[fiction] Falling Rose 5/?

posted on 26 Oct 2011 22:49 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 

อูยองคิดว่าตัวเองต้องมีปัญหาทางประสาทไปแล้วแน่ๆ

 

ทำไมถึงได้หลุดยิ้มออกมาได้ง่ายดายอย่างนี้ เขาแวะเข้ามาที่ห้องก่อนจะต้องออกไปที่ไนท์คลับในตอนเย็น โล่งอกที่นิชคุณออกไปข้างนอกและยังไม่กลับมา ร่างเล็กก้มลงใต้เตียง ดึงเอากระเป๋าเดินทางใบโตออกมา เสื้อผ้าที่ขนมาถูกย้ายไปอยู่ในตู้หมดแล้ว เหลือเพียงของใช้กระจุกกระจิกที่ถูกทิ้งไว้ข้างใน เขาเปิดซิปดูทุกอัน แต่ยังไม่เจอสิ่งที่กำลังหา อูยองปิดกระเป๋าไว้อย่างเดิม หัวเราะตัวเองที่ต้องมาหาของที่เคยไม่แน่ใจว่าจะพกมาทำไมด้วยซ้ำ แค่...อยากเก็บไว้


ถ้านิชคุณรู้จะว่ายังไงนะ อูยองแลบลิ้นซุกซน ส่ายศีรษะไปมา เดินไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะทำงาน ... ไม่เจอ เอาไปเก็บไว้ไหนนะ เขาเดินข้ามห้องไปเปิดตู้เสื้อผ้าสีไม้อ่อน ตู้ที่เคยใหญ่เกินไปสำหรับเขา ตอนนี้ถูกแบ่งเป็นสองฝั่งให้คนที่เพิ่งย้ายมา ทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบบนชั้นวางที่เคยว่างเปล่า ปลายเท้าเขย่งขึ้นดูที่ชั้นวางของด้านบน เอื้อมมือจนสุดแขน รอยยิ้มผุดบนใบหน้า เคลื่อนวัตถุนั้นออกมา

 

อูยองนั่งลงบนขอบเตียง นิ้วมือเล็กเปิดกล่องโลหะที่เคยเป็นกล่องใส่ช็อกโกแลตวันคริสต์มาสเมื่อปีที่แล้ว เขายิ้มเมื่อเห็นรูปถ่ายของตัวเอง

 

 

เขารู้ตัวว่ากำลังโดนแอบถ่าย...


“ไหนฮยองบอกไม่ชอบถ่ายรูปคน”

 

“ฉันก็ถ่ายรูปวิวอยู่นี่ไง” พูดจบก็ยกกล้องมากดชัตเตอร์ใส่เขาอีกรอบ “นายยืนบังวิวฉันอยู่นะ”

 

อูยองถลึงตาใส่คนที่โบกมือให้เขาหลบ แต่ก็ยอมก้าวถอยไปสองสามก้าว


แชะ..


“นายบังฉันอีกแล้ว” นิชคุณลดกล้องลง ฉีกยิ้มกว้าง เสียงหัวเราะยังคงดังรื่น

 

 

 

 

“ตอนที่เราไปเที่ยวปูซานกัน... สนุกดีนะ” เสียงจากข้างหลัง ทำให้อูยองรีบหยิบของที่ตั้งใจหา เลื่อนฝากล่องให้ปิดสนิท ทิ้งรูปพวกนั้นไว้ข้างใน เขาโยนกล่องโลหะกลับเข้าไปในตู้ เลื่อนบานประตูให้ปิดลง หันไปเผชิญหน้าที่กลั้นยิ้มของนิชคุณ

 

“นายยังเก็บของที่ฉันให้?” นิชคุณใช้มือที่ไม่ได้อุ้มกระถางต้นไม้อยู่ ชี้ของที่อูยองถือไว้ในมือแม้เจ้าตัวจะพยายามซ่อนไว้ ด้วยการไพล่มือไว้ข้างหลัง

 

“มันแว่นของผม”

 

“แต่ฉันเป็นคนซื้อให้” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

 

“หรอครับ ผมจำไม่เห็นได้” อูยองพูดหน้าตาย แต่ในใจกำลังนึกโมโห ทำไม... ทำไมนิชคุณต้องกลับมาตอนนี้ด้วย


“แล้วนี่ฮยองไปไหนมา” อูยองขมวดคิ้ว ชี้นิ้วไปที่ของที่นิชคุณถือมาบ้าง

 

นิชคุณยิ้มออกมา “นายเคยได้ยินมั้ยว่า ความรักก็เหมือนดอกไม้”

 

อูยองเลิกคิ้วขึ้น นิชคุณถือกระถางไปวางไว้ข้างหน้าต่าง

 

“ถ้าเราคอยรดน้ำพรวนดิน มันก็จะผลิบาน... ความรักก็เหมือนกัน ถ้าเราคอยดูแลใส่ใจ สักวันก็ต้องใจอ่อน”

 

อูยองกลอกตาไปมา

 

“แล้วฮยองเคยได้ยินเรื่องนี้มั้ย”

 

คราวนี้นิชคุณเป็นฝ่ายขมวดคิ้วเข้มๆของเขาบ้าง

 

“ที่เจ้าชายอสูร ต้องพบรักแท้ ก่อนที่กุหลาบกลีบสุดท้ายจะร่วงหล่น”

 

อูยองเว้นวรรค ยิ้มซุกซนที่มุมปาก “แย่นะครับ ดอกไม้ของฮยองจะไม่ทันได้ออกดอกเลยด้วยซ้ำ”

 

 

“ว้าวว” จุนโฮในแจ็กเกตหนังสีดำ โผล่เข้ามาในห้อง ส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ ใครจะไปเชื่อว่าเขากำลังยืนดูอูยองหัวเราะกับนิชคุณ

 

“ไปรึยัง อูยอง”

 

“อื้อ” อูยองหยิบเสื้อแจ็กเกตของตัวเองที่วางทิ้งไว้บนเตียง นิชคุณเพิ่งสังเกตว่ามันเป็นแบบเดียวกับของจุนโฮ และไม่ใช่เสื้อผ้าที่ใครจะใส่เดินไปตามถนนทั่วไปแน่ๆ

 

“นี่ไปไหนกัน”

 

“วันนี้มีโชว์ที่คลับน่ะครับ” จุนโฮยิ้ม “ฮยองจะไปดูพวกเรามั้ย”

 

“ไม่ต้องไปเลยนะ” อูยองแย้งขึ้นมาเสียงแข็ง จ้องหน้าอีกสองคนเขม็ง แต่จุนโฮกำลังกลั้นขำแทบตาย

 

“เขาไม่ให้ไปอะ” นิชคุณแกล้งเบะปาก บุ้ยใบ้ไปทางอูยอง

 

“ฮยองเพิ่งอดดูการเต้นที่สุดยอดของเดอะ ทวินส์แล้วล่ะครับ” จุนโฮแกล้งทำเป็นถอนหายใจ ก่อนจะหยิบแว่นดำขึ้นสวมด้วยมาดราวกับซุปเปอร์สตาร์

 

“ไปเถอะ” อูยองดึงเพื่อนตัวดีของตัวเองออกไป พยายามไม่สนใจเสียงที่ดังไล่หลัง

 

“โชคดีนะเบลล์”

 

อูยองพ่นลมพรืด สายตาที่หันไปหรี่มองคนพี่อย่างเอาเรื่อง ยิ่งมองเขาก็ยิ่งแน่ใจว่า นิชคุณนี่มัน... เจ้าชายอสูรชัดๆ

 

 

 

เมื่อเพลงจบลง ทั้งสองคนจับมือกัน ถอดหมวกที่สวมโค้งให้กับผู้ชม เสียงปรบมือยังดังกราวเกรียวต่อซักระยะ อูยองตรงดิ่งลงจากเวทีเดินแทรกฝูงคนแน่นขนัดไปอย่างไม่สนใจใคร แม้จะมีสาวๆหลายคนพยายามชวนให้เขาเต้นด้วยกัน เขาโยนหมวกลงบนโต๊ะกลางวงที่ชายหนุ่มสองคนนั่งอยู่ มือเล็กกระชากแว่นออก นึกพาลไปโกรธจุนโฮที่เสนอให้พวกเขาใส่แว่นขึ้นโชว์ด้วย ไอ้แว่นบ้านี่

 

“ผมบอกไม่ให้ฮยองมาไง”

 

“เท่ดีนะ” นิชคุณอมยิ้ม กวนอารมณ์คนฟังได้เป็นอย่างดี

 

“หึ” อูยองพ่นลมอย่างหัวเสีย แก้มพองแล้วพองอีกให้คนที่มองอยู่ต้องนึกขำ

 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตามนายมานะ ฉันมานั่งเป็นเพื่อนชานซองต่างหาก”

 

คนถูกอ้างถึง สำลักน้ำที่กำลังจะยกดื่ม เหลือบสายตาขึ้นมองเพื่อนตัวเล็ก ชานซองยิ้มแห้งๆ กระพริบตาปริบ

“ป..ป่าวนะ...” ไอ้คนจะปฏิเสธพอหันไปเจอสายตาของคนพี่ที่ลากเขามา ก็หันกลับไปดื่มต่อเงียบๆ เอาเข้าไป ชีวิตฮวางชานซอง คนนึงก็เพื่อน คนนึงก็... นิชคุณ

 

“เฮ้” จุนโฮที่เพิ่งจะหาทางแทรกตัวออกมาจากฟลอร์เต้นได้ เดินมาร่วมกลุ่ม “ฮยองมาจนได้”

 

“ฮยองว่าเป็นไงครับ” ไม่พูดเปล่าจุนโฮยังลากเก้าอี้มานั่งร่วมวงเสร็จสรรพ

 

“ฉันชอบนะ” นิชคุณพูดพลางลุกขึ้นยืน เลื่อนเก้าอี้ที่ว่างให้อูยองนั่ง

ยักคิ้ว “โดยเฉพาะตอนท่าเวฟน่ะ”

 

อูยองมองหน้าจุนโฮกับชานซองที่หลุดหัวเราะออกมา แล้วก็ถอนหายใจอย่างเหลืออด เพื่อนเขาสองคน ไม่มีใครจะอยู่ข้างเขาสักคน ร่างเล็กฮึดฮัด แต่ก็ยอมนั่งลง เพราะเพื่อนๆไม่มีทีท่าจะลุกไปไหน แถมยังสั่งเครื่องดื่มมาเพิ่มอีก

 

“เหนื่อยมั้ย”

 

“เหนื่อยกับฮยองอะนะ?” อูยองสวนกลับทันที

 

“ถ้างั้นคงไม่เหนื่อยหรอกเนอะ”

 

อูยองตวัดสายตามองคนพูดที่ยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ นิชคุณโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหู

 

“รู้ตัวมั้ยว่าเรายิ้มอยู่ พี่เห็นว่าเรายิ้มตั้งแต่เห็นพี่มาแล้วนะ”

 

อูยองอ้าปากค้าง ไม่รู้ตัว... ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยิ้มไปตอนไหน

 

“และตอนนี้ก็หน้าแดงด้วย”

 

“ผม..ไม่.. ผ.. ผม” คนโดนหาว่าหน้าแดงอ้ำอึ้ง เพิ่งรู้ตัวอีกล่ะว่าหน้าร้อนผ่าวแค่ไหน

 

“ผมจะไปหาจุนซูฮยอง” อูยองลุกพรวดพราดขึ้น  ไม่รู้หรอกว่าจุนซูฮยองของเขาอยู่ไหน มือเล็กตบแก้มตัวเองไปมา ให้ตาย.. ประสาทแล้วอูยอง ทำไมถึงได้ยิ้มออกมาง่ายดายขนาดนี้ แค่เจอหน้านิชคุณ ทำไมต้องยิ้ม ทำไมต้องเขิน!

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ.. ฮยองครับ” ชานซองสะกิดนิชคุณที่นั่งนิ่งไปได้สักพัก ไม่รู้ไอ้คนเดินออกไปมันจะรู้ตัวรึเปล่าว่ามีคนมองตามจนมันเดินเข้าไปให้จุนซูโอบนั่นแหละ อูยองอาจจะไม่รู้ แต่เพื่อนมันสองคนที่ยังนั่งอยู่ตรงนี้ รับรู้ถึงรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวนิชคุณชัดเจนจนประสาทจะกินไปตามๆกัน

 

“คิมจุนซู” นิชคุณพึมพำออกมาให้คนฟังใจหายวาบ ชานซองหันไปมองหน้าซีดเผือดของจุนโฮ ต่างคนต่างกลืนน้ำลายในลำคอ นิชคุณตอนนี้มันโหมดดาร์คคุณดีๆนี่เอง

 

“เขารู้จักจุนซูได้ไง”

 

 “เอ่ออ... เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนของแทคยอนฮยอง”

 

เพื่อนสมัยเรียนของแทคยอน?.... นิชคุณหันไปมองชานซอง หน้าของเด็กหนุ่มไม่มีแววโกหกหรือปิดบังอะไร แต่จะเป็นไปได้ยังไง จุนซูเป็นเพื่อนของแทคยอนโดยที่เขาไม่รู้จัก เขากับแทคยอนเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เกรดเจ็ด เขากล้าพูดได้เลยว่าเขารู้จักเพื่อนของแทคยอนทุกคน

 

นิชคุณขมวดคิ้วครุ่นคิด ชานซองกับจุนโฮแทบจะจับมือกันภาวนา อย่างน้อยก็ขออย่าให้เหล้าเข้าปากคุณฮยองเลยแล้วกัน

 

ร่างสูงลุกพรวดขึ้น ทำให้อีกสองคนสะดุ้งเฮือก

 

“ฮยองจะไปไหน” จุนโฮร้องเสียงหลงออกมาด้วยความตกใจ

 

สายตาของนิชคุณยังคงจับจ้องไปในทิศทางที่อูยองยืนอยู่ “ฉันขอกลับก่อนแล้วกัน”

 

“ห๊า” ชานซองกับจุนโฮอ้าปากเหวอ ไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้สักนิดเดียว ก็ลองเป็นเม