[SF] ทวิตภพ [3/?]

posted on 26 Jul 2011 19:02 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney

 

 

 

 

เช้าวันรุ่ง นิชคุณมาปลุกเขาแต่เช้าให้ไปกินข้าวร่วมสำรับ มื้ออาหารที่อูยองแทบไม่กล้าเงยหน้าออกจากจานข้าว เพราะรับรู้ว่าอีกคนกำลังมองจ้องกันไม่วางตา ไม่มองเปล่ายังจะมาทำอมยิ้มกรุ้มกริ่มใส่อีก อูยองเลยได้แต่นั่งก้มหน้าก้มตากิน โทษฟ้าโทษลมไปเรื่อย ที่แก้มเขาร้อนผ่าวๆอยู่นี่ เพราะลมไม่พัด เพราะแดดมันร้อนหรอกน่า

 

“กินข้าวแล้วใยเจ้าต้องหน้าแดง”

 

“แค่กๆ” คนโดนทักสำลักข้าวแทบติดคอ ยกมือขึ้นกุมแก้มแทบไม่ทัน

 

“เขินข้ารึ” นิชคุณหัวเราะ พลางลอบมองแก้มที่แดงจัดราวลูกตำลึง นึกถึงแก้มกลมนุ่มนิ่มที่ได้หอมเมื่อวานก็อยากจะจับมาหอมอีกสักที

 

“ใครเขิน บ้าป่าว” อูยองยัดข้าวเข้าเต็มปาก

 

“ไม่กินข้าวหรอครับ” หันไปดุคนพี่ที่เอาแต่นั่งยิ้มอยู่ได้

 

“ข้ามองหน้าเจ้าก็อิ่มแล้ว”

 

อูยองกลืนข้าวลงคออย่างยากลำบาก ยกขันน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่ พี่คุณต้องบ้าสมองกลับไปแล้วแน่ๆ พูดจาอะไรไม่รู้เรื่อง

 

“ผมอิ่มแล้ว พี่คุณนั่งกินไปคนเดียวละกัน” พูดจบก็รีบเด้งผลุง วิ่งปรู๊ดเข้าห้องตัวเอง ลงกลอนประตูเสียงดังลั่น

 

อูยองนั่งบนเตียง กอดหมอนไว้แน่น นึกถึงเรื่องเมื่อวาน แก้มก็ร้อนไม่หาย แล้วพลันปากบางก็เผลอหลุดยิ้มไม่หุบ ได้ยินเสียงเรียกของนิชคุณมาจากข้างนอก ถึงได้ฝังหน้าลงกับหมอนเสียเลย ให้ตายเถอะ คุณหลวงนิชคุณอัครหรเวชกุลทำจางอูยองเขินจะตายอยู่แล้ว รู้ตัวบ้างมั้ยเนี่ย

 

 

อูยองรอจนนิชคุณออกไปทำงาน เรือนใหญ่กลับมาเงียบเหงาอีกครั้ง เป็นอย่างนี้ทุกทีที่นิชคุณไม่อยู่ เปิดประตูออกมามองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครสักคนแม้แต่พวกบ่าว รอยยิ้มซุกซนถึงระบายขึ้นบนพวงแก้ม อูยองกลับเข้าห้องถอดผ้าสไบออก แล้วหยิบเสื้อมาใส่หาผ้าผูกเข้าทีเอว ก่อนจะแอบย่องลงจากเรือนไม่ให้ใครเห็น วิ่งไปตามทางเดิมที่จำได้ จนมาหยุดอยู่หน้าคณะโขนที่เขามาเมื่อวานนี้ เสียงบรรเลงของเครื่องดนตรียังคงดังเสนาะหู คราวนี้เด็กหนุ่มสามสี่คนกำลังเคลื่อนกายตามจังหวะด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วสง่างาม อูยองยืนมองด้วยความสนอกสนใจ การรำที่แข่งแกร่งแบบชายหนุ่ม แต่ไม่ทิ้งซึ่งความงดงามของการร่ายรำ เด็กหนุ่มคนหนึ่งกระโดดขึ้นไปต่อตัวอยู่บนร่างของอีกสองคนที่ยืนเป็นฐาน แสดงท่าทางทั้งสง่างามและดุดัน อูยองยืนดูจนบทเพลงจบลง เหล่านักแสดงหยิบผ้าขึ้นเช็ดเหงื่อกันพัลวัน

 

อูยองคว้าแขนคนที่ต่อตัวขึ้นไปเป็นยอดเมื่อกี้ไว้ ก่อนที่เขาจะเดินผ่านไป เด็กหนุ่มคนนี้ดูแล้ววัยคงไล่เลี่ยกันแน่

 

“นายสอนฉันได้มั้ย ฉันอยากเล่นเป็นบ้าง” อูยองพูดกระตือรือร้น

 

“นี่.. โขนน่ะ มันไม่ใช่การเล่นเด็กๆน่ะเจ้า โขนคือนาฏศิลป์ชั้นสูง คนจะเป็นโขน เขาต้องฝึกกันเป็นปีๆ ใช่ว่าจะหัดกันได้ง่ายๆเสียเมื่อไหร่”

 

“นะ เถอะนะ” อูยองเบะปากตามนิสัย จนเด็กหนุ่มต้องยอมใจอ่อน

 

“เอ้า ไหนเจ้าลองรำให้ข้าดูสิ”

 

“ฉันรำไม่เป็นอ่ะ” อูยองยกมือขึ้นลูบท้ายทอย ในขณะที่เด็กหนุ่มอีกคนส่ายหัวเหนื่อยใจ

 

“รำไม่เป็น แล้วจะเล่นโขนได้เยี่ยงไร”

 

พอเห็นอีกคนทำท่าจะเดินหนี อูยองเลยรีบเรียกไว้

 

“เดี๋ยวก่อนสิ”

 

อูยองหลับตา นึกภาพ การแสดงโขนที่ได้เห็นเมื่อครู่ ก่อนที่เท้าจะเริ่มขยับตามจังหวะที่นับขึ้นมาในใจ อูยองไม่ได้รำ แต่อูยองกำลังเต้น เต้นด้วยเบรกแดนซ์ที่เขาถนัด เขาลืมตาขึ้น ก่อนที่แขนจะเหยียดออกแล้วยกขึ้นตั้งวง อูยองผสมการเต้น และการรำเข้าด้วยกัน เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นการเต้นของอูยอง ผู้คนที่เดินผ่านเริ่มหยุดและมุงดูด้วยความประหลาดใจ การเคลื่อนไหวของอูยองทั้งอ่อนช้อยงดงาม และคล่องแคล่วว่องไว พลิ้วไหวราวกับปลาที่กำลังแหวกว่ายในกระแสน้ำ เมื่อเสียงระนาดเร่งจังหวะ อูยองก็เพิ่มความเข้มแข็งและดุดัน เท้าอูยองเตะทรายจนกระจายฟุ้ง เหมือนฝูงปลาที่กระโจนพุ่งขึ้นจากพื้นน้ำ อูยองตีลังกาม้วนตัวกลับหลัง เรียกเสียงปรบมือดังก้อง

 

อูยองฉีกยิ้มให้เด็กหนุ่มที่ยืนตะลึงงัน

 

“ฉันพอจะเล่นโขนได้บ้างมั้ย”

 

 

อูยองขลุกอยู่ในคณะโขนจนบ่ายคล้อย เขาหัดจีบมือ และตั้งวง เริ่มจากรำวงพื้นฐาน อูยองเป็นคนตัวอ่อน เพราะหัดยืดตัวมาตั้งแต่เด็ก ครูโขนถึงชมเปราะว่าเขารำได้อ่อนช้อยนุ่มนวล ไม่เหมือนคนที่เพิ่งหัดรำสักนิด พอรู้ตัวอีกทีอูยองก็ต้องสะดุ้งเพราะนึกขึ้นได้ว่านิชคุณนัดเขาไว้ในตอนเย็น อูยองรีบลาครู ก่อนจะวิ่งกลับเรือน

 

โชคดีที่อูยองกลับไปถึงก่อนที่นิชคุณจะกลับ อิเรียมแทบจะร้องไห้ด้วยความโล่งอกตอนที่เห็นอูยองเดินขึ้นมาบนเรือน

 

“แม่หญิง หายไปไหนมานะเจ้าคะ บ่าวตกใจแทบแย่”

 

“ก็ไปเดินเล่นแถวๆนี้เอง ไม่เป็นไรหรอกน่า”

 

“จะไม่เป็นไรได้อย่างไรละเจ้าคะ คุณหลวงสั่งให้อิฉันดูแลแม่หญิงให้ดี ถ้าคุณหลวงรู้เขา คุณหลวงคงโมโหหนักนัก”

 

“ก็อย่าให้พี่คุณรู้สิครับ” นั่นไง เอาอีกแล้ว แม่หญิงทั้งดื้อทั้งซนเป็นที่หนึ่งจริงๆ บ่าวอย่างอีเรียมต้องได้หัวใจวายเอาสักวัน

 

 

อูยองอาบน้ำชำระเหงื่อไคลที่เหนียวเนื้อเหนียวตัวมาทั้งวัน แย้มยิ้มขณะพันผ้าสไบสีชมพูกลีบบัวที่พี่คุณเพิ่งซื้อมาให้ แตะน้ำปรุงลงบนผิวกายจนหอมฟุ้ง ก่อนจะผะแป้งจนผ่องไปทั้งตัว  

 

“คุณหลวงรออยู่ที่ศาลาริมน้ำน่ะเจ้าคะ” อิเรียมเอ่ยเบาๆ อูยองหันมายิ้ม แตะสีผึ้งขึ้นทาปากแดงระเรื่อ ก่อนจะรีบวิ่งลงจากเรือน มิรู้ว่าที่ดูสดใสขนาดนี้เป็นเพราะได้แอบออกไปเที่ยว หรือดีใจเพราะจะได้เจอคุณหลวงกันแน่ แต่ที่แน่ๆวันนี้แม่มณีจางดูงดงามอ่อนหวานเสียอย่างกับคนมีความรักก็มิปาน

 

 

“พี่คุณ” อูยองส่งเสียงร่าเริงเรียกคนพี่ ก่อนที่ตัวจะไปถึงศาลาเสียอีก

 

อูยองหอบหายใจเหนื่อย แก้มเรื่อสีชมพูจาง

 

“ทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ มณีจาง กระโตกกระเตกนัก หกล้มขึ้นมาจะทำยังไง” นิชคุณส่ายหัวเอ็นดู

 

อูยองย่นจมูก “ผมไม่ใช่เด็กสักหน่อย”

 

“นั่นก็อีก จะหัดพูดให้มันอ่อนหวานเสียหน่อยเป็นไร”

 

“นี่พี่คุณจะสอนมารยาทผม หรือจะให้ผมสอนเต้นรำครับ”

 

 “ฉันแค่อยากให้แม่มณีจางของฉันทำตัวอ่อนหวานเหมือนผู้หญิงหน่อยก็เท่านั้น” นิชคุณเอ่ยลอยๆ วางแผ่นเสียงลงบนเครื่องเล่น เสียงเพลงเริ่มบรรเลง นิชคุณโค้งให้คู่เต้นรำ อูยองลังเลก่อนจะวางมือของตัวเองลงบนมือของนิชคุณ

 

“ผมเป็นผู้ชาย” จะให้บอกอีกกี่ครั้งกัน อูยองงึมงำ จนนิชคุณต้องนึกขำ

 

“เอาเถิดๆ จะหญิงหรือชาย เยี่ยงไรเจ้าก็เป็นแม่มณีจางของฉันอยู่ดี” นิชคุณหัวเราะร่วน ดึงตัวอูยองเข้าไปใกล้ ใบหน้าร้อนผ่าวแนบพิงอยู่ที่แผงอก

 

“หอมจัง” จมูกโด่งซุกไซร้ที่เส้นผมอ่อนนุ่ม อูยองเผลอขยำเสื้อบนไหล่ของนิชคุณโดยไม่รู้ตัว

 

“ตั้งใจหน่อยสิครับ ถึงพี่คุณจะไม่ได้สะดุดหกล้ม แต่พี่คุณก็ยังเต้นรำไม่ได้เรื่องอยู่ดี” แกล้งดุคนพี่ ทีหายใจรดอยู่ที่ซอกคอ จนอูยองเองหายใจได้ไม่ทั่วท้อง

 

“เยี่ยงนั้นรึ เช่นนั้นเจ้าคงต้องสอนข้านานหน่อย ข้าเผอิญเป็นคนหัวช้า”

 

“พี่คุณ... ไม่ตั้งใจต่างหาก” อูยองพยายามคุมลมหายใจไม่ให้สั่น ดวงตาหลับแน่น  เมื่อฝ่ามือหนาลูบไล้ที่เอวบาง

 

“ถ้าเยี่ยงนั้น คงต้องโทษคนสอนที่น่ารักเสียจนข้าไม่มีสมาธิ” สัมผัสชื้นของริมฝีปากอ่อนนุ่มลากไล้ผ่านพวงแก้มเนียน หยุดอยู่ที่ริมฝีปากสีแดงระเรื่อของอีกคน

 

หัวใจของอูยองเต้นระรัวยิ่งกว่าเสียงกลองทัดซะอีก

 

นิชคุณแตะริมฝีปากลงอย่างอ่อนโยน แต่ยังมิทันได้ช่วงชิมรสหวานให้อิ่มเอม เจ้าตัวเล็กที่เขินอายจนแทบจะละลายเป็นน้ำอยู่แล้ว ก็ผลักอกคนพี่ออกซะก่อน

 

“งั้นผมไม่สอนแล้วดีมั้ยครับ” อูยองพูดพลางหอบหายใจ หน้าแดงก่ำราวกับโดนย้อมด้วยสีชาด เดินถอยหลังเสียจนเกือบตกศาลาน้ำ

 

“อย่าเข้ามานะครับ” อูยองขู่ฟ่อ เมื่อนิชคุณจะเดินเข้าใกล้

 

“ใจร่มก่อน มณีจาง”

 

“พี่คุณลวนลามผม” ดูเขาพูดเข้า ไม่พูดเปล่ายังจะมาทำหน้าทำตา ปากบางเบะจะร้องไห้ “นั่นมันจูบแรกของผมนะ”

 

“ข้าไม่ทำอะไร ไม่ทำอะไรแล้ว” นิชคุณชูมือยอมแพ้ ขำก็ขำ จะสงสารก็สงสาร

 

อูยองยกมือขึ้นถูปากจนแดงไปหมด บ่นงึมงำให้คนที่ฟังจับความไม่ถูก

 

“ปากเจ้าช้ำหมดแล้ว มิเจ็บหรือ” นิชคุณจับแขนอูยองให้หยุด อูยองเงยมอง ขณะที่นิ้วมือคนพี่ลูบเบาๆที่ริมฝีปากอ่อนนุ่ม

 

“เยี่ยงนี้ ถึงจะหายช้ำ” นิชคุณจุ๊บปากอูยองอีกครั้ง

 

“พี่คุณจูบผมอีกแล้ว” กำปั้นเล็กทุบแผ่นอกคนพี่เสียเต็มแรง  “ไปไกลๆเลย”

 

จางอูยองโกรธนิชคุณแล้ว แต่นิชคุณนี่สิหัวเราะเขาอยู่ได้ อูยองหนีไปยืนอยู่คนละมุมศาลามองค้อนคนพี่หน้ามุ่ย

 

“มณีจาง อย่าโกรธข้าเลย”

 

“.....” ปากบางบึ้งตึง ก่อนจะหันหนี นั่งหย่อนเท้าลงแตะน้ำแตกเป็นวง ไม่สนใจคนที่ถอนหายใจอยู่ข้างหลัง

 

“ค่ำแล้ว ประเดี๋ยวผีพรายก็มาฉุดเจ้าลงน้ำไปหรอก” นิชคุณขู่เหมือนขู่เด็กๆ ได้ผลกับอูยองดีทีเดียว เมื่อเจ้าตัวเล็กค่อยๆชักเท้าขึ้น แล้วถอยห่างมาจากริมน้ำ แต่ก็ยังไม่หันกลับมาอยู่ดี

 

“อูยอง เจ้าชื่ออูยองใช่หรือไม่” นิชคุณนั่งลงข้างๆ หลังจากแน่ใจว่าอูยองจะไม่วิ่งหนีเขาแล้ว

 

“อื้อ” อีกคนตอบในลำคอ นิชคุณเหลือบมองแก้มที่ยังคงเรื่อสีกุหลาบ

 

“อูยองจะสอนข้าเต้นรำต่อได้หรือไม่”

 

นิชคุณยิ้มให้อูยองอย่างสำนึกผิด “ข้าจะทำตัวดีๆ”

 

“ก็ได้” อูยองยอมตอบออกมาในที่สุด “แต่ห้ามแตะต้องตัวผมนะ”

 

“เต้นรำแล้วมิให้จับตัว จะเต้นได้อย่างไร”

 

“ก็...”

 

 

ความมืดโรยตัวลงมาที่ศาลาริมน้ำ เสียงดนตรียังคงบรรเลง และสองร่างยังคงเต้นรำ ตำแหน่งมือถูกยกค้างเว้นระยะห่างไม่ให้โดนตัวคู่เต้น

 

“นิช-ชะ-คุณ” อูยองหันมาดุชัดถ้อยชัดคำ เมื่อมือเขาเผลอไปโดนตัวเข้าให้ นิชคุณยิ้มแห้งๆ ชักมือกลับแทบไม่ทัน

 

“เวลาเต้นอย่าก้มหน้าสิครับ ยืนตัวตรงๆ” อูยองสั่ง มือถือก้านมะยมที่เก็บเอามาจากไหนไม่รู้คอยชี้จัดท่าให้

 

“ไม่ก้ม แล้วจะมองหน้าเจ้าได้อย่างไร”

 

อูยองพ่นลมหายใจพรืด “ก็ไม่ต้องมอง”

 

นิชคุณยิ้มขำ ยอมทำตามครูสั่งทุกประการ ลองขัดใจเข้าสิไม้มะยมได้ฟาดหวบเข้าให้ทันทีทันใดเชียว จนเมื่อนิชคุณเริ่มเต้นได้ดีขึ้น รอยยิ้มถึงค่อยๆระบายขึ้นบนใบหน้าของอูยอง อูยองยิ้มให้นิชคุณ ก่อนที่พวงแก้มจะซับสีเลือด เมื่อสบดวงตาของอีกคนที่ยิ้มตอบกลับมา อูยองจะเต้นไม่เป็นจังหวะเองซะแล้ว

 

 

ห้องซ้อม ปูซาน ประเทศเกาหลีใต้

ค.ศ.2011

เสียงเพลงจากแผ่นเสียงโบราณดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องซ้อมอันว่างเปล่า แต่ทว่าในกระจกเงาปรากฎภาพสองร่างที่โอบเอวแนบชิด เคลื่อนไหวอย่างช้าๆไปตามจังหวะของดนตรี ภาพสะท้อนจากสถานที่ที่ห่างไกล และต่างเวลากับที่นี่เหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk{};

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันนี่!! ฟิคเพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทย?
คือเราเตือนคุณแล้วจริงๆว่าเรื่องมันแบบ... มั่วมาก
แต่ในความมั่ว คือเรา"คิด"แล้วจริงๆนะ ฮ่าาๆ

ก็แบบในทวิภพอ่ะ มณีจันทร์จะต้องไปช่วยคุณหลวงเรื่องการทำสัญญาการค้ากับต่างชาติ(ใช่มั้ยหว่า?)
แล้วทวิตภพอ่ะ มณีจางก็ต้องทำอะไรสักอย่าง งื้มๆ คิดดูแล้ว
ครั้นจะให้สอนคุณหลวงเต้นเบรกแดนซ์ก็กระไรอยู่ ... จากการค้นคว้าหาข้อมูล สุดท้ายมาจบที่... "โขน"

แล้วจะเป็นอย่างไรต่อไป... กรุณาติดตามตอนต่อไป เร็วนี้ๆ

 

ปล. เค้าก็ไม่เคยอ่านทวิภพ - -"

 

 

 

 

 

 

 

แถมรูป อิหนูตั้งวง กร้าาซซ (มือยังแข็งไปอยู่นะๆ)

 

Comment

Comment:

Tweet

ไม่เคนอ่านทวิภพเหมือนกันแฮะ แต่เราโอเคกับเนื้อเรื่องแบบนี้นะ 5555555555
มันดูมีอะไรดี ไม่ชอบฟิคที่แบบจู๋จี๋ดู๋ดี๋หวานหยดกันทั้งเรื่องอ่ะ 
คืออ่านไปแล้วแอบหมั่นไส้คุณหลวงนะ ตอดน้องจังงง ฉวยโอกาสกับแม่หญิงจังงงง
คุณหลวงงงง ถึงดั๊นจะไม่เคยอ่านทวิภพ แต่เชื่อว่าคุณหลวงเค้าไม่ใช่แบบนี้นะฮ้า
เสียภาพพจน์มากอ่ะบอกเลย คุณหลวงหื่นนะ 555555555555555555 
ชอบตอนสอนเต้นกันตรงศาลา
คือคุณหลวงชัดเจนนะเจ้าคะ จูบเลยทีเดียว
นี่ขนาดแม่หญิงออกจะเคืองจนหน้าแดงเถือกแล้วพ่อคุณก็ยังไม่สำนึกนะ
เดี่ยวหยอดเดี่ยวแหย่ น้องมันก้งอนไปเดะ งอนแล้วทำไร เอาขาลงไปเตะน้ำเล่น (?) 55555555555 
สารภาพว่าพออ่านมาถึงตอนท้ายแล้วเราหลอนนะ
คือเสียงเพลงโบราณงี้ เงาในกระจกงี้
เอิ่มมมมม แฟนตาซีผสมเฮอเร่อเหรอออ เค้ากลัวววว TTwTT

#15 By GIFFU on 2013-06-15 23:54

แม่มณีจาง จะน่ารักไปถึงไหนคะ บ่าวยอมแล้วจริงๆค่ะ ไม่แปลกใจทำไมคุณหลวงถึงได้หลงนักหลงหนา

#14 By Miss_Jang on 2012-11-17 01:49

แง่มๆ ชอบเรื่องนี้จัง ไม่เคยอ่านฟิคพีเรียดมาก่อนเลยนะคะ ตอนแรกได้ยินชื่อเข้าใจว่าจะเกี่ยวกับทวิตเตอร์ซะอีก แต่ไปๆมาๆไม่เกี่ยวแฮะ เกี่ยวกับทวิภพแทน 555 ได้ยินพี่คุณพูดแต่ละคำแล้วฮามาก อ่านแล้วนึกถึงสี่แผ่นดินแทน แต่ที่ชอบมากคือคุณหลวงมือไวได้อีกค่าา มีโอกาสจะไม่ให้หลุดมือเชียว ลวนลามน้องตลอด
ไรท์เตอร์บรรยายได้เก่งมากๆค่ะ เห็นภาพตลอด แต่งเก่งมากๆเลย ถึงไรท์เตอร์จะออกตัวว่ามั่วๆก็ตาม ว่าแต่ไรท์เตอร์ชื่อเรียมจริงๆหรอคะ เราปลื้มมากที่ไรท์เตอร์เอาตัวเองใส่ลงในฟิคตัวเองได้ 555 เริ่ดมากค่ะ
เป็นกำลังใจให้ไรท์เตอร์เสมอนะคะ และขอบคุณมากๆสำหรับฟิคดีๆ ทุกๆเรื่องที่ไรท์เตอร์แต่งขึ้น มันทำให้รีดเดอร์มีความสุขมากๆเลยค่ะ ขอบคุณนะคะ

#13 By KIB (171.5.105.154) on 2012-04-14 10:27

อูยองสนใจนาฏศิลป์ไทยด้วย
แล้วยังมาสอนเต้นรำให้พี่คุณอีก
เก่งจริงๆ

#12 By cat (113.53.45.82) on 2012-04-08 23:40

อ๊ายยยยย... น้องด้งไปขอเรียนโขนด้วย
เท่ห์มากกกกก.. ชอบรายละเอียดเกี่ยวกับโขน
ที่คุณเรียมใส่มาในฟิคมากเลยค่ะ อ่านเพลินๆ
แล้วก็ได้ความรู้ไปด้วย ชอบจัง
มีคำโบราณที่ไม่ได้เห็นบ่อยๆ มาด้วย
แอบงงว่า สีผึ้ง คืออะไร
ด้งทาปากไปหาน้องคุณด้วยยย >///////<
แล้ว สีชาด คืออะไรอีก? อิอิ
แอบอยากเรียนรู้เพิ่มเติมไปด้วยเลยค่า
อนุรักษ์วัฒนธรรมไทยก็ดีออกนะคะ ^^

น้องคุณจูบด้งด้วยยยยยย >/////<
แต่อย่างว่าอ่ะนะ เด็กมันน่ารักซะขนาดนี้
ใครจะอดใจไหว อยากให้ครูจางมาสอนเต้นบ้างจัง
คงไม่มีสมาธิอย่างนี้น่ะแหล่ะ และจะยอมโดน
ครูตีบ้างเหมือนกัน ถ้าจะได้โดนเนื้อตัวคุณครูซะหน่อย
อิอิ.. ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ น่ารักมากกก

#11 By love-khunyoung (174.97.163.167) on 2011-10-26 07:39

แหมคุณหลวงชักเยอะนะ แม่มณีจางสอนเต้นรำอยู่ดี

คุณหลวงมาแอบขโมยจูบแรกไปซะงั้น คิคิ

แล้วยังจะมีลูบไล้ตามมาอีก อร๊ายยยยยยยย เขินแทนมณีจางเลย

แล้วสายตาคุณหลวงอ่ะ รู้เลยว่ามันจะทำให้มณีจางละลายได้ในพริบตา นึกภาพออก

แกล้งน้องเก่งจริงนะ แล้วเมื่อไหร่จะบอกความในใจกะน้องมั่งอ่ะ

แต่การแสดงออกและคำพูดนี่ชัดเจนมากอ่ะ

ไม่ได้บอกตรงๆก็เหมือนบอกไปแล้วอ่ะเนอะ

#10 By khundong (124.122.66.245) on 2011-08-27 15:27

มณีจางหล่อนช่างซุกซนนัก หนีออกไปเที่ยวนอกเรือนผู้เดียวได้เยี่ยงไร ชั้นอ่านพลางอดนึกเป็นห่วงหล่อนมิได้
คุณหลวงท่านช่างกระเซ้าเหย้าแหย่เสียจริง จูบแรกของแม่มณีจางท่านคงจะยิ้มกระเหยาะนึกดีใจอยู่เป็นแน่ใช่หรือไม่เจ้าคะ double wink
-------------------------------------------------------
ชั้นชอบบุคลิกของคุณหลวงเรื่องนี้นะแม่เรียมไรท์เตอร์ แลเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ใจดี แม้นจะแสดงกิริยาหื่น(?)ฉวยโอกาสบ้างเป็นครั้งคราวแต่ยังมีความอ่อนโยนอยู่ในที
big smile big smile big smile big smile big smile big smile big smile big smile big smile big smile

#9 By แม่ยายป๋านิช (180.183.51.199) on 2011-08-22 14:23

แม่หญิงมณีของหม่อมน่ารักเยี่ยงนัก อีกทั้งยังช่างเจรจา ไร้เดียงสา เกรงว่าจะมิบังควรมอบให้แก่ชายเจ้าชู้เยี่ยงคุณหลวง~

แท้ที่จริงแล้ว การสอนเต้นนี่จะถือว่าเป็นการช่วยเหลือคุณหลวงดี ... รึจะเป็นการถูกลวนลามของแม่หญิงมณีดีนะ ? XD

ตัวขาว ๆ ตาช้อน ๆ ทัดสไบสีชมพูหวานหวาน~ *คุล้มคลั่ง*

เค้าลางของการกลับไป และไม่รู้จะได้กลับมาอีกเมื่อไหร่
คงต้องติดตามต่อไปว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ขอบคุณฮะ~ >x<

#8 By iLollipoppO on 2011-08-03 19:10

คือแบบว่ามณีจางงงดุท่าจะชอบนะจะทอหนีไปแบบนั้นเด่วคุนหลวงกลับมาหาไม่เจอเด่วก้โดนเอดหรอก
ใส่ๆไปเถอะนะจะสไบนะ มานเหมาะกะหนูนะ น่ารักดีออก

ว่าแต่คุณหลวงนี่ก้ไม่เบาเลยนะเจ้าคะ เริ่มละไง
ทั้งมือทั้งปาก เอะอะเปนแตะเปนหอม
ขำแม่จางงง กลัวหรือลูกฮะ อิอิ อย่ากัวไปเลยเด่วก้ชินนะลูก
big smile big smile

แต่งได้เท่านี้ก้ถือว่าสนุกและเก่งแล้วคะ น่ารักดีออก
อิอิ น้องมณีจางกะท่านเจ้าคุณ น่ารักกซะ
อยากได้มาอยุ่ด้วยจังเลย แม่คนนี้ อิอิ

รอตอนต่อไปนะคะไรท์ สุ้ๆๆ

#7 By zabie (115.87.41.49) on 2011-07-28 22:29

คือตอนที่มณีจางหนีไปซุกซนไปเห็นเค้ารำโขน พี่ล่ะนึกถึงเพอร์ฮาร์ทบีทเวอร์ชั่นระนาดเอก (?)
๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕
เก๋นะฮะ มามีทวันเสาร์นี้ช่วยใส่จงกระเบนแล้วแฮนซั่บให้ดูจะเป็นบุญตามาก ๕๕๕๕๕๕๕๕

แล้วตอนสอนเต้นรำนี่....
คุณหลวงยะ #$%&*(*&^%$#@$%^&*)(#@!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ชายไทยสมัยก่อนจริงๆ!! มากชู้หลายเมียแล้วยังจะชอบแต๊ะอั๋งเด็กเอ้าะๆ
ตอนที่น้องถูกจูบแล้วถอยหลังจะศาลาพี่ล่ะลุ้น กลัวว่าจะร่วงหล่นลงน้ำแล้วไปโผล่ที่ห้องซ้อม แบบในใจตะโกนเลยอ่ะว่า "เห้ย อย่าเพิ่งจบ" แต่ก็ไม่ เฮ้อออออ.. โล่ง

มาต่อไวๆๆๆ
ชอบที่น้องเขิน ชอบที่น้องดุไปแก้มแดงไป กรี้ดดดดดดดดด

ขอบคุณนะคะ

#6 By kumameaw on 2011-07-28 17:12

น้องเรียมเก่งอ่ะ ขนาดไม่เคยอ่านทวิภพ แต่แต่งจนพี่อินเลยนะ บรรยายเห็นภาพมากๆ สนุกดี ทำเอาอ่านไป เขินไป ยิ้มไปเลยทีเดียวว อย่าเพิ่งรีบจบนะคะ กำลังสนุกอยู่เชียว ^__^

#5 By kayzila (124.120.107.118) on 2011-07-27 22:21

รักน้องเรียมจังค่ะ (น่าจะน้อง ขอปราวนาตัวว่าเป็นพี่นะค่ะ)
U_______U ขอโทษนะค่ะที่ไม่เคยเม้นเลย แต่วันนี้ต้องเม้นแล้ว รักเรื่องนี้จริงจังง่ะ ไม่อยากให้จบ รักแม่มณีจางมาก น่ารัก แสนงอน แก่น เซี้ยว เปรี้ยว ซ่า สมแล้วที่เป็นเมนช้านนน แอร๊ก รักคุณหลวงหื่นๆและหาโอกาสล่วงเกินแม่มณีจางของเค้าตัลหลอดอ่ะ!!! แต่ชอบนะ ไม่ใช่ไม่ชอบ ก๊ากกก

ชอบมากค่ะ บรรยายไม่ถูก ชอบ รัก หลง เพ้อ เวิ่น แอร๊ย
ชอบภาษามากค่ะะะะะะะะะะะะะะะะะะ ตอนนี้คุณหลวงหยอดแต่ล่ะคำนี้ คนอ่านทึ้งหัว อยากสิงร่างคุณหลวงแล้วพูดจาแทะโลมน้องด้งแบบนั้นบ้าง ก๊าก คนอ่านเริ่มจิตหลอน >//< แง้วๆ

เสื้อผ้าท่าทางอะไรนี้ คนอ่านคนนี้ตามได้หมด เหลืออย่างเดียวเรื่องทรงผมของแม่มณีจางเนี่ยล่ะค่ะ แอบคิดภาพผมตอนนี้ สีตอนนี้ แล้วนุ่งสไบ ก๊ากกก เค้าฮาเบาๆง่ะค่ะน้องเรียมมม แต่นั้นไม่ใช่หลักใหญ่ใจความของเราค่ะ ส่วนใหญ่เราจินตนาการโฟกัสแต่หน้า ก๊ากๆๆ ยิ่งอ่านแล้วมองแบคกราวบล็อก แล้ว แอร๊ก! เขิลแทนอะไรแทน คุณหลวงอ่ะ!!! ทุบหน้าอกและซิกแพ็กแทนด้ง แอร๊ยๆๆๆ

ปูลู อยากบอกว่าอ่านฟิคเรื่องนี้ทีไรแล้วทำให้เราอารมณ์ดีได้ 66% เลยล่ะค่ะ

ขอบคุณมากนะค่ะ เราจะพยายามเม้นทุกตอนนะ Y_Y ขอโทษด้วยค่ะ รู้สึกผิด แต่รักจริงหวังแต่ง....กับด้งนะ แง้ว โดนรุมสกัม ยิ่งเม้นยิ่งไร้แก่น ^^ ขอบคุณและสู้ๆนะค่ะ

#4 By hellogoodbye on 2011-07-27 07:19

ชอบๆๆๆๆ อย่าเพิ่งจบน้าคะ

ชอบแม่มณีจางจิงๆ 55555

#3 By Be2daOw on 2011-07-27 02:43

ชอบมากเลยค่ะ แต่งได้สนุกมาก นึกภาพอูยองห่มสไบไม่ออก แต่คงน่ารักไปอีกแบบ

รอติดตามตอนต่อไป^^

#2 By about_chu (58.9.71.124) on 2011-07-27 00:35

หืมมมม O.o
ใกล้อวสานแล้วรึ มณีจางช่างซุกซน
และดื้อรั้น แถมขี้เขิลขี้อายเป็นที่สุด
คนพี่ก็ช่างแกล้ง ช่างจ้องเสียจริง
โอ๊ะ....จูบแรก พี่คุรเอาไปแล้ว
แถมจูบปลอบขวัญอีก เฮือกกก คุณหลวง

อธิบายตอนอูยองรำ-เต้นโขนได้เห็นภาพเลยค่ะ
สนุกมากเลย

ขอบคุณค่ะ

#1 By FSEASON on 2011-07-26 21:50

Recommend