนแก้มขยับพองเข้าพองออก ให้คนมองอยู่ยิ้มกว้างไปถึงใบหู

 

 

 

 

อูยองผลักร่างหนาลงบนเตียง มือเล็กออกแรงรวบแขนคนพี่ไว้แน่น พยายามไม่สบสายตาที่มองมา

 

“จะปล้ำพี่หรอไง” ก่อนที่นิชคุณจะได้พูดอะไรไร้สาระอีก อูยองสอดปรอทวัดไข้ใส่ปากคนปากดีเข้าให้

 

นิชคุณเบ้ปาก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

“ได้เวลานอนแล้วครับ”

 

อูยองชี้นิ้วสั่ง ก่อนจะเดินหนีออกไปข้างนอก นิชคุณส่งเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอ

 

 

เมื่อปิดประตูลง อูยองถอนหายใจอย่างโล่งอก ยกมือขึ้นลูบแก้มก่ำแดงของตัวเอง นึกถึงคำพูดหยอดของนิชคุณอูยองได้แต่กัดปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียงร้องออกมา มือกำแน่นเพราะไม่รู้จะเอาไปไว้ตรงไหน ให้ตาย ไม่รู้พี่เขาไปหัดทำตัวแบบนี้มาจากไหน ไหนจะสายตาออดอ้อนนั่นอีกเหล่า อูยองส่ายหัวแรงๆราวกับจะทำให้หายเขินได้อย่างงั้น

 

นิ้วมือกดผิดกดถูกบนโทรศัพท์ สุดท้ายเขาก็สามารถต่อสายไปได้ถูกคน เมื่อได้ยินเสียงทักทายร่าเริงของอีกคน

 

“ฮยอง งานปาร์ตี้เย็นนี้ผมไม่ไปได้มั้ยครับ”

 

“หืม... ทำไมล่ะ” เสียงของจุนซูประหลาดใจ และแฝงแววผิดหวัง  

 

“นิชคุณ..”

 

ยังไม่ทันจะพูดจบ อีกฝ่ายก็เอ่ยขึ้นมา “อ่อ เข้าใจล่ะ”

 

“ไม่ใช่นะครับ คือนิชคุณฮยองเขาไม่สบาย” อูยองรีบพูดต่อ ละล่ำละลักจนปลายสายต้องนึกขำ

 

“งั้นหรอ จะให้ฉันแวะเข้าไปดูมั้ย”

 

“ไม่ดี