[fiction] Falling Rose 5/?

posted on 26 Oct 2011 22:49 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 

อูยองคิดว่าตัวเองต้องมีปัญหาทางประสาทไปแล้วแน่ๆ

 

ทำไมถึงได้หลุดยิ้มออกมาได้ง่ายดายอย่างนี้ เขาแวะเข้ามาที่ห้องก่อนจะต้องออกไปที่ไนท์คลับในตอนเย็น โล่งอกที่นิชคุณออกไปข้างนอกและยังไม่กลับมา ร่างเล็กก้มลงใต้เตียง ดึงเอากระเป๋าเดินทางใบโตออกมา เสื้อผ้าที่ขนมาถูกย้ายไปอยู่ในตู้หมดแล้ว เหลือเพียงของใช้กระจุกกระจิกที่ถูกทิ้งไว้ข้างใน เขาเปิดซิปดูทุกอัน แต่ยังไม่เจอสิ่งที่กำลังหา อูยองปิดกระเป๋าไว้อย่างเดิม หัวเราะตัวเองที่ต้องมาหาของที่เคยไม่แน่ใจว่าจะพกมาทำไมด้วยซ้ำ แค่...อยากเก็บไว้


ถ้านิชคุณรู้จะว่ายังไงนะ อูยองแลบลิ้นซุกซน ส่ายศีรษะไปมา เดินไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะทำงาน ... ไม่เจอ เอาไปเก็บไว้ไหนนะ เขาเดินข้ามห้องไปเปิดตู้เสื้อผ้าสีไม้อ่อน ตู้ที่เคยใหญ่เกินไปสำหรับเขา ตอนนี้ถูกแบ่งเป็นสองฝั่งให้คนที่เพิ่งย้ายมา ทุกอย่างถูกจัดอย่างเป็นระเบียบบนชั้นวางที่เคยว่างเปล่า ปลายเท้าเขย่งขึ้นดูที่ชั้นวางของด้านบน เอื้อมมือจนสุดแขน รอยยิ้มผุดบนใบหน้า เคลื่อนวัตถุนั้นออกมา

 

อูยองนั่งลงบนขอบเตียง นิ้วมือเล็กเปิดกล่องโลหะที่เคยเป็นกล่องใส่ช็อกโกแลตวันคริสต์มาสเมื่อปีที่แล้ว เขายิ้มเมื่อเห็นรูปถ่ายของตัวเอง

 

 

เขารู้ตัวว่ากำลังโดนแอบถ่าย...


“ไหนฮยองบอกไม่ชอบถ่ายรูปคน”

 

“ฉันก็ถ่ายรูปวิวอยู่นี่ไง” พูดจบก็ยกกล้องมากดชัตเตอร์ใส่เขาอีกรอบ “นายยืนบังวิวฉันอยู่นะ”

 

อูยองถลึงตาใส่คนที่โบกมือให้เขาหลบ แต่ก็ยอมก้าวถอยไปสองสามก้าว


แชะ..


“นายบังฉันอีกแล้ว” นิชคุณลดกล้องลง ฉีกยิ้มกว้าง เสียงหัวเราะยังคงดังรื่น

 

 

 

 

“ตอนที่เราไปเที่ยวปูซานกัน... สนุกดีนะ” เสียงจากข้างหลัง ทำให้อูยองรีบหยิบของที่ตั้งใจหา เลื่อนฝากล่องให้ปิดสนิท ทิ้งรูปพวกนั้นไว้ข้างใน เขาโยนกล่องโลหะกลับเข้าไปในตู้ เลื่อนบานประตูให้ปิดลง หันไปเผชิญหน้าที่กลั้นยิ้มของนิชคุณ

 

“นายยังเก็บของที่ฉันให้?” นิชคุณใช้มือที่ไม่ได้อุ้มกระถางต้นไม้อยู่ ชี้ของที่อูยองถือไว้ในมือแม้เจ้าตัวจะพยายามซ่อนไว้ ด้วยการไพล่มือไว้ข้างหลัง

 

“มันแว่นของผม”

 

“แต่ฉันเป็นคนซื้อให้” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน

 

“หรอครับ ผมจำไม่เห็นได้” อูยองพูดหน้าตาย แต่ในใจกำลังนึกโมโห ทำไม... ทำไมนิชคุณต้องกลับมาตอนนี้ด้วย


“แล้วนี่ฮยองไปไหนมา” อูยองขมวดคิ้ว ชี้นิ้วไปที่ของที่นิชคุณถือมาบ้าง

 

นิชคุณยิ้มออกมา “นายเคยได้ยินมั้ยว่า ความรักก็เหมือนดอกไม้”

 

อูยองเลิกคิ้วขึ้น นิชคุณถือกระถางไปวางไว้ข้างหน้าต่าง

 

“ถ้าเราคอยรดน้ำพรวนดิน มันก็จะผลิบาน... ความรักก็เหมือนกัน ถ้าเราคอยดูแลใส่ใจ สักวันก็ต้องใจอ่อน”

 

อูยองกลอกตาไปมา

 

“แล้วฮยองเคยได้ยินเรื่องนี้มั้ย”

 

คราวนี้นิชคุณเป็นฝ่ายขมวดคิ้วเข้มๆของเขาบ้าง

 

“ที่เจ้าชายอสูร ต้องพบรักแท้ ก่อนที่กุหลาบกลีบสุดท้ายจะร่วงหล่น”

 

อูยองเว้นวรรค ยิ้มซุกซนที่มุมปาก “แย่นะครับ ดอกไม้ของฮยองจะไม่ทันได้ออกดอกเลยด้วยซ้ำ”

 

 

“ว้าวว” จุนโฮในแจ็กเกตหนังสีดำ โผล่เข้ามาในห้อง ส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ ใครจะไปเชื่อว่าเขากำลังยืนดูอูยองหัวเราะกับนิชคุณ

 

“ไปรึยัง อูยอง”

 

“อื้อ” อูยองหยิบเสื้อแจ็กเกตของตัวเองที่วางทิ้งไว้บนเตียง นิชคุณเพิ่งสังเกตว่ามันเป็นแบบเดียวกับของจุนโฮ และไม่ใช่เสื้อผ้าที่ใครจะใส่เดินไปตามถนนทั่วไปแน่ๆ

 

“นี่ไปไหนกัน”

 

“วันนี้มีโชว์ที่คลับน่ะครับ” จุนโฮยิ้ม “ฮยองจะไปดูพวกเรามั้ย”

 

“ไม่ต้องไปเลยนะ” อูยองแย้งขึ้นมาเสียงแข็ง จ้องหน้าอีกสองคนเขม็ง แต่จุนโฮกำลังกลั้นขำแทบตาย

 

“เขาไม่ให้ไปอะ” นิชคุณแกล้งเบะปาก บุ้ยใบ้ไปทางอูยอง

 

“ฮยองเพิ่งอดดูการเต้นที่สุดยอดของเดอะ ทวินส์แล้วล่ะครับ” จุนโฮแกล้งทำเป็นถอนหายใจ ก่อนจะหยิบแว่นดำขึ้นสวมด้วยมาดราวกับซุปเปอร์สตาร์

 

“ไปเถอะ” อูยองดึงเพื่อนตัวดีของตัวเองออกไป พยายามไม่สนใจเสียงที่ดังไล่หลัง

 

“โชคดีนะเบลล์”

 

อูยองพ่นลมพรืด สายตาที่หันไปหรี่มองคนพี่อย่างเอาเรื่อง ยิ่งมองเขาก็ยิ่งแน่ใจว่า นิชคุณนี่มัน... เจ้าชายอสูรชัดๆ

 

 

 

เมื่อเพลงจบลง ทั้งสองคนจับมือกัน ถอดหมวกที่สวมโค้งให้กับผู้ชม เสียงปรบมือยังดังกราวเกรียวต่อซักระยะ อูยองตรงดิ่งลงจากเวทีเดินแทรกฝูงคนแน่นขนัดไปอย่างไม่สนใจใคร แม้จะมีสาวๆหลายคนพยายามชวนให้เขาเต้นด้วยกัน เขาโยนหมวกลงบนโต๊ะกลางวงที่ชายหนุ่มสองคนนั่งอยู่ มือเล็กกระชากแว่นออก นึกพาลไปโกรธจุนโฮที่เสนอให้พวกเขาใส่แว่นขึ้นโชว์ด้วย ไอ้แว่นบ้านี่

 

“ผมบอกไม่ให้ฮยองมาไง”

 

“เท่ดีนะ” นิชคุณอมยิ้ม กวนอารมณ์คนฟังได้เป็นอย่างดี

 

“หึ” อูยองพ่นลมอย่างหัวเสีย แก้มพองแล้วพองอีกให้คนที่มองอยู่ต้องนึกขำ

 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตามนายมานะ ฉันมานั่งเป็นเพื่อนชานซองต่างหาก”

 

คนถูกอ้างถึง สำลักน้ำที่กำลังจะยกดื่ม เหลือบสายตาขึ้นมองเพื่อนตัวเล็ก ชานซองยิ้มแห้งๆ กระพริบตาปริบ

“ป..ป่าวนะ...” ไอ้คนจะปฏิเสธพอหันไปเจอสายตาของคนพี่ที่ลากเขามา ก็หันกลับไปดื่มต่อเงียบๆ เอาเข้าไป ชีวิตฮวางชานซอง คนนึงก็เพื่อน คนนึงก็... นิชคุณ

 

“เฮ้” จุนโฮที่เพิ่งจะหาทางแทรกตัวออกมาจากฟลอร์เต้นได้ เดินมาร่วมกลุ่ม “ฮยองมาจนได้”

 

“ฮยองว่าเป็นไงครับ” ไม่พูดเปล่าจุนโฮยังลากเก้าอี้มานั่งร่วมวงเสร็จสรรพ

 

“ฉันชอบนะ” นิชคุณพูดพลางลุกขึ้นยืน เลื่อนเก้าอี้ที่ว่างให้อูยองนั่ง

ยักคิ้ว “โดยเฉพาะตอนท่าเวฟน่ะ”

 

อูยองมองหน้าจุนโฮกับชานซองที่หลุดหัวเราะออกมา แล้วก็ถอนหายใจอย่างเหลืออด เพื่อนเขาสองคน ไม่มีใครจะอยู่ข้างเขาสักคน ร่างเล็กฮึดฮัด แต่ก็ยอมนั่งลง เพราะเพื่อนๆไม่มีทีท่าจะลุกไปไหน แถมยังสั่งเครื่องดื่มมาเพิ่มอีก

 

“เหนื่อยมั้ย”

 

“เหนื่อยกับฮยองอะนะ?” อูยองสวนกลับทันที

 

“ถ้างั้นคงไม่เหนื่อยหรอกเนอะ”

 

อูยองตวัดสายตามองคนพูดที่ยิ้มกว้างอย่างมั่นใจ นิชคุณโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหู

 

“รู้ตัวมั้ยว่าเรายิ้มอยู่ พี่เห็นว่าเรายิ้มตั้งแต่เห็นพี่มาแล้วนะ”

 

อูยองอ้าปากค้าง ไม่รู้ตัว... ไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยิ้มไปตอนไหน

 

“และตอนนี้ก็หน้าแดงด้วย”

 

“ผม..ไม่.. ผ.. ผม” คนโดนหาว่าหน้าแดงอ้ำอึ้ง เพิ่งรู้ตัวอีกล่ะว่าหน้าร้อนผ่าวแค่ไหน

 

“ผมจะไปหาจุนซูฮยอง” อูยองลุกพรวดพราดขึ้น  ไม่รู้หรอกว่าจุนซูฮยองของเขาอยู่ไหน มือเล็กตบแก้มตัวเองไปมา ให้ตาย.. ประสาทแล้วอูยอง ทำไมถึงได้ยิ้มออกมาง่ายดายขนาดนี้ แค่เจอหน้านิชคุณ ทำไมต้องยิ้ม ทำไมต้องเขิน!

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ.. ฮยองครับ” ชานซองสะกิดนิชคุณที่นั่งนิ่งไปได้สักพัก ไม่รู้ไอ้คนเดินออกไปมันจะรู้ตัวรึเปล่าว่ามีคนมองตามจนมันเดินเข้าไปให้จุนซูโอบนั่นแหละ อูยองอาจจะไม่รู้ แต่เพื่อนมันสองคนที่ยังนั่งอยู่ตรงนี้ รับรู้ถึงรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวนิชคุณชัดเจนจนประสาทจะกินไปตามๆกัน

 

“คิมจุนซู” นิชคุณพึมพำออกมาให้คนฟังใจหายวาบ ชานซองหันไปมองหน้าซีดเผือดของจุนโฮ ต่างคนต่างกลืนน้ำลายในลำคอ นิชคุณตอนนี้มันโหมดดาร์คคุณดีๆนี่เอง

 

“เขารู้จักจุนซูได้ไง”

 

 “เอ่ออ... เห็นบอกว่าเป็นเพื่อนสมัยเรียนของแทคยอนฮยอง”

 

เพื่อนสมัยเรียนของแทคยอน?.... นิชคุณหันไปมองชานซอง หน้าของเด็กหนุ่มไม่มีแววโกหกหรือปิดบังอะไร แต่จะเป็นไปได้ยังไง จุนซูเป็นเพื่อนของแทคยอนโดยที่เขาไม่รู้จัก เขากับแทคยอนเรียนด้วยกันมาตั้งแต่เกรดเจ็ด เขากล้าพูดได้เลยว่าเขารู้จักเพื่อนของแทคยอนทุกคน

 

นิชคุณขมวดคิ้วครุ่นคิด ชานซองกับจุนโฮแทบจะจับมือกันภาวนา อย่างน้อยก็ขออย่าให้เหล้าเข้าปากคุณฮยองเลยแล้วกัน

 

ร่างสูงลุกพรวดขึ้น ทำให้อีกสองคนสะดุ้งเฮือก

 

“ฮยองจะไปไหน” จุนโฮร้องเสียงหลงออกมาด้วยความตกใจ

 

สายตาของนิชคุณยังคงจับจ้องไปในทิศทางที่อูยองยืนอยู่ “ฉันขอกลับก่อนแล้วกัน”

 

“ห๊า” ชานซองกับจุนโฮอ้าปากเหวอ ไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้สักนิดเดียว ก็ลองเป็นเมื่อก่อนสิ ไม่เคยปล่อยให้อูยองไปเที่ยวกลางคืนที่ไหน ไม่เคยไว้ใจให้อูยองไปดื่มกับใคร ชานซองที่เป็นเพื่อนอูยองมานานก็เห็นคนน้องต้องโทรไปทั้งขอทั้งออดทั้งอ้อน กว่าจะได้ไปเที่ยวไหนกันแต่ละที แถมเขาเองจะต้องทำตัวเป็นพี่เลี้ยงจำเป็น พาอูยองกลับบ้านให้ตรงเวลาซะอีก

 

“ฝากดูแลอูยองด้วย” นิชคุณพูดกับเด็กหนุ่มทั้งสองคน สบตากับจุนซูที่หันมาพอดี มือของจุนซูยังคงโอบไหล่บางนั้นไว้ นิชคุณแน่ใจว่าเขาต้องเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ไม่ใช่.. จุนซูไม่ใช่เพื่อนของแทคยอนแน่ๆ

 

 

 

แทคยอนเป็นเพื่อนเพียงคนเดียว เขาไม่ใช่คนที่มีเพื่อนฝูงมากนัก แม้จะดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น แต่ไม่.. น้อยคนที่เขาจะสนิทด้วยจริงๆ นิชคุณเชื่อว่าชีวิตเขาต้องคำสาป ไม่ใช่คำสาปให้อัปลักษณ์ ไม่มีผู้คนรังเกียจ ไม่เหมือนเจ้าชายอสูร เขาถูกสาปให้อยู่บนความสมบูรณ์แบบ รูปโฉมที่มีแต่คนชื่นชม แต่ไม่มีใคร ไม่มีใครที่จะมองทะลุมันเข้ามามองเห็นตัวเขาที่บิดเบี้ยวอยู่ข้างใน ตั้งแต่เด็กจนโตเขามองโลกในมุมที่ต่างออกไป สิ่งที่ดีที่สุด สิ่งที่ถูกต้อง สิ่งที่ดีงาม นั่นคือชีวิตของเขา ในขณะที่เด็กคนอื่นวิ่งเล่นหกล้มและเจ็บแสบกับแผลถลอกที่หัวเข่า เขาเติบโตโดยไม่เคยรู้จักความเจ็บปวดและล้มเหลว เขาเคยตื่นขึ้นมากลางดึกในคืนหนึ่งเมื่อสองปีที่แล้ว มองดูร่างเล็กในอ้อมกอด เฝ้าถามตัวเองว่าจะมีสิทธิ์เก็บคนๆนี้ไว้กับตัวเองได้มั้ย อูยองจะลืมตาขึ้นมา ยิ้มให้เขา กอดเขาให้แน่นกว่าเดิม เท่านั้น... คำถามทั้งหมดก็หายไป เขากลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่อัปลักษณ์

 

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้อง ไม่เปิดไฟสักดวง ต้นไม้ต้นเล็กๆในกระถางเห็นเป็นเงามืดที่หงิกงอ ความคลื่นไส้แล่นขึ้นมาจู่โจมอย่างรวดเร็ว เข่าทรุดลงนั่งกับพื้น น้ำตาของเขารินไหล จะเป็นอย่างไร หากเวลาของเขาหมดลง และคำสาปนั้นยังคงอยู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk{};

ชี้แจงนิส เพื่อความเข้าใจที่ตรงกัน (ข้ามไปก็ได้นะ แหะๆ)


คือคาแรกเตอร์นิชคุณที่ได้เห็นจากภาคที่แล้วยันมาภาคนี้
นิชคุณจะเป็นคนที่ชีวิตแบบเชื่อว่ายืนอยู่บนความดีงามอ่ะ นึกภาพออกมั้ย
ยึดความถูกต้อง ทำในสิ่งที่เหมาะสม คือชีวิตเขาปูทางมาด้วยความสมบูรณ์แบบ
แล้วอูยอง เหมือนเป็นคนที่ทำให้นิชคุณออกมาจากตรงนั้น ออกนอกเส้นทางเดิมๆ
ทำให้นิชคุณรู้ตัวว่าเขาเป็นแค่คนธรรมดาก็ได้ มีความทุกข์ได้ เจ็บปวดได้ ไม่ต้องเป็นเจ้าชายตลอดเวลา
แล้วถึงแม้สิ่งที่ทำมันผิดไปจากสิ่งที่เชื่อ แต่มันก็คือความรักไง
ลึกๆในใจคน ไม่ได้อยากเป็นคนสมบูรณ์แบบหรอกใช่มั้ย นิชคุณอยากเป็นคนอัปลักษณ์นะ - -

แต่สิ่งที่อูยองเห็นในคุณ... ในเวดดิ้ง
ถึงแม้จะเจ็บ เพราะคุณฮยองยังไง เห็นจนจะเห็นว่านิชคุณเป็นอสูรอยู่แล้ว 
แต่อูยองก็ยังมองว่านิชคุณเป็นสิ่งที่ดีงามเกินไปอยู่ดี
อูยองไม่อยากไปทำลายความสมบูรณ์แบบของนิชคุณ เลยเชื่อว่าตัวเองไม่มีที่อยู่ข้างๆนิชคุณหรอก เชื่อว่ารักกันไม่ได้

นี่คือทั้งหมดที่จะสื่อ 555
แต่กลัวคนอ่านจะวิเคราะห์ออกมาไม่ตรงกัน เพราะเค้าก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง
อันนี้เหมือนมาเฉลยข้อสอบ วิเคราะห์ตัวละครถูกกันมั้ยคะ
ถ้าคนอ่านเฟล แปลว่าเราเฟลล่ะ ไม่สามารถเขียนให้คนอ่านเข้าใจในสิ่งที่เราจะสื่อได้ ><

ไม่ต้องห่วงว่านี่เป็นการสปอยฟิครึป่าว แค่ขยายความและวิเคราะห์ไปสำหรับเวดดิ้งเดรสนะ
ส่วนของฟอลลิ่งยังมีให้วิเคราะห์อีกเยอะ ก้ากกกกกกกก
นี่มันฟิค หรือข้อสอบ จิตวิทยา!!
พอแต่งจบ เราทำข้อสอบให้มานั่งวิเคราะห์กันดีมั้ย อยากรู้อ่ะอยากรู้ว่ามีคนคิดตรงกับเรามั้ย 555

 

สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ ขอบคุณทุกกำลังใจ ขอบคุณที่ยังอยู่เป็นเพื่อนกัน :))
อ่าาา.. นิดนึง ใครฟอลมาในทวิตเตอร์ ทักกันได้น๊า เค้าไม่กัด เค้าอยากหาคนคุยด้วยจะตาย ><

Comment

Comment:

Tweet

ููู^^!

#21 By sugsig (124.120.116.77) on 2012-02-28 08:29

อ่านแล้วเจ็บปวดตาม

ตกลงจุนซูเป็นใครกันแน่เนี่ย

#20 By cat (192.168.1.101, 180.183.88.45) on 2012-02-20 19:42

น้องคุณน่าสงสารอ่ะะะะะะะะะะะะะ

#19 By Diko (182.53.116.145) on 2011-12-29 12:58

เออ!! เราบอกรึยังคะว่า " รูปสวยม๊ากกก อูยองโคดน่ารัก "

#18 By Shin HyoHwa (180.180.182.19) on 2011-11-14 19:27

เอาแล้วๆ นิชคุณเป็นอะไร มีคำสาปอะไรด้วย
ว่าแต่อูยองเอ๊ยปิดใจตัวเองไม่มิดแล้วนะ
พี่คุณก็รู้ทันน้องตลอดเข้ามาได้จังหวะพอดีเลย

#17 By blue (125.27.8.26) on 2011-11-11 17:54

อ่าาา เข้าใจเปรียบเทียบดีแฮะ

พออ่านทอล์คแล้ว
เราก็คิดว่าเราเข้าใจใกล้กะสิ่งที่ไรท์เตอร์สื่อนะ

คุณด้งคิดถึงแต่ความเป็นจริงในตอนแรก
แล้วน้องก็เป็นฝ่ายไป

พอตอนหลังคุณไม่แคร์แล้วไอ้ความถูกต้องเนี่ย
เลยกลับมาหาน้อง

น้องมันกลังทำใจ
พอพี่มา
ใจมันเลยสั่น ชิมิ??

555555

#16 By TaEJiN (125.24.1.96) on 2011-11-10 01:48

พยายามจะเข้ามาเม้นหลายรอบแล้ว แต่ทำไมไม่ขึ้นก็ไม่รู้ T^T จะบอกว่าชอบฟิคทุกๆเรื่องของคุณเรียมมากๆค่ะ แต่งได้ลื่นไหล และสนุกทุกเรื่อง ภาษาสวยงาม อ่านแล้วอินมาก...

จริงๆเข้าใจสิ่งที่ไรเตอร์ต้องการสื่อตั้งแต่ในเวดดิ้งเดรสแล้วค่ะ ตอนอ่านเรื่องนั้นจบไม่ได้รู้สึกว่าใครผิด เพราะทั้งคุณและด้งมีกรอบและแนวคิดในแบบของตัวเอง ไม่มีใครผิดเลยซักคน แต่เป็นทางเลือกที่ทั้งสองคนเลือกเพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด(สำหรับทุกฝ่าย) โดยลืมคิดถึงใจของตัวเองไป

เข้าใจว่านิชคุณถูกกรอบของความสมบูรณ์แบบครอบงำความคิด ทำให้การกระทำทุกอย่างเป็นไปตามสิ่งที่ตัวเองเชื่อและยึดถือมาโดยตลอด

อ่านตอนนี้จบแล้วน้ำตาไหล (ง่ายไปไหม๊เรา) แต่สงสารนิชคุณอ่ะ ท่อนจบบรรยายความรู้สึกของนิชคุณไม่กี่บรรทัด แต่ทำไมมันรู้สึกบีบหัวใจเหลือเกิน ไม่ใช่แค่อูยองที่เจ็บ แต่นิชคุณก็เจ็บหนักมาไม่แพ้กัน บางทีอาจจะเจ็บกว่าด้วยซ้ำ เพราะเป็นคนที่ทำร้ายคนที่รักที่สุด ต้องทิ้งสิ่งที่เคยยึดมั่นมาตลอด ทิ้งความเชื่อถือที่สังคมและครอบครัวเคยมีให้ คาดว่าระยะเวลา 2 ปีที่ผ่านมาของนิชคุณคงผ่านมาได้ไม่ง่ายเลย ถึงแม้ไม่มีพูดถึง แต่รู้เลยว่าต้องเจ็บปวดกว่าอูยองแน่ๆ อย่างน้อยอูยองยังมีชานซองที่คอยเป็นเพื่อน มีจุนโฮ มีการเต้นที่รักมาก และก็มีคิมจุนซูพี่ที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง (ด้วยฐานะที่ยังคลุมเครือ) มีแทคยอนพี่ที่รักอูยองเสมอ

แต่ที่ผ่านมานิชคุณสูญเสียแทคยอนเพื่อนที่สนิทที่สุด เสียอูยองคนที่รักมากที่สุด เสียวิคผู้หญิงที่แสนดีและรักเค้ามากคนนึง คาดว่าสองปีที่ผ่านมาคงเป็นสองปีที่อ้างว้างแน่ๆ เพราะคิดอย่างนี้แหล่ะพออ่านตอนนี้ถึงได้น้ำตาร่วงแหม่ะๆ.....T^T

เรื่องนี้ Happy Ending ใช่ไม๊คะ??? ไม่อยากให้คนที่รักกันมากๆสองคนต้องเจ็บปวดมากไปกว่านี้ T^T

ขอบคุณสำหรับฟิคสนุกๆนะคะ ติดตามอ่านอยู่เสมอค่ะ ^^ เป็นกำลังใจให้ค่า ไฟท์ติ้งงงง

#15 By purewing (10.9.150.32, 119.46.164.211) on 2011-11-01 01:44

ตอนนี้แอบรู้สึกว่า เหมือนนิชคุณจะรู้ตัวเองมากขึ้น
อ่านแล้วรู้สึกแปลกๆจากตอนเวดดิ้งเดรสเหมือนกันว่า
พี่คุณจะดีเกินไปมั้ย

พอไรท์เตอร์มาอธิบายเลยเข้าใจมากขึ้น

จะติดตามต่อไปนะคะopen-mounthed smile

#14 By Aommino on 2011-10-31 12:48

ชอบท่าเวฟ? น้องดูเซะกุซี่ล่ะสิ แอร๊ยยยยยส์ >.< คิดไรป่าวอ๊าา
แล้วยังจะมากระซิบกระซาบกันอิกนะ ให้ตาย ฮร๊ายยย เขิลแทนเว้ยเห้ย
กระชุ่มกระชวยดีจริง อรั๋ยๆๆๆๆๆๆ /ยิ้มตาสระ-อิ ^^
แต่ตอนนี้อยากรู้มากอ่ะว่า คิมจุนซู แท้จริงแล้วเค้าเป็นใคร
โอ๊ย ไม่ง่ายเลยจริงๆ ลุ้นตัลหลอดดดดดดด ชอบบบบบบบบบบบบ 555555555

#13 By แม่ยายป๋านิช (223.204.75.220) on 2011-10-31 03:12

เราชอบตอนนี้มาก รู้สึกว่ามันเป็นตอนที่พีคมากที่สุดของเรื่องตั้งแต่อ่านมา
ตอนแรกที่อ่านเรื่องนี้เราก็คิดว่ามันออกแนวธรรมดาๆ ไม่หวือหวามากเท่าไหร่ เป็นคุณด้งหวานๆ แต่พอเอาเรื่องความสมบูรณ์แบบของพี่คุณมาใส่นี่มันใช่เลย

ชอบฉากที่บรรยายความกดดันของพี่คุณตอนท้าย
เห็นภาพเลยค่ะ บางทีมันก็เกินจะรับไหว
เหมือนมีอะไรหลายๆ อย่างรุมเร้าพี่คุณมากเหลือเกิน
ทั้งเรื่องใจของด้งเอง เรื่องจุนซู ความถูกต้องเหมาะสมต่างๆ นานา ที่พี่คุณยอมทิ้งไปเพื่อด้ง ความคาดหวังทางสังคมที่พี่คุณต้องแบกรับมาตลอด มันไม่ใช่ด้งเจ็บคนเดียว พี่คุณเองก็เจ็บไม่น้อยไปกว่ากันเลย


#12 By kan (110.77.208.3) on 2011-10-29 22:07

ตอนนี้เค้ามีมุมแอบกุ๊กกิ๊กกัน ฮิ้ววววววววว
ชอบมากเลยค่ะ ตอนที่อิพี่เรียกน้องว่า เบลล์
หวานซ๊าาาาาาาาาาาาาา

แต่เอาจริง สงสารทั้งสองฝ่ายเลยค่ะ
อีกฝ่ายตามง้อของคืนดี แต่เจาะยังไงก็ไปไม่ถึงน้อง
ด้วยความผิดที่เคยมีมาก และอีกฝ่ายก็ไม่กล้าเปิดใจ
ด้วยความคิดที่ว่า ยังไงเราก็รักกันไม่ได้
แล้วแบบ อุตส่าห์หลีกหนีมาเป็นปี กลับต้องมาเจอผู้ชายคนนี้อีก ทั้งแสนรักแต่ก็รักเธอไม่ได้ โฮววววว
ทรมานตับมากๆ

#11 By pyngkaz (182.53.208.242) on 2011-10-28 20:46

เริ่มตอนเหมือนจาหวานเลยค้าาาา อิอิ เราก้แบบอมยิ้มไปไรไป น้องก้เริ่มจาอ่อนแล้วสินะ เจอลุกตื้อ เจอความจำเก่าๆ
น่ารักอ่ะ ตอนนี้เอาของเก่าๆที่พี่ให้ออกมาดุ หนีไม่พ้นหรอกลุก ด้งเอ้ย

อยากจาหนีความจริงทีไรแกมิต้องเอาซูมาบังหน้าทุกทีสินะ
อิพี่น่ากัวมาก รุ้สึกได้
หุหุ ตลกอ่ะ ตอนแรก หึงหวงตลอด
แต่มาตอนท้ายสงสารเลยพี่นิชเอ้ยย สุ้ๆนะจะ
น้องงงงรักตัวเองนะ แต่แค่ยังกลัวอยุ่ เค้ารักเราหรอก
อิอิ
ขอบคุนไรท์คะที่มาไขความกระจ่างเพิ่ม มิงั้นเราก้อาจจะงงอยุ่บ้าง

#10 By zabie (202.91.19.170) on 2011-10-28 14:11

เห้ยยยยยยย! นิชคุณเป็นไรอ้ะ!!

เวลาหมด? ไม่สบาย?

โอ้วโน้ววววว~ เรื่องนี้ต้องhappy endingสิ!

...หรือว่าเราคิดไปเอง?? 5555555

❤ ❤ ❤ love ya ❤ ❤ ❤

ps. some ChanNuneo will be sweet!

#9 By supreme899 (110.168.94.88) on 2011-10-28 05:35

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยย เป็นตอนที่ทำเอาเราเขิลลลล >////<

ไอ้มุกที่ว่าถ่ายรูปวิวแต่คนน่ารักดันยืนบังอยู่น้านน เป็นอะไรที่ ชอบมากกกกกกกกกกก ขนาดตอนนี้นั่งพิมคอมเม้นอยู่ ภาพฉากนั้นลอยมา ปากยังยิ้มค้างอยู่เลย ^^ อดีตอันแสนหวาน

ตอนนี้น้องคุณน่ารักอ่ะ 555 ทั้งตอนที่แบบ ทำปากเบะ(เลียนแบบด้งใช่ป่ะ 555) บอกว่าด้งไม่ให้ไป สุดท้ายก็ตามไป แล้วก็แซวด้ง เป็นอะไรที่ กรีดร้อง น่ารักไม่ไหวเคลียร์ อ่านไปเขิลไปยิ้มแก้มปริไป ประหนึ่งคนใกล้บ้า

แต่แค่นั้นแหละ...แล้วมาม่าก็ลอยมา...เส้นอืดมาเชียว ;__; เฮ้อ น้องคุณหนอน้องคุณ

เรื่องตัวละครนี้ เราอ่านแล้วก็เข้าใจนะค่ะว่าต้องการจะสื่อแบบนั้น แต่เวลาเม้นเรามักจะคลั่งเวลาเจอฉากมุมิน่ารักจักจี้หัวใจ >///< เลยไม่ค่อยได้ลงลึกถึงปมจิตใจของทั้งคู่อ่ะหนอ แก้ตัวใช่ไหมเรา question 555 แต่รับรู้ได้แหละค่ะ เพราะก็ตั้งแต่ wedding แล้ว ถ้าน้องคุณไม่ใช่คนแบบนี้คงไม่ยอมแต่งกะวิคแล้วปล่อยด้งให้จากไกลขนาดนี้หรอก ด้งเองก็ไม่อยากจะไปทำร้ายชีวิตปกติของน้องคุณ ดั่งเพลงว่าไว้แหละเนอะ รักไม่มีพรมแดน รักไม่มีศาสนาาาา เอ่อ รู้สึกเนื้อมันจะไม่เกี่ยวสินะ sad smile

big smile เอาเป็นว่า เราจะติดตามอ่านจนทำข้อสอบวิเคราะห์ตัวละครตอนจบเลยละกันนะค่ะ อยากทำอ่ะข้อสอบ 555 ขอบคุณค่า surprised smile

#8 By hellogoodbye on 2011-10-28 01:52

งานนี้นิชคุณเจองานหนักหน่อยนะ น้องใจแข็งน่าดู

แต่หนูก็เผลอหลุดบ่อยอยู่เหมือนกันนะจ๊ะอูด้ง คิคิ

เฮ้อ..น่าสงสารทั้งคู่ คนพี่ก็พยายามเต็มที่ ที่จะทำให้คนน้องเปิดใจรับอีกครั้ง

คนน้องก็พยายามจะฝืนความรู้สึกลึกๆของตัวเอง ด้วยคำว่าไม่ควร

ทั้งๆที่รักกันแท้ สู้ต่อไปนะนิชคุณ(ตบบ่า) หุหุ

#7 By khundong (124.120.192.88) on 2011-10-27 23:29

ประมาณว่าอ่านจบก็เอนท์ติดเลยสินะคะ555
น่ารักจังเลย.. เบลล์
เค้าว่าเค้าเข้าใจนะ
พี่คุณน่ะเหมาะที่จะเป็นเจ้าชายอสูรจริงๆ
พอเอามาเชื่อมกับเวดดิ้ง
เราว่าการที่จางอูยองถอยออกมา จากพี่คุณ
แสดงให้เห้นชัดเลยนะ ว่าเด็กน้อยของเราเติบโตขึ้น
แต่ไม่ต้องคิดมากแล้วนะด้ง
พี่เค้าก็บอกแล้วไง ว่าไม่สนใจอะไรแล้ว
(แต่จะทำได้อย่างที่พูดรึเปล่านั้น.. ไม่รู้)

เอาแล้วไง เริ่มมีปมอีกแล้ว
ตกลงจุนซูเป็นใครกันแน่
เพื่อนของแทคจริงๆนะหรอ?
ไม่ไว้ใจตาแก่แดกูเอาเลย- -*
จะรออ่านนะคะ

#6 By minimunju (124.120.45.129) on 2011-10-27 15:10

ถ้าถามว่าเข้าใจฟิคเรื่องนี้รึเปล่า ตอนแรกคงไม่เข้าใจอ้ะ
เหมือนแบบอ่านไปธรรมดาไม่ได้คิดอะไร สงสัยเพราะว่าไม่ได้อ่านเรื่องที่แล้วด้วยมั้ง
แต่พออ่านทอล์ค ตอนนี้คิดว่าเข้าใจขึ้นมาหน่อยนะคะ
สรุปว่าเรื่องนี้ก็แก่นลึกซึ้งๆอยู่

พอตอนนี้เราก็เลยคิดว่าตัวเองคิดผิดนิดนึงที่่เชียร์ให้น้องอย่าพึ่งใจอ่อน 555 พึ่งรู้ว่าฟิคเรื่องนี้มันแตกต่างอ้ะนะ
ตอนนี้รู้สึกว่าพี่คุณก็น่าสงสารเหมือนกัน ความจริงก็คิดว่าน่าสงสารมาตั้งนานแล้วนะ แต่เหมือนตอนที่แล้วๆไม่ได้พูดถึงความรู้สึกของนิชคุณมากเท่าตอนนี้รึเปล่า ก็เลยไม่ได้สงสารไรมาก เอาจริง ก็เรามัน wooyoung bias อยู่แล้วอ้ะ

พึ่งสังเกตตอนที่ไรท์เตอร์พูดถึงเรือง beauty and the beast ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวไรกับชื่อเรื่องรึเปล่า ก่อนที่กุหลาบกลีบสุดท้ายจะร่วงหล่น ตอนนั้นนิชคุณจะยังถูกสาปอยู่รึเปล่า...เกี่ยวกันไหมอ้ะ?

มันก็น่าคิดว่าในที่สุดแล้ว เมื่อเวลาเหมดลง คำสาปจะถูกถอนได้รึเปล่านะ

#5 By deetal (27.130.69.99) on 2011-10-27 10:49

ชอบอ่ะพี่


แบบดูลึกลับซับซ้อน ซ่อนเงื่อนดี


มีรัยหั้ยคิดเยอะดี



ดูดี มีสาระ อ่ะค่ะ

#4 By sun (175.141.118.236) on 2011-10-27 09:45

สงสารนิชคุณอ่ะตอนนี้ T-T
มันอึดอัดแทนนะ ถึงแม้ว่าด้งมันจะมีท่าทีกลับมาบ้าง
แต่มันก็ไม่เต็มร้อยอ่ะ โอ๊ยยยย..เครียด 55+

ปล.Beauty&The Beast คือการ์ตูนโปรดของเราค่ะ
ชอบบีส ล่ำดี กร๊ากกกกกกกกก

#3 By m&m (125.26.96.69) on 2011-10-27 01:25

โอ้ว.. ชอบที่คุณเรียมเอาเรื่อง Beauty & The Beast มาพูดถึงด้วยค่ะ จริงๆ เป็นแฟนการ์ตูนของ Walt Disney ทุกเรื่องเลยแหล่ะ เลยรู้ว่าเบลล์เป็นใคร ^^

แอบสงสัยนะเนี่ยว่าจุนซูมารู้จักกับด้งได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพื่อนแทค หรือเป็นคนที่แทคมาเจอทีนี่ แล้วก็สนิทกันเลยฝากฝังด้งไว้ให้จุนซูดูแลอีกที? ถึงได้รู้จักน้องคุณด้วย? อืมมม... คงต้องติดตามตอนต่อไปสินะ :P

ขอบคุณมากสำหรับคำอธิบายค่า กระจ่างมากเลยกับความคิดของทั้งคุณและด้ง ตอนแรกก็เคยคิดเหมือนกันว่าในภาคแรกดูน้องคุณคงโตมากับความรับผิดชอบและหน้าที่ และก็รู้ดีว่าควรทำและไม่ควรทำอะไร เลยไม่สามารถคบกับด้งได้ ส่วนน้องเองก็คิดแค่ว่าไม่คู่ควร เพราะพี่มีวิคอยู่แล้ว และถ้ามาคบกัน นอกจากรู้สึกผิดกับวิค ตัวน้องคุณก็อาจจะต้องมาเจอกับสังคมที่รับเรื่องแบบนี้ไม่ได้อีก.. เฮ้อออ.. น่าสงสาร

ส่วนในเรื่องนี้ ยังเดาไม่ถูก :P อิอิ ถ้าให้เดา ก็แอบคิดว่า ด้งคงยังไม่พร้อมที่จะเปิดรับความรู้สึกของน้องคุณอีกครั้ง คือเชื่อแหล่ะว่า ถึงไม่พูดกันออกมา แต่ทั้งสองคนก็รู้ดีว่ายังรักกันและกันอยู่ เพียงแต่ตอนนี้ดูน้องคุณยอมละทิ้งความคิดเดิมๆ แล้ว และยอมจะเจอกับปัญหาต่างๆ มากกว่าจะยอมไม่ได้อยู่ด้วยกัน เพราะช่วงที่ผ่านมาที่ไม่มีด้ง ชีวิตน้องคุณก็เศร้า.. มีแต่ด้งนี่แหล่ะ ที่ตอนนี้พยามฝืนอยู่ เพราะก็ยังคิดว่า พี่จะมีอนาคตที่ดีกว่านี้ถ้าไม่ได้มาคบกับเค้า อยากให้พี่เป็นที่ยอมรับของสังคม ของครอบครัวได้เหมือนเดิม แล้วก็ทนมาได้ตั้งสองปี ทนอยู่แบบคิดว่าจะใช้ชีวิตนี้แบบไม่มีน้องคุณ เฮ้อออ.. มันก็ยากอยู่นะที่จะเปลี่ยนใจ.. อืมม.. พอจะเดาถูกมากมั้ยคะเนี่ย? :)

น่าสงสารน้องคุณอ่า กลับบ้านมาร้องไห้คนเดียว.. T_T ขอบคุณที่มาอัพเดทนะคะ เปิดมาดีใจมากเลยที่เห็นฟิคนี้ตอนใหม่ ^^ Good night ka.

#2 By love-khunyoung (152.14.60.239) on 2011-10-27 01:22

เหมือนทอล์กจะยาวกว่าฟิคนะ แฮ่ sad smile

#1 By LIMEs on 2011-10-26 23:51

Recommend