[SF] ทวิตภพ [6/6] จบ.

posted on 29 Aug 2011 22:46 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นาย... จูบทุกคนที่ปลุกนายหรือเปล่า” 

 

 

“.........” อูยองนิ่งงัน มองหน้าคนที่ตัวเองเพิ่งถอนจูบออกจากเขาอย่างตกตะลึง

 

 

“อูยอง นี่นายนอนในห้องซ้อมอีกแล้วหรอ” เสียงของจุนซู รองประธานชมรมเอ่ยขึ้นจากหน้าประตู ทำให้พวกเขารีบผละออกจากกัน

 

 

“อ...อะ.. อืมม ผมคงเผลอหลับไป” อูยองลุกขึ้นยืน พยายามจัดเสื้อผ้าที่หลุดหลุ่ยของตัวเอง สมองเขาคิดกลับไปกลับมาด้วยความสับสน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขา ฝันไปงั้นหรอ ทำไมสมจริงนัก พี่คุณ นิชคุณ.. แม้แต่หัวใจก็ยังเต้นแรงเมื่อนึกถึง อูยองเงยขึ้นมองคนแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า รู้สึกเหมือนโดนผีหลอกยังไงอย่างงั้น

 

 

 “กลับบ้านกลับช่องซะบ้างเถอะ” จุนซูที่เดินข้ามห้องมาส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยใจ เขารู้ดีว่าอูยองรักการเต้นมาก จนมีปัญหากับที่บ้าน ถ้าไม่มาแอบในห้องซ้อม ก็มาขอค้างกับเขาทุกทีไป

 

 

“เฮ้” จุนซูเดินมาโอบไหล่เพื่อนตัวเอง ความจริงพวกเขาก็เพิ่งรู้จักกันวันนี้แหละ แล้วอาจารย์ก็ฝากให้เขาเป็นคนดูแลเพื่อนต่างชาติคนนี้   “ไม่ต้องมองน้องฉันจะกินเลือดกินเนื้ออย่างนั้นก็ได้ นี่อูยอง รุ่นน้องที่ชมรมน่ะ”

 

 

“อูยอง นี่นิคคุณเพิ่งย้ายมาใหม่ เขาสนใจการเต้นเหมือนกัน ฉันเลยชวนเขามาที่นี่น่ะ”

 

 

“นิคคุณ... นายนี่ชื่อนิคคุณหรอครับ” อูยองโพล่งออกมา จนจุนซูตกใจ

 

 

“เอ่อ ความจริง ก็ไม่ใช่นิคคุณซะทีเดียว นายชื่ออะไรนะ ฉันออกเสียงไม่ถูก” จุนซูหันไปแอบกระซิบถามเจ้าตัว

 

 

“นิชคุณ ฉันชื่อนิชคุณ” นิชคุณ ข้าชื่อนิชคุณ... อูยองตัวชาวาบ ในขณะที่หัวใจเต้นจนแทบจะหลุดจากอก เขามองหน้านิชคุณพยายามมองหาอะไรสักอย่าง ที่จะบอกได้ว่าคนๆนี้ คือพี่คุณของเขา แต่นอกจากหน้าตาที่เหมือนกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน นิชคุณคนนี้ไม่มีท่าทีที่จะรู้จักมณีจางคนนี้ได้เลย

 

 

พลันอูยองหันกลับไปมองกระจก มองหาต้นประดู่ที่ริมน้ำ บ้านเรือนไทย คณะโขน หรือพี่คุณที่ยืนรออยู่ที่ศาลาน้ำ แต่ไม่มีอะไรเลย มีเพียงเงาสะท้อนของคนสองคนที่หันมามองเขาแล้วหันกลับไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง

 

 

“นายเป็นอะไรรึป่าว หน้าซีดอย่างกะเห็นผี” จุนซูถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

“ม... ไม่เป็นไรครับ” อูยองกลืนน้ำลายฝืดลงคอ ยกมือขึ้นทาบกระจกที่นิ่งสนิท

 

 

“ถ้างั้น นายรีบไปอาบน้ำเถอะ นายมีเวลายี่สิบนาทีก่อนจะเข้าเรียน ฉันจะไปหาเสื้อมาให้เปลี่ยน”

 

 

 

 

 

ห้องอาบน้ำของโรงเรียน อยู่ไม่ไกลจากห้องซ้อมของชมรมนัก อูยองหลับตานิ่งปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลกระทบผิวของเขา รู้สึกเหมือนเนิ่นนานที่ไม่ได้อาบน้ำด้วยฝักบัวอย่างนี้ ที่เรือนต้องใช้ขันน้ำตักอาบ... อูยองลืมตา รู้สึกเหมือนกระแสไฟกำลังไหลปราดไปทั้งร่าง มันไม่มีทางเป็นความฝัน เรื่องทั้งหมด.. ไม่มีทางเป็นความฝันได้เลย โดยเฉพาะความรู้สึกของเขาที่มันแจ่มชัดยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด...

 

 

“ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้” เสียงเคาะที่ประตูทำให้อูยองสะดุ้ง เสียงคุ้นหูของนิชคุณทำให้ลำคออูยองตีบตัน เขาใช้เวลาสักพักก่อนจะแง้มบานประตูและยื่นมือออกไปรับ และปิดประตูกลับอย่างรวดเร็ว

 

 

“นายรู้ชื่อฉันได้ยังไง” อูยองมองลอดช่องใต้ประตู และเห็นว่านิชคุณยืนพิงประตูอยู่จากข้างนอก

 

 

เขาพยายามจะติดกระดุมเสื้อ แต่มือของเขาก็สั่นไปหมด

 

 

“ก็จุนซู...”

 

 

“ไม่.. ก่อนหน้านั้น ตอนที่นาย..จูบฉัน นายเรียกชื่อฉัน”

 

 

อูยองแต่งตัวเสร็จจนได้ เขาเปิดประตูออกมา และนิชคุณก็ยืนอยู่หน้าเขา มันน่าหงุดหงิดที่ความจริงแล้วในตอนนี้เขาอยากจะตะโกนออกไปอีกเป็นร้อยเป็นพันครั้ง เรียกคนตรงหน้าว่า พี่คุณ...  

 

 

นิชคุณมองหน้าอูยองนิ่งอย่างหาคำตอบ

 

 

“ฉันคงฝันอะไรอยู่ จำไม่ได้แล้วล่ะ ขอโทษด้วยที่จูบนาย เราเพิ่งรู้จักกันแท้ๆ” อูยองยักไหล่ให้เหมือนกับว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ก่อนจะเดินผ่านนิชคุณไป

 

 

 

อูยองรอให้หมดเวลาเรียน เขากลับมาที่ห้องซ้อม มีเด็กในชมรมมากมายอยู่ที่นี่ในตอนเย็นหลังเลิกเรียน อูยองเปิดเครื่องเล่นแล้วใส่หูฟัง เขาเริ่มเต้น ไม่สนใจแม้นิชคุณจะมาเต้นอยู่ข้างๆเขาก็ตาม เขาจะต้องกลับไปที่นั่นให้ได้ เขาต้องกลับไปขึ้นแสดง และกลับไปหาพี่คุณ ที่อูยองต้องทำ คือเขาจะรอจนทุกคนกลับไปให้หมด และหาทางเดินผ่านกระจกบานนี้ไปอีกครั้ง

 

 

นักเรียนเริ่มออกจากห้องซ้อมไปเรื่อยๆแม้แต่จุนซูก็กลับไปแล้ว พร้อมทิ้งกุญแจไว้ให้เขา แต่มีคนๆนึงที่อูยองอยากให้กลับไปมากที่สุด แต่มันก็ดันไม่กลับไปไหนสักที เขายอมรับแม้จะพยายามไม่สนใจสักเพียงไหนแต่การมีคนที่หน้าเหมือนนิชคุณซึ่งจำเขาไม่ได้อยู่ร่วมห้อง มันชวนให้น่าโมโห และทำลายสมาธิของเขาได้อย่างเยี่ยมยอด

 

 

รุ่นน้องในชมรมคนสุดท้ายบอกลาเขา และเดินออกไป ทำให้ตอนนี้ ภายในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน

 

 

“นายควรจะกลับไปได้แล้ว” อูยองหยุดเต้น เขายืนกอดอกพิงผนังกำแพง น้ำเสียงของเขาฟังดูหาเรื่องพอที่จะทำให้อีกคนหันมามอง

 

 

“ฉันจะปิดห้องแล้ว” อูยองชูกุญแจในมือ นิชคุณทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแล้วก็เปลี่ยนใจ เขาหยิบกระเป๋า แล้วเดินออกไป อูยองยืนฟังเสียงฝีเท้าจนมันเงียบกริบ เขาปิดประตูห้อง และปิดไฟ ยังพอมีแสงสลัวจากข้างนอกส่องเข้ามา เขานั่งลงที่หน้ากระจก มองภาพสะท้อนของตัวเอง

 

 

เขาต้องกลับไปให้ได้ พี่คุณรอเขาอยู่ ต้องกลับไปขึ้นแสดง กลับไปหาพี่คุณ...

 

 

 

 

 

 

 

 

“มณีจาง.. แม่มณีจางจ๋า...” เสียงเรียกปลุกเขาให้ผวาขึ้น อูยองหอบหายใจ เหงื่อซึมชื้นไปทั่วแผ่นหลัง เขาลุกขึ้นนั่งดวงตาเบิกโพลง ผ้าห่มหล่นลงไปกองบนตัก  ร่างที่สั่นโยนถูกคว้าไปกอด

 

 

“มิเป็นไรแล้ว เจ้าฝันร้ายน่ะ”

 

 

สัมผัสของริมฝีปากชื้นจุมพิตปลอบประโลมบนหน้าผาก อูยองเงยหน้าขึ้นมอง นิชคุณยิ้มให้เขา อูยองลูบแก้มของนิชคุณ มันอุ่นเกินกว่าจะเป็นความฝันแน่นอนแล้ว นี่คือที่ๆมีอยู่จริงแท้ เช่นเด