[fiction] Falling Rose 3/?

posted on 15 Oct 2011 15:09 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ในช่วงชีวิตของฮวางชานซอง... เขาไม่คิดว่าจะต้องกลับมายืนอยู่ตรงจุดนี้อีกครั้ง

ราวกับภาพเมื่อสองปีก่อนมันย้อนกลับมา หากแต่คราวนี้มันจะต่างก็ตรงที่ว่า...

 

“ทำไมนายมาช้าอย่างนี้” จุนโฮร้องออกมาทันทีที่เจอหน้า ตามด้วยเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือขาวยืนเท้าสะเอวรอให้เขาเดินเข้าไปหา

 

“สถานการณ์?”

 

“เมาแอ๋ทั้งคู่ ห้ามก็ไม่ฟัง จนปัญญาว่ะ... เมิงหัวเราะทำเชี่ยไร” ท้ายเสียงหันมาตะคอก เมื่อช่วยไม่ได้จริงๆที่ชานซองจะหัวเราะออกมาก็ดูสิ ยังกับเจอเดจาวูเข้าเต็มๆ

 

“อูยองเป็นไงบ้าง”

 

“ร้องไห้จนหลับไปแล้วล่ะมั้ง” จุนโฮบุ้ยใบ้ไปที่เพื่อนตัวเล็กที่มีจุนซูนั่งดูแลอยู่ข้างๆ พลางหันไปมองนิชคุณที่อีกโต๊ะซึ่งมีสภาพไม่ต่างกันเท่าไหร่ “เอาไงดีวะ”

 

“เอากลับบ้านก่อนแล้วกัน” ชานซองลูบท้ายทอยอย่างหมดปัญญา “นายไปเอาตัวอูยองมา เดี๋ยวฉันจัดการคุณฮยองเอง”

 

 

 

 

“ผมไม่ชอบ.. ฮึก..” จุนซูขมวดคิ้วใส่คนที่นอนฟุบอยู่กับโต๊ะปากบางพึมพำประโยคสารพัดจะตัดพ้อน้อยใจ ตั้งแต่เขารู้จักอูยองมาก็ไม่เคยจะเห็นน้องดื่มหนักขนาดนี้ อย่าว่าเลย.. อูยองแทบไม่เคยแตะแอลกอฮอลล์ด้วยซ้ำ แล้ววันนี้เป็นอะไรถึงขยั้นขยอจะดื่มให้ได้ สุดท้ายก็เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนน่าสงสาร

 

“อูยองอ่า..” จุนซูลูบหัวอูยองเบาๆ พยายามเรียกคนเป็นน้อง แต่อูยองกลับพูดถึงอะไรที่เขาไม่เข้าใจ

 

“ผมไม่ชอบกลิ่นน้ำหอม... ฮยองรู้มั้ยว่าถึงฮยองไม่ได้บอกว่าฮยองไปไหน... แต่ทุกครั้งที่ฮยองกลับมา มันมีแต่กลิ่นน้ำหอมของเขา ฮึกก... ผมไม่ชอบอ่ะ ไม่อยาก.. ได้กลิ่น ไม่อยากให้ฮยอง..ไป”

 

จุนซูลองดมกลิ่นตามเสื้อผ้าตัวเองด้วยเลยเอ้า... สาบานก็ได้ว่าตัวเขาไม่มีกลิ่นน้ำหอมของใครติดมา แล้วอูยองพูดถึงอะไร

 

“ฮยอง..” จุนโฮเดินมาที่โต๊ะ ตะโกนเสียงดังแทรกดนตรีที่เปิดอยู่ “ผมจะพาอูยองกลับบ้าน”

 

“อื้อ โอเค เดี๋ยวฉันไปส่ง”

 

“ไม่ต้องครับ” จุนโฮรีบปฏิเสธในทันที ขืนจุนซูไปส่งอูยอง เจอกับนิชคุณ นิชคุณเจอจุนซู นิชคุณเจอจุนซูและอูยอง.. จุนโฮไม่อยากจะคิดถึงเหตุการณ์หลังจากนั้น

 

“เดี๋ยวผมจัดการเอง ฮยองอยู่ดูแลที่นี่เถอะครับ” จุนโฮหิ้วปีกอูยองขึ้นยืน ร่างอ่อนปวกเปียกโซเซแทบจะพาเขาให้ล้มกองลงไปพร้อมกัน

 

“ไหวหรอ มาให้ฉันช่วยดีกว่า” จุนซูยื่นมือเข้ามาช่วย จังหวะเดียวกับอูยองพึมพำอะไรขึ้นมาอีก

 

“คนใจร้าย ไม่ต้องมายุ่งกับผมอีกแล้วนะ” เสียงสะอื้นทำให้จุนซูต้องยั้งมือ เขาใจร้าย? ใจร้ายตรงไหน? นี่อูยองพูดถึงอะไร? เขาไปทำอะไรให้อูยองไม่พอใจหรอไง

 

“ให้ผมพากลับเองเถอะครับ” คราวนี้จุนซูถึงต้องยอมให้จุนโฮประคองตัวอูยองออกไป เดอะ ทวินส์ คือชื่อที่ทั้งสองคนใช้ในการแสดง เขามองตามหลังร่างเล็กสองคนที่พยุงกันออกไป นึกในใจว่าทั้งสองดูคล้ายกันแค่ไหน ราวกับฝาแฝดจริงๆ พลันสายตาก็เหลือบเห็นใครสักคนที่คุ้นตา ชานซองประคองร่างของใครคนหนึ่ง จุนซูขมวดคิ้วเข้าด้วยกัน... ใคร?

 

 

 

 

“หนักชะมัด” จุนโฮร้องออกมา ค่อยๆวางร่างที่แบกไว้บนหลังมาตลอดทางลงบนที่นอน อูยองร้องงึมงำในลำคอมือเปะป่ายไปทั่ว ปากบางเบะจะร้อง จุนโฮหยิบหมอนข้างให้อูยองคว้าไปกอดแน่นก่อนที่ร่างเล็กจะยอมสงบในที่สุด ให้ตายเถอะ เมาแล้วอายุเหลือกี่ขวบกันเนี่ย

 

เด็กหนุ่มเหยียดแขนจนตึงได้ยินเสียงกระดูกร้องโวยวายดังชัดเจน

 

“นายจะปล่อยให้นิคคุณตามไปที่คลับทำไมเนี่ย!” ว่าแล้วก็หันไปโวยใส่เพื่อนตัวโตอีกคนที่กำลังพยายามจับขานิชคุณขึ้นไปวางบนเตียง “อูยองบอกให้นายเฝ้าไว้ไม่ใช่หรอ ดูดิ๊ วุ่นวายไปหมด”

 

ชานซองวางศรีษะของนิชคุณลงบนหมอน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนกอดอกทำสีหน้าไม่พอใจ ใช่ เพราะอูยองบอกนั่นแหละ เขาถึงมีหน้าที่นั่งชวนคุณฮยองคุย จนกว่าอูยองจะกลับ ยอมรับว่าเผลอหลุดปากไป แต่จะมาโวยเขาฝ่ายเดียวได้ไงเล่า ในเมื่อตัวต้นเหตุก็คนที่ยืนว่าเขาปาวๆอยู่เนี่ยแหละ

 

“แล้วนายจะให้นิชคุณมาอยู่ที่นี่ทำไม!” ชานซองตะโกนกลับมาอย่างหัวเสีย “นายเองไม่ใช่หรอ ที่เป็นคนรวมหัวพากันมาอยู่ที่นี่ ไม่ถามพวกกูสักคำ”

 

“ถามแล้วมันจะยอมหรอไง”

 

“เออ ก็รู้นี่ ว่ามันไม่อยากเจอ แล้วเมิงจะพามาทำไมวะ”

 

“ถึงฉันจะรู้จักอูยองหลังจากนาย ฉันก็เป็นห่วงอูยองไม่แพ้นายหรอกน่า” จุนโฮกดเสียงลง เมื่อเห็นอูยองเริ่มขยับตัวขึ้นมาอีก ดวงตาที่ปิดสนิทยังคงรื่นชื้นด้วยหยาดน้ำตา ประโยคต่อมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “กูแค่อยากให้เพื่อนมีความสุข กูผิดนักหรอวะ”

 

“กูไม่รู้หรอกว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไง แต่กูรู้ว่าอูยองต้องการใคร แล้วกูก็เชื่อว่าเมิงก็คงรู้เหมือนกัน” จุนโฮสบตาชานซองที่ค่อยๆพยักหน้ายอมรับออกมา

 

ใครจะมองไม่ออกว่ารอยยิ้มที่อูยองยิ้มอยู่ทุกวัน มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แท้จริง ใครจะไม่ได้ยินหลายๆคืนที่ผ่านมา เสียงสะอื้นแผ่วเบาเรียกหาเพียงคนๆเดียว

 

 

 

 

 

“คุณฮยอง”

เจ้าของชื่อหันมาตามเสียงเรียก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกาย ริมฝีปากยิ้ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อะไรครับ”

อูยองส่ายศีรษะเบาๆ ยิ้มตอบกลับไป คุณฮยองสำหรับเขา เป็นเหมือนพระอาทิตย์ อบอุ่น เจิดจ้า และสว่างไสว …

 

 

 


แสงที่สาดเข้ามาทางหน้าต่างสว่างจ้า จนอูยองต้องหรี่ตาที่บวมตุ่ย เขายกแขนขึ้นกุมขมับที่ปวดตุ้บ ร่างกายของเขาปวดเมื่อยไปทั้งตัวจากการนอนผิดท่า และเมื่อรู้สึกตัวขึ้นมาอีกสักหน่อย เขาก็รู้ตัวว่านอนอยู่ผิดเตียงด้วย เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้น มองไปเตียงข้างๆที่ควรเป็นที่นอนของเขา ผ้าห่มพับไว้อย่างเรียบร้อยที่ปลายเตียง เขาพยายามนึกว่ากลับมาที่ห้องได้ยังไง จุนซู? ไม่ เขาจำได้ว่าเป็นจุนโฮ หรือไม่ก็ชานซองเขาได้ยินเสียงสองคนนี้ แล้วไอ้พวกนั้นมันเอาเขามานอนผิดเตียงนี่นะ อยู่ด้วยกันมาเป็นปี มันน่านัก...

 

อูยองลูบหน้าตัวเอง พยายามจะเอาความมึนเบลอออกไปให้หมด เขาลุกขึ้นจากที่นอน ล้างหน้าพร้อมความรู้สึกไม่สมดุลของพื้นห้อง

 

ให้ตายเถอะ...

 

รสจูบเร่าร้อนยังติดอยู่บนริมฝีปาก อูยองบ้วนปากกลั้วด้วยน้ำเย็นจัดจนปากแทบชา พยายามไม่นึกถึงเรียวลิ้นที่เคยเกี่ยวตวัดอยู่ในโพรงปาก สัมผัสอุ่นวูบวาบของนิ้วมือสากและหนาไล้ไปตามผิวกายของเขา ความคิดวาบหวามที่ทำให้อูยองต้องซัดน้ำใส่หน้าตัวเองโครมใหญ่ หยดน้ำเกาะพราวบนใบหน้าที่มองสะท้อนตอบกลับมาจากกระจกเงา ภาพดวงตาที่แตกสลายของนิชคุณ ภาพของผู้ชายคนนั้นนัวเนียอยู่กับผู้หญิงในคลับ อูยองหลับตาลง สิ่งที่เห็นกลับเป็นแสงแดดจ้า นิชคุณหันมาส่งยิ้มให้เขา มือหนาที่ขยี้หัวเอ็นดูพลางหัวเราะสดใส เมื่อคืนเขาฝันถึงนิชคุณอีกแล้ว ฝันซ้ำๆถึงเหตุการณ์วันนั้น วันที่พวกเขายังเป็นเพียงพี่น้องกันอย่างที่ควรเป็น

 

 

 

 

“ตื่นแล้วหรอ” นิชคุณเอ่ยทักเขา จังหวะเดียวกับที่อูยองจะหันหลังกลับเข้าห้อง

 

“ไม่เอาน่า” มือใหญ่คว้าแขนให้เขาไปนั่งอยู่ทีเค้าต์เตอร์ครัว กาแฟสีเข้มถูกรินจากกาส่งกลิ่นหอมกรุ่นที่ทำให้เขารู้สึกตาสว่างขึ้นมาได้ แก้วกาแฟควันฉุยถูกส่งมาให้ อูยองทำท่าลังเล ก่อนที่คนเป็นพี่จะทำหน้าดุเขาเข้า

 

“อย่าเพิ่งดื้อกับพี่ตอนนี้ได้มั้ยครับ” นิชคุณเองก็ดูเหนื่อยอ่อน และยังไม่หายจากอาการเมาค้างเมื่อคืนมากนัก อูยองรับถ้วยมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ เอาสิ เขากลายเป็นเด็กดื้อของนิชคุณอีกแล้วสิ

 

นิชคุณมองน้องที่ยกแก้วขึ้นจิบ คนตัวเล็กนิ่วหน้า วางแก้วลงกับโต๊ะ

 

“ขมจะตาย” หันมามองค้อนคนพี่ที่ยืนหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ

 

“ดีแล้ว จะได้หายแฮงค์เร็วๆ” นิชคุณพูดพลางยกแก้วของตัวเองขึ้นดื่มบ้าง

 

“คุยกันหน่อยได้มั้ย”

 

อูยองเงยหน้าจากถ้วยที่มีควันลอย นิชคุณยิ้มให้เขาบางๆ อูยองพยักหน้ารับ ไม่รู้ว่าควรทำอะไรนอกจากหยิบแก้วกาแฟรสขมจัดนั่นมาจิบอีกรอบ

 

“เรื่องเมื่อวาน ฉันขอโทษที่เอาเปรียบนาย”

 

อูยองพยักหน้าเบาๆ ดูจะสนใจกับน้ำสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำในถ้วยมากกว่าจะตั้งใจฟังอีกคน

 

“อูยอง...” นิชคุณถอนหายใจ

 

“ฮยองมาที่นี่ทำไมครับ” อูยองพูดขึ้น ยังคงไม่เงยหน้า เขาเกลียดสถานการณ์แบบนี้ มันทำให้เขาอึดอัดชอบกล

 

“ฉันบอกไปแล้ว ฉันมาหานาย”

 

“ฮยองแต่งงานแล้วนะครับ” อูยองเหยียดรอยยิ้มเหนื่อยอ่อนบนริมฝีปาก เขาเหนื่อยแล้ว เหนื่อยที่จะรอความรักที่ต่างก็รู้ว่าไม่มีวันจะมาถึง

 

“ฉันไม่ได้แต่ง” นิชคุณร้องเสียงดัง สีหน้าตกใจ “แทคยอนไม่ได้บอกนาย?”

 

“อูยองพี่ไม่ได้แต่งกับเขา เราเข้าพิธี แล้วก็เพียงเท่านั้น พี่ยกเลิกงานในวันนั้นไม่ได้ พี่ทำให้ครอบครัวเสียหน้าโดยการล้มงานแต่งไปไม่ได้ พี่ไม่อยากให้แม่ต้องเสียใจ ต้องผิดหวัง แต่เราไม่ได้แต่งงานกัน ไม่ได้จดทะเบียน หลังจากวันงาน เราก็แยกกันไป”

 

แค่นั้น.. แค่นั้นหรอ...


อูยองรู้สึกถึงก้อนอะไรบางอย่างที่จุกอยู่ที่อก ความดีใจ? ความเสียใจ? เขาไม่เคยรู้... ความจริงเขาไม่ได้ยินชื่อนิชคุณจากปากใครเลยด้วยซ้ำมาตลอดสองปี นิชคุณเป็นคำต้องห้าม แทคยอนไม่เคยพูดถึง ไม่มีใครเคยพูดถึง

 

อูยองก้มลงมองแสงไฟนีออนที่สะท้อนออกมาจากกาแฟในแก้ว เป็นดวงคลื่นแปลกๆ นิ้วมือใหญ่จับที่แก้มเนียน เชยคางน้องขึ้นมามองสบตา

 

“พี่ตามหาเราแทบบ้าเลยรู้มั้ย” เขาไม่ได้พูดผิดไปเลย เขาเหมือนคนบ้า คอยตามหาแต่เด็กคนนี้ไปทั่วอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าอยู่ไหน ไม่รู้ว่าจะเจ็บปวดเพราะเขามากแค่ไหน อยากเจอ อยากขอโทษ อยากให้ทุกความเข้าใจผิดที่มีมันหยุดลงสักที

 

อูยองหันหน้าหนีรอยยิ้ม หลบสายตาที่มองมา ความอบอุ่นที่แทบจะแผดเผาใจเขาให้ละลายลงเสียเดี๋ยวนั้น

 

“ตอนนี้พี่ไม่สนใจอะไรอีกแล้ว พี่รู้แล้วว่าพี่ต้องการใคร ใครที่เป็นคนสำคัญ”

 

“มันไม่ได้ทำให้ความผิดที่เราทำต่อเขามันลดน้อยลง” อูยองพูดออกมาช้าๆ สิ่งที่พวกเขาทำ ความละอายที่มี มันยังมากมายเหลือเกิน มากมายจนเมื่อนึกถึงใจของผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกผิดก็ท่วมท้น

 

“วิคตอเรีย.. เขาเข้าใจ เราเลิกกันด้วยดี เขากลับไปอยู่ที่จีน ความจริงเขาเข้าใจพี่มากกว่าที่พี่จะเข้าใจตัวเองเสียอีก เขารู้ว่าพี่รักใคร”

 

อูยองรู้สึกถึงอาการเวียนหัวที่ดูจะเพิ่มขึ้นกว่าตอนตื่นใหม่ๆด้วยซ้ำ มือขาวซีดกำแก้วกาแฟร้อน ไม่รู้อีกแล้วว่าควรรู้สึกยังไง

 

“ที่ตรงนี้” นิชคุณวางมือทาบลงบนหน้าอกของตัวเอง ที่ๆครั้งหนึ่งปากบางนั้นประทับจูบลงมาแผ่วเบา จูบที่ทำให้ก้อนเนื้อภายในอกเต้นมาได้จนถึงวันนี้ “มันเป็นของอูยอง”

 

“และมันจะมีแต่อูยอง จากวันนี้ตลอดไป พี่จะไม่ยอมให้อะไรมาเปลี่ยนมันไป”

 

อูยองหัวเราะ ต้องเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังอยู่ในเลือดเขาแน่ๆ ที่ทำให้เขาหัวเราะออกมาในตอนนี้

 

“ฮยองรู้มั้ย ว่าตอนนี้ ผมอยากจะเชื่อฮยองมากแค่ไหน”

 

“ก็เชื่อสิครับ เชื่อใจพี่อีกสักครั้งนะ”

 

อยากบอกว่ารัก อยากสูดกลิ่นหอมที่อบอุ่นของอ้อมกอดนั้น... อูยองส่ายหน้า ใบหน้าระบายยิ้มบาง แต่ท้ายเสียงกลับสั่นเกินควบคุม “ผมไม่อยากกลับไปยืนอยู่ตรงนั้น... ผมเจ็บนะ”

 

และโดยไม่คาดคิด นิชคุณกุมมือของอูยองไว้ จรดริมฝีปากลงบนมือเล็ก “ยกโทษให้พี่นะ พี่ขอโทษนะครับ..”

 

นิชคุณพึมพำ คำขอโทษอีกไปร้อยเป็นพันคำ ยังไม่เท่าความรู้ผิดที่เขามีต่อคนๆนี้ ทั้งๆที่รักที่สุด แต่กลับทำร้ายมากที่สุด

 

“เราจะรักกันได้ยังไง... ถ้าฮยองต้องเลือกอีกล่ะครับ ถ้าไม่มีใครยอมรับเรา ครอบครัวของฮยอง สังคม ถ้า..”

 

“ฉันเลือกนาย” นิชคุณประคองหน้าของอูยองไว้ มองลึกลงไปในดวงตาที่เปี่ยมด้วยความสับสน “ฉันไม่สนอะไรอีกแล้ว ไม่สนใจใคร ไม่สนแม้กระทั่งชีวิตของฉัน ถ้าจะต้องเสียอะไร ฉันก็ยอม แต่ฉันจะไม่ยอมเสียนายไป”

 

อูยองยิ้มให้นิชคุณ นิ้วมือเล็กเกลี่ยที่หลังมือหนาคู่นั้น ก่อนจะค่อยๆดึงมือตัวเองออกมา

 

“ผมไม่คิดว่า...”

 

“อูยอง.. นะครับ...”

 

ถ้าหากยอมสบสายตาวิงวอนคู่นั้นอีกครั้ง อูยองคงใจอ่อนให้หมดแน่แล้ว คนตัวเล็กเสมองไปทางอื่น ถอนหายใจยาว

 

“ทำไมฮยองต้องทำให้มันยุ่งยากด้วยนะ เข้าใจผมหน่อยสิครับ”

“ผมอุตส่าห์พยายามลืมฮยองแทบตาย” อูยองพูด แค่นหัวเราะให้กับตัวเอง “แต่พอผมคิดว่าผมจะก้าวต่อไปได้ ฮยองก็กลับมา มันไม่ยุติธรรมเลย”

 

“นายยังไม่ต้องยกโทษให้ฉันก็ได้ แค่ขอโอกาสให้ฉันอีกครั้ง ให้เราได้เริ่มต้นกันใหม่”

 

อูยองอดจะหันไปมองนิชคุณไม่ได้ คนตัวเล็กยิ้มออกมาอย่างน่ารัก บางทีเวลาอาจทำให้เขาเข้มแข็งกว่าเดิมขึ้นมาจริงๆก็ได้ เอาเข้าจริงมันก็ไม่ได้เจ็บปวดเท่าไหร่ หรือไม่หัวใจเขาคงด้านชาไปเสียแล้ว “แต่ผมไม่ได้รู้สึกกับฮยองเหมือนเดิมอีกแล้วนะครับ”

 

“ไม่เป็นไร ยังไม่ต้องรักก็ได้ ให้ฉันได้เริ่มใหม่” นิชคุณยิ้มออกมา “ฉันจะทำให้นายรักฉันใหม่อีกครั้ง”

 

อูยองส่ายหัวพลางหัวเราะเบาๆ มีใครเคยบอกพี่ชายคนนี้ของเขามั้ย ว่านิชคุณต่างหากที่ดื้อดึงเอาแต่ใจ

 

“ยังไงฮยองก็มีเวลาสามเดือนที่จะอยู่ที่นี่อยู่แล้ว” ร่างเล็กยักไหล่ กระโดดลงจากเก้าอี้ เหลือกาแฟไว้เต็มแก้ว “ผมว่า.. ผมไปนอนต่อดีกว่า”

 

“ขอบคุณนะอูยอง”

 

“แต่ฮยองครับ” อูยองหันกลับมามองหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของนิชคุณ “อย่าทำแบบเมื่อคืนอีกนะครับ”

 

“นายหมายถึงที่ฉันจูบนาย หรือที่ฉันดื่มกับคนอื่น”

 

อูยองนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบกลับมา “ทั้งสองอย่าง” ขณะที่รอยยิ้มกว้างค่อยๆระบายบนใบหน้าของคนที่รอฟัง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk{};

มาเร็วไปมั้ย! 5555
เริ่มแล้วนะ เขาจะเริ่มจีบกันใหม่ละนะ หลังจากตอนนี้หมดทุกข์ หมดโศกกันสักที (จิงหราาา)


มาเล่นเกมส์กันดีกว่าาาา โหวตๆๆ

กด 1 ให้กำลังใจน้องยอง สู้ต่อไป ใจแข็งเข้าไว้ เอาให้พี่มันเข็ดนะลูก
กด 2 ให้กำลังใจนิชคุณ สู้ๆนะนาย จับปล้ำ จับซั่ม เอาให้น้องสมยอม - -"

ฮี่ ฮี่ๆ

สถานะตอนนี้เค้ากำลังทึ้งหัวอยู่กับพาร์ทหก งุงิ

Comment