[SF] Baby, I'm yours

posted on 03 Jul 2011 02:09 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 
 
 
 
 
 

“คุณฮยองงง” เสียงร้องเรียกพร้อมน้ำหนักตัวที่โถมเข้าหาทำผมเซถอยหลัง เจ้าตัวเล็กหรืออย่างน้อยเขาก็คงคิดว่าเขาตัวเล็กถึงได้กระโดดมากอดคอผมแน่นยังกับลูกลิง ผมอุ้มร่างเล็กไว้ขณะพยายามถอดรองเท้าออก

 

“อะไรครับ มีอะไร”

 

อูยองส่ายหัว เอาปลายจมูกถูแก้มผมไปมา กลัวไม่รู้หรอครับว่าน่ารัก

 

“แล้วยังไม่นอนหรอ” วันนี้ผมมีถ่ายรายการถึงดึก ถึงกลับบ้านมาซะเกือบเที่ยงคืน ไม่คิดว่าจะกลับมาเจอใครแล้วซะอีก เพราะหลังจากที่มีห้องเป็นของตัวเอง ห้องนั่งเล่นก็ดูจะเงียบเหงา

 

“ก็นอนไม่หลับนี่” คนพูดทำแก้มป่องพองลม ปากบอกนอนไม่หลับ แต่ตาปรือจะปิดซะให้ได้

 

“งั้นเดี๋ยวพี่พาไปนอนนะ” อูยองพยักหน้าฉีกยิ้มกว้าง ผมอุ้มอูยองขึ้นบันได การย้ายที่พักมาเป็นบ้านสองชั้นทำให้ผมเหนื่อยเป็นเท่าตัว บอกให้นอนด้วยกันก็ไม่เชื่อล่ะ อยากมีห้องเป็นของตัวเอง แล้วก็ให้ผมเดินขึ้นไปส่งแทบทุกวัน ผมทุลักทุเลกับการเปิดประตูห้อง แล้ววางอูยองลงบนเตียง

 

“นอนซะ” ผมขยี้หัวเด็กน้อยที่ยิ้มตาหยี ดูเขาสิ นี่หรอจางอูยองทูพีเอ็ม ไอดอลสัตว์ป่า ขี้อ้อนยิ่งกว่าลูกแมวยังไม่หย่านมซะอีก อูยองหลับตาลงคว้าหมอนข้างมากอด ผมห่มผ้าให้อูยอง นั่งมองหน้าน้องที่หลับตาพริ้มอยู่สักพัก ใบหน้ากลมขาวนอนอมยิ้ม ปากเล็กๆที่น่ารักเป็นสีชมพูอมแดง จมูกโด่งเล็กๆที่เหมาะเจาะกับใบหน้า ใครหนอช่างปั้นเขาออกมาให้น่ารักได้ขนาดนี้ ผมลูบคิ้วที่อ่อนนุ่มของเขา ยิ้มให้ร่างเล็กที่นอนงึมงำในลำคอ จูบหน้าผากของเขา ก่อนจะปิดไฟแล้วเดินออกมา

 

ผมกลับเข้าห้องตัวเอง ถอดเสื้อตัวนอกแขวนไว้ หยิบผ้าเช็ดตัว แล้วเดินเข้าห้องน้ำ ถึงแม้จะดึกแล้ว แต่เพราะกระแสน้ำจากฝักบัวทำให้อาการเหนื่อยล้าของผมคลายลง ผมรู้สึกสดชื่น และยังไม่ง่วงเท่าไหร่นัก ผมวางแผนจะอ่านหนังสือที่อ่านค้างไว้ต่ออีกสักสองบท ผมเดินออกจากห้องน้ำ ใช้ผ้าเช็ดตัวขยี้เส้นผมที่น้ำเกาะพราว เลือกชุดนอนจากในตู้เสื้อผ้า หางตาก็พลันเหลือบไปเห็นก้อนกลมๆคุ้นตานอนคว่ำเตะขาไปมาอยู่บนเตียง

 

“จางอูยอง” อูยองก้มหน้าก้มตาจิ้มไอแพดของผมอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงหมูหัวเราะดังให้ได้ยินเป็นระยะ ผมว่าผมเพิ่งอุ้มเขาไปนอนนะ หลังก็ยังปวดไม่หาย แล้วเด็กที่ไหนมันมานอนเล่นเกมวิหคพิโรธในห้องผม

 

“ฮยองอาบน้ำเสร็จแล้วหรอครับ” อูยองพูดโดยไม่หันมามอง น้องคงยุ่งมากดูจากท่าทางการขมวดคิ้ว นิ้วลากไปมา เอียงคอหาองศาการยิง

 

ผมรีบคว้าเสื้อตัวที่ใกล้มือมาสวม หยิบกางเกงที่พาดๆทิ้งไว้มาใส่ ก่อนจะเดินไปยืนข้างเตียง

 

“ทำไมยังไม่นอนครับ” ผมเท้าสะเอว เตรียมจะดุเด็กสักหน่อย

 

แต่จางอูยอง นอกจากยามอ้อนจะน่ารักโคดๆแล้ว ยามจะดื้อก็ดื้ออย่างหาใดเปรียบได้

 

“ฮยองจะนอนแล้วหรอครับ” ว่าแล้วเจ้าตัวก็กระเถิบดึ้บๆ ไปริมเตียง แล้วตบที่นอนข้างๆให้ผมนอน ตายังไม่เงยมาจากไอแพดแม้เพียงวินาทีเดียว

 

ผมถอนหายใจ นั่งลงบนเตียง หยิบหนังสือที่วางทิ้งไว้ข้างเตียงมาอ่าน โดยมีเสียงอูยองร้องโวยวายเป็นระยะเมื่อยิงพลาด เขาตบเตียงทำเสียงไม่พอใจในลำคอ ก่อนจะจดจ่อกับการเล่นเกมต่อไป เวลาใกล้ตีสองขึ้นมาทุกที หนังตาของผมเริ่มหนัก และอูยองยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกไป

 

“คุณฮยอง” นิ้วมือเล็กๆสะกิดที่ข้อศอกผม ผมลดหนังสือลง

 

“ผมเล่นไม่ผ่านสักทีอะ เล่นให้หน่อยดิ่”

 

“เล่นไม่ผ่าน ก็ไปนอนได้แล้ว อูยอง” ผมแอบเห็นเขาทำหน้าบึ้ง ก่อนที่ผมจะกลับมาสนใจหนังสือในมือต่อ ขอแกล้งหน่อยเถอะ เล่นแกล้งให้ผมอุ้มขนาดนั้น

 

อูยองจิ้มๆเกมต่ออีกสักหน่อย ก่อนจะวางไอแพดลงบนตัวผมด้วยแรงที่พอทำให้จุกได้ แล้วหันไปนอนหันหลังให้

 

นั่น... ชัดเลย

 

เด็กมันงอนอะครับ

 

“อูยองอ่า” ผมสะกิดเรียก “อูด้งครับ”

 

ผมหันไปกอดแผ่นหลังของเขาไว้ เอาคางเกยบ่าเล็ก

 

“ดึกแล้ว พี่ไม่อยากให้เรานอนดึกนี่นา”

 

“ก็มันนอนไม่หลับนี่” อูยองตอบมาพร้อมเสียงสั่นๆ มือเล็กป้ายน้ำตาบนแก้มตัวเอง ผมถึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นๆ จับมือเขาไว้ อูยองสะอึกสะอื้น เพราะง่วงนั่นแหละน้องถึงได้งอแงขึ้นมา ความจริงแล้วผมว่าน้องผมอายุยังไม่พ้นห้าขวบครับ นิสัยถึงเป็นเด็กได้ขนาดนี้

 

“ทำไมนอนไม่หลับครับ” ผมพลิกตัวเขากลับมา เช็ดน้ำตาบนหน้าให้

 

“.........” อูยองมองช้อนมาอย่างตัดพ้อ

 

ก็ผมไม่รู้ ไม่รู้จริงๆนี่นา

 

“คิดถึง... คุณฮยอง” ดู... ดูเขาพูดเข้า ไม่พูดเปล่ายังจะซุกมากอดผมไว้อีก

 

ผมยิ้มให้ตัวเล็กในอ้อมแขน จูบหน้าผากของเขา

 

“พี่ก็อยู่นี่แล้วไง นอนกันนะ”

 

อูยองส่ายหัว ดื้อดึงได้น่าใจอ่อนที่สุด

 

“จูบก่อน”

 

ผมเลิกคิ้ว ไม่แน่ใจว่าหูฝาดไปรึป่าว อูยองมองหน้าผมตาแป๋ว

 

“จูบหน่อยสิ”

 

ผมจุ๊บริมฝีปากแดงเรื่อนั่นเบาๆ ก่อนจะจุ๊บปลายจมูกเขาให้อีกที “พอใจยังครับ”

 

อูยองกระพริบตาสองที แล้วปีนมานอนทับบนตัวผม

 

“ไม่เอาอย่างนั้น” อูยองเบะปาก ก่อนจะแตะริมฝีปากลงมา ปากบางขยับขบเม้มเอาแต่ใจ นิ้วมือเล็กขยำอยู่ที่อกเสื้อ ลิ้นเรียวไล้ที่กลีบปากของผมวิงวอนอย่างยั่วยวน เด็กมันขอ... ผมก็ต้องตามใจ ใครว่านิชคุณชอบลวนลามจางอูยองไม่จริงเลยสักนิด จางอูยองนี่แหละตัวดีเลย ผมพลิกตัวอูยองลงบนเตียงแล้วโน้มตัวลงละเลียดรสหวานจากกลีบปากของคนใต้ร่าง ริมฝีปากของเขาอ่อนนุ่มและหอมหวาน ยิ่งภายในโพรงปากที่มีกลิ่นมิ้นต์เล็กๆของยาสีฟันยิ่งหอมหวานเสียยิ่งกว่ารสใดที่เคยได้ลิ้มลอง

 

“อื้ออ..” ร่างเล็กหอบหายใจ พวงแก้มแดงเรื่อ ปรือตาหวานฉ่ำมองกลับมา

 

“คุณฮยอง ห้ามไปจูบคนอื่นอีกนะ” ผมรู้สึกถือนิ้วมือที่ลูบเส้นผมที่ท้ายทอย อูยองทำหน้าจริงจังออกคำสั่งอย่างน่ารัก

 

“จูบอูยองหวานออกขนาดนี้ ทำไมพี่ต้องไปจูบคนอื่นด้วย”

 

“แต่ผมเห็น ในรายการนั้น... ฮยองจูบเขา” อูยองพูดพลางน้ำตารื้นขึ้นมาอีก เจ้าตัวถึงได้เบือนหน้าหนี ผมยิ้มให้เขา หอมแก้มขาวๆของเขา อาจจะดูใจร้ายไปซะหน่อย แต่เวลาอูยองหึงเนี่ย ผมรู้สึกดีใจชะมัด ตอนนี้ผมถึงยิ้มกว้าง ในขณะที่อูยองทำหน้าบึ้งซะน่าสงสงสาร

 

“พี่ไม่ได้อยากจูบเขาสักหน่อย อูยองก็รู้นี่ครับ” ผมประคองหน้าของเขาไว้ อูยองสบตาผม ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นเดียว

 

“แต่พี่ก็จูบเขาอ่ะ”

 

“นี่เรานอนไม่หลับเพราะเรื่องนี้หรอ”

 

“ผม...” อูยองพูดตะกุกตะกัก ขี้หึงแล้วยังปากแข็งอีก มันน่า....นักล่ะ

 

“จะไม่มีอีกแล้ว โอเคมั้ย จะจูบอูยองคนเดียว”

 

“สัญญานะ”

 

“สัญญาครับ”

 

ผมจูบปากของเขาอีก อูยองโอบแขนรอบคอผม ดึงตัวผมเข้าไปใกล้ เราต่างก็รับรู้ถึงสัมผัสของเรียวลิ้นที่ตะหวัดไล้ ริมฝีปากที่ดึงดูดมอบจูบเร่าร้อนให้แก่กันและกัน ผมพยายามยั้งใจไม่ให้จูบรุกเร้าเขารุนแรงเกินไป

 

แผ่นอกของอูยองเคลื่อนไหวขึ้นลงตามแรงหอบหายใจ

 

“ถ้าอูยองยังไม่นอน พี่จะไม่ให้นอนแล้วนะครับ” ผมแกล้งดุอูยองที่อมยิ้มแก้มแดงจัด มือเล็กของเขาถอดเสื้อผมออกทางศีรษะ ก่อนจะออกแรงพลิกตัวผมลงบนเตียงในขณะที่ตัวเองปีนขึ้นไปอยู่บนตัวผมแทน

 

“ผมก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี” พูดเสียงใส ก่อนที่อูยองจะก้มลงมาจูบที่ปากของผม คางของผม หน้าอกของผม หน้าท้องของผม ทิ้งรอยเปียกชื้นขณะที่นิ้วมือเขี่ยที่ขอบกางเกงผมอย่างซุกซน

 

“คุณฮยอง ง่วงแล้วหรอครับ” อูยองเอ่ยถาม ตอนนี้น้องกำลังถอดเสื้อยืดสีขาวของตัวเองออก กางเกงผ้าสีเทาเลื่อนหลุด จนมีเพียงร่างเปลือยนั่งอยู่บนตัก หน้าท้องแบนราบที่มีกล้ามเนื้ออยู่เล็กน้อย ให้ตายเถอะ... ถ้านิชคุณง่วงก็โง่แล้วละครับ  อูยองก้มลงมาจูบผม เรือนร่างบางที่ทาบทับบดเบียดอยู่บนตัวผม ผมสัมผัสลำตัวของเขา ผิวนุ่มเนียนของเขา เคล้าคลึงที่สะโพกของเขา มือของอูยองวุ่นวายกับการถอดกางเกงผมออก ขณะที่ริมฝีปากของเรายังคงบดเข้าหากันอย่างกระหายในรสวาบหวาม

 

“ผมจะอยู่ข้างบน” อูยองกระซิบเสียงพร่า ตอนที่ริมฝีปากของเราผละออกจากกัน

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เรามีอะไรกัน แต่มันเป็นครั้งแรกที่ผมถูกสั่งให้นอนเฉยๆ ปกติอูยองไม่ใช่หรอที่จะเอาแต่เขินอาย เด็กน้อยไร้เดียงสาของผม ภาพของเรือนร่างนั้นสะกดผมไว้ ผมมองดูอูยองกัดริมฝีปาก ก่อนจะปล่อยเสียงครางอ่อนหวาน ในขณะที่สอดนิ้วมือเข้าไปในตัวเอง ร่างของอูยองกระตุก แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข เขาแหย่เข้าไปอีกนิ้ว และลมหายใจก็หอบกระเส่า ผมรู้สึกถึงความตื่นตัวของตัวเอง อูยองหายใจถี่เมื่อนิ้วที่สามเข้าไปภายในร่างกาย ดวงตาที่เอ่อรื้น ผมลูบไล้ที่สะโพกกลมกลึงของเขา อูยองยกตัวขึ้น ก่อนจะนั่งลงมาให้ผมได้เข้าไป

 

อูยองสั่นสะท้าน

 

“เจ็บหรือเปล่า”

 

เขาส่ายหน้าค่อยๆขยับให้ผมเข้าไปลึกขึ้น รัดรึงและอุ่นวาบ

 

“อ่า.. อูยอง..” ผมแทบจะคุมตัวเองไม่ได้ สมองของผมว่างเปล่า คนบนร่างขยับขึ้นลงทีละนิด ผมจับเอวบางของเขาไว้ มองดูร่างที่ขย่มขึ้นลงพลางร้องเสียงกระเส่า ขณะที่ร่างกายเคลื่อนไหวตามแรงปรารถนาที่ถี่และเร็วขึ้น อูยองยกตัวขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกระแทกลงมาพร้อมกับที่ผมยกสะโพกขึ้นปลดปล่อยความสุขฉ่ำลงในร่างกายของเขา

 

อูยองทิ้งตัวลงนอนบนตัวผม ผมเชยคางเขาขึ้น จูบริมฝีปากชุ่มฉ่ำที่แดงเรื่อ ดูดกลืนเสียงครางฮือในลำคอ เมื่อผมใช้มือช่วยเคล้นคลึงเอาของเหลวสีขุ่นของเขาออกมาทุกหยาดหยด

 

“นิชคุณ..เป็นของผมนะ” อูยองยิ้ม ก่อนจะหลับตาลง นอนพิงอยู่บนอก “นิชคุณเป็นของจางอูยอง”

 

ผมเช็ดเม็ดเหงื่อชื้นบนหน้าผากของเขา เขี่ยเส้นผมของเขา

 

“ครับ พี่เป็นของอูยอง” ผมตอบรับคำของเขา

 

“ห้ามมีคนอื่นรู้มั้ย” อูยองพูดทั้งๆที่ยังหลับตา ผมหัวเราะเด็กขี้หวง มองดูอูยองขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากัน ง่วงงุนหรือหมดแรงจนปรือเปลือกตาไม่ขึ้นซะแล้ว

 

“พี่รักอูยองนะ” ผมเกลี่ยแก้มของเขา แก้มกลมค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา

 

“ผมก็รักฮยอง” อูยองพึมพำทั้งรอยยิ้ม ก่อนที่จะผล็อยหลับไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk{};

มันมาไงวะ - -"
เป็นฟิคที่ทันเหตุการณ์จนน่าตกใจ กร้ากกก
ความจริงคือแต่งไว้ก่อนแล้วนะ แล้วอิพี่คุณก็ไปจูบสาวพอดี เข้าล็อกเลย ฮ่าาๆ
ปกติเราไม่ชอบแต่งเอนซีหรอกนะ แต่พอจะใช้จริงๆมันก็เขียนไม่ไปอ่ะ
ประสบการณ์จากเวดดิ้งเดรส ><
เลยหาเรื่องเขียนช็อตฟิคฝึกปรือการปล้ำอูยองไว้ สำหรับเวดดิ้งภาคสองต่อไป.. (ห๊ะะะ???)

มันไม่แรงไปใช่มั้ย = =

แอนด์ เยพพ เวดดิ้ง อิส กอนนา บี คอนทินิว วิท ภาคสอง (ภาษาไรของมัน = =')
หวังว่าจะรอกันนะคะ :)

ทวิตภพด้วย บังเอิญมันยาวกว่าที่คิดไปนิดหน่อย ออกทะเลไปสักน้อย
เตือนไว้ก่อนเลยว่ามันไม่ฮาอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก ตอนแรกจะเน้นเอาฮา
แต่เพราะตอนแต่งเพิ่งดราม่ากับเวดดิ้งจบ ปรับสมองกลับไม่ทัน มันเลยมีความเป็นสาระมากไปนิด - -"

ปล. รูปหัวฟิคสวยมั้ยละตัวววว
ปล2. เวดดิ้งเดรสก็มีโปสเตอร์ประกอบฉากแล้วล่ะ ฮ่าาาๆ

 

Comment

Comment:

Tweet

อร้ายย

ด้งอ่า นึกว่าจะงอลตุ๊บป่องฮยองซะแล้วนะเนี่ย ผิดคาดมากมาย

พลิกแผนกลับมารุกฮยองแทน แถมปรนปรือแบบไม่เหมือนเดิมด้วย (พูดไปเขินไป 555 )

ขอบคุณสำหรับฟิคทำให้เลือดสูบฉีดนะคะ

#24 By LeeLaYa on 2012-03-18 00:04

แต่งไม่รู้กาลเทศะซะเลย
รู้บ้างมั๊ยถ้าคนอื่นเขาเห็นจะรู้สึกยังไงหา!!!!!!!tongue