[fiction] Falling Rose 6/?

posted on 02 Nov 2011 00:39 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 
 
 
 

นิชคุณยังคงไม่พูด... แม้ว่าทุกเช้าอูยองจะตื่นด้วยเสียงจากในครัว คำทักทายอรุณสวัสดิ์ที่อูยองไม่นับเป็นการพูด นิชคุณยิ้มให้เขา แต่ยังคงไม่พูด... ไม่พูดเมื่อจุนซูปรากฎตัวขึ้นหน้าประตู พาเขาออกไปข้างนอก ไม่พูดอะไร แม้ว่าเขาจะไม่ยอมกินอาหารที่นิชคุณเตรียมให้ หรือจะเป็นตอนกลางคืนที่เขากลับบ้านมากลางดึก นิชคุณจะนั่งรออยู่ใต้แสงไฟเพียงดวงเดียวที่เปิดอยู่ ไม่พูดอะไร... ถึงแม้ว่าทุกคืนเมื่อเขาเข้านอนและนิชคุณเชื่อว่าเขาหลับไปแล้ว นิชคุณนั่งลงข้างเตียงห่มผ้าห่มให้เขา บางครั้งก็จูบบนหน้าผาก ไม่พูดอะไร นอกจากคำว่ารัก


จางอูยองนั่งพองแก้มอยู่บนเตียง ฟังเสียงน้ำฝักบัวที่ตกกระทบพื้นกระเบื้องในห้องน้ำ ต้นไม้ของนิชคุณดูจะโตขึ้นนิดหน่อยจากวันแรกที่เห็น เขานั่งเคาะนิ้วบนเข่า ถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เอนหลังลงพิงหมอนที่เขายกมาวางพิงที่หัวเตียง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งใหม่อีกครั้งเมื่อประตูห้องน้ำที่เขานั่งจ้องอยู่นานสองนานนั้นเปิดออก ร่างสูงสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ หยดน้ำเกาะพราวบนเส้นผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิง เมื่อหันมองเขาริมฝีปากเพียงส่งยิ้มให้ ก่อนจะหันไปหยิบเสื้อผ้าในตู้ ไม่พูดอะไรสักคำ

 

อูยองพ่นลมหายใจเสียงดังพอให้อีกคนต้องหันมา ปากบางบึ้งตึง ขณะที่มือเล็กยกขึ้นกอดอก นิชคุณขมวดคิ้ว ทำท่าจะเดินผ่านเขากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำอีกครั้ง อูยองทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

 

“เป็นอะไรครับ หงุดหงิดอะไร” นิชคุณหัวเราะเบาๆ อูยองมองค้อนคนพี่ขวับเข้าให้ ยังจะมาถามว่าเขาเป็นอะไร ก็ตัวเองไม่ใช่หรือไง ที่เป็นบ้าอะไรก็ไม่รู้ ไม่พูดไม่จา

 

“ใครทำอะไรให้ไม่พอใจหึ๊” นิชคุณขยี้ศีรษะคนหน้ามุ่ย “หรือโดนใครแกล้งมา”

 

“ก็ใครเล่า...” พอเริ่มพูด เสียงก็สั่นซะแล้ว น้ำตาร้อนเอ่อมาคลอเบ้าไปหมด คนตัวเล็กยกแขนขึ้นปาดน้ำตา แต่ยิ่งพยายามจะหยุด กลับยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม ร่างเล็กปล่อยโฮจนตัวโยน คนพี่ถึงต้องดึงตัวมากอดไว้

 

“ช่วว.. ไม่ร้องนะ” คนปลอบปลอบไปก็ขำไป ก็ไหนบอกว่าตัวเองโตแล้ว แล้วดูสิขี้แยเป็นเด็กๆไปได้ “โกรธพี่หรอ”

 

“ก็ฮยองอยู่ดีๆก็ไม่พูดอะไรเลย” อูยองสะอึกสะอื้นออกมาคำเว้นคำราวราวกับเป็นเด็กตัวเล็กๆ

 

“พี่ก็พูดอยู่นี่ไง”

 

“ไม่..” เด็กตัวเล็กโวยวายปาดน้ำตาป่อยๆ “ไม่ใช่อย่างนี้สิ”

 

“แล้วอูยองอยากให้พี่พูดอะไร”

 

นิชคุณมองสบตาอูยอง สายตาของน้องที่ตัดพ้อด้วยความน้อยใจเสียใจจนนิชคุณอยากจะกอดร่างเล็กไว้ให้แน่นๆ ไม่ได้คิดว่าจะทำให้น้องร้องไห้ ใครจะตั้งใจ เห็นน้องร้องทีก็เหมือนเขาจะขาดใจไปด้วย

 

“รัก รัก รัก รัก” นิชคุณกระซิบ “พอใจยังครับ”

 

รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มเบะอีกรอบ

 

“ทำให้ผมเห็นสิครับ” อูยองเงยขึ้นมองคนพี่ สายตาออดอ้อนยิ่งกว่าอะไร “ผมอยากให้ฮยองสู้เพื่อผม”

 

นิชคุณยิ้มกว้าง จูบขมับน้องแรงๆ จางอูยองยังไงก็ยังเป็นเด็กขี้งอน ไม่เคยเปลี่ยนเลย

 

“อูยองครับ” นิชคุณขยับดึงร่างเล็กมาไว้บนตัก เช็ดน้ำตาให้เด็กน้อยของตัวเอง “พี่จะสู้เพื่อเอาชนะใจของอูยอง ไม่ใช่เพื่อเอาชนะใคร”

 

“พี่จะอยู่ตรงนี้ ดูแลอูยองอยู่ เป็นห่วงอูยองเหมือนเดิม แต่มันเป็นสิทธิ์ของอูยองที่จะออกไปไหนกับใคร หรือจะทำอะไร”

 

อูยองซบลงที่ซอกคอของนิชคุณ ฝ่ามือหนาลูบศีรษะนั้นเบาๆ

 

“แล้วก็...” นิชคุณลากเสียงยาว หัวเราะเบาๆ “ถ้าจะแกล้งให้พี่หึง แล้วก็มางอนพี่อย่างงี้ ก็เลิกแกล้งพี่ซักทีสิครับ”


ไม่ทันจบคำดีหรอก คนที่ยังสะอื้นไม่หยุด ก็ยื่นมือเล็กๆมาบิดหูคนพี่ให้

 

“โอ๊ยย” นิชคุณแกล้งร้องโอดโอย ก่อนจะจับมือนั้นมาหอมฟอดใหญ่ อูยองหลุดยิ้มออกมา

 

“จุนซูเขาดูแลเราดีรึป่าว” นิชคุณเอ่ยถาม เช็ดหน้าเช็ดตาให้น้อง

 

อูยองเอียงคอมองเขาอย่างประหลาดใจ

 

“พี่ต้องศึกษาคู่แข่งสักหน่อยสิ” นิชคุณต่อ

 

อูยองอมยิ้มน่ารัก พยักหน้ารัว ก่อนจะคุยอวดพี่ซะเลย “ดีสิครับ ดูแลดีทุกอย่างเลย”

 

“งั้นพี่ก็ต้องดูแลให้ดีกว่า?”

 

อูยองพยักหน้าอีกที

 

“น่ารัก แล้วเลือกได้นะเรา” นิชคุณดึงแก้มย้วยๆนั้นไปมาอย่างหมั่นเขี้ยว อูยองหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะที่ทำให้คนฟังมีความสุขไปด้วย

 

“สัญญาแล้วนะ ว่าจะไม่เลิกรัก” อูยองจับมือใหญ่ของนิชคุณเอาไว้ ฝ่ามือหนาที่อบอุ่น วางมือตัวเองทาบลงไป หัวเราะเมื่อเห็นว่ามันเล็กกว่ามือของคนพี่แค่ไหน

 

“สัญญา...” นิชคุณกุมมือของอูยองไว้ “จะรักตลอดไปเลย”

 

อูยองอมยิ้ม ค่อยๆเอ่ยออกมาช้าๆ “รอผมหน่อยนะ อย่าเพิ่งไปไหน”

 

“ครับ” นิชคุณเกลี่ยนิ้วไปตามพวงแก้มเรื่อสีของน้อง หัวใจกำลังพองโตด้วยความสุขที่ล้นเอ่อ “ยอมเป็นของตายของอูยองแล้ว”

 

“ขอเวลาให้ผมอีกนิดนะ” อูยองมองสบตานิชคุณ หากว่าเขาจะปล่อยให้หัวใจกลับไปตกหลุมรักนิชคุณอีกครั้ง เขาอยากให้แน่ใจ แน่ใจในความรู้สึกของผู้ชายคนนี้ และความรู้สึกของตัวเอง

 

“อื้อ” นิชคุณอุ้มคนบนตักไปวางบนเตียง เด็กน้อยคว้าแขนเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหน หน้าเบะจะร้องไห้เอาอีกครั้ง จนคนพี่อดขำไม่ได้

 

“แต่ตอนนี้ อูยองต้องปล่อยพี่ก่อนนะครับ” นิชคุณชี้เสื้อคลุมของตัวเองที่เริ่มหลุดหลุ่ย อกเสื้อแหวกออกจนเห็นผิวขาวชัดเจน

 

“ไม่งั้นพี่จะไม่ให้เวลาเราคิดแล้ว” คำขู่ที่พาให้คนบนเตียงหน้าแดงก่ำ รีบปล่อยมือคนพี่ในทันใด ปากตวาดไล่

 

“ไปใส่เสื้อผ้าเลยไป!”

 

 

 

 

 

จุนโฮอ้าปากค้าง เมื่อเขาตื่นมาพบอูยองนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารกับชานซองในตอนเช้า เสียงคนตัวเล็กหัวเราะร่าเริงอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน นิชคุณที่อยู่ในครัวโบกมือเรียกเขา จุนโฮหุบปากที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าอ้าค้างไว้นานเกินไปแล้วเดินไปนั่งข้างชานซอง

 

“นี่มันอะไร” จุนโฮหันไปกระซิบถามเพื่อนร่างใหญ่ของตัวเอง

 

“อูยองบอกว่าอยากกินแซนด์วิช”

 

“แซนด์วิช?”

 

ทั้งสองถูกขัดจังหวะเมื่อนิชคุณยกจานใส่แซนด์วิชที่ว่ามาวางกลางวง อูยองเอื้อมมือมาคว้าขนมปังนุ่ม ก่อนจะเอาเข้าปากและเคี้ยวอย่างมีความสุข ชานซองหันไปยักไหล่ใส่หน้าตาที่เป็นคำถามของจุนโฮ ก่อนจะลงมือจัดการอาหารตรงหน้า จุนโฮนั่งมองขนมปังซึ่งวางประกบกันโดยมีแฮมกับไข่อยู่ตรงกลางผักสดอีกนิดหน่อย ไม่เข้าใจว่ามันพิเศษตรงไหน ถึงทำให้อูยองยอมกินอาหารที่นิชคุณทำในที่สุด

 

“เป็นไง” คนพี่ถามคนที่เคี้ยวจนแก้มตุ่ย

 

“รสชาติเหมือนเดิมเลย” อูยองยิ้มหวาน เลียมายองเนสสีขาวที่มุมปาก “เคยไม่อร่อยยั