[fiction] Wedding Dress 11/END.

posted on 14 Jun 2011 16:20 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ตลอดชีวิตนิชคุณเชื่อว่า ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ คือการได้แต่งงาน มีครอบครัว เป็นสามีที่ดี เป็นพ่อที่ดี และวิคตอเรียคือคนที่เข้ามาเติมเต็มความฝันของเขา เธอเป็นผู้หญิงสวย มีจิตใจที่ดีงาม ทั้งอ่อนโยน และก็เข้มแข็ง เธอคือความสมบูรณ์แบบ เหมาะสม และถูกต้อง ตลอดชีวิตนิชคุณไม่เคยใฝ่ฝันถึงสิ่งอื่นใด นอกจากชีวิตที่สมบูรณ์แบบ

 

 

แต่ในตอนนี้...เขารู้ดีว่า ชีวิตของเขาไม่มีทางสมบูรณ์ หากปราศจากใครคนนึง

 

 

คนๆหนึ่งที่ทำให้เขารู้จัก “ความรัก” ที่หวานละมุนในหัวใจยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ...

 

 

เขาเข้ามาในห้องของอูยอง ปล่อยให้แสงไฟแทรกผ่านบานประตูที่เปิดแง้ม มันเป็นช่วงเข้ามืดที่แสงอาทิตย์ยังไม่ทอประกายให้เห็น เขานั่งลงที่ปลายเตียง และมองไปรอบๆ กลิ่นกายของเจ้าของห้องยังคงคละคลุ้งและอ่อนหวาน น่าแปลกที่ช่วงเวลาสี่ปียังอบอวลจนคล้ายจะหยุดนิ่งในห้องเล็กๆ เหมือนกาลเวลาจะไม่ได้เคลื่อนไหว อูยองจากไปอย่างเร่งรีบ หยิบเอาเสื้อผ้าไปไม่กี่ชุด ข้าวของถูกวางทิ้งไว้ราวกับไม่มีใครจากไป ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยกเว้นก็แต่สิ่งที่เห็นเด่นชัดในวันที่เขาพบว่าอูยองหนีเขาไปแล้ว ชุดเพื่อนเจ้าบ่าวของอูยองที่เขาเพิ่งไปรับมาให้เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านั้น ถูกเจ้าของวางทิ้งไว้บนเตียงอย่างจงใจ อย่างเจ็บปวด อูยองไม่ได้รอเขา...

 

 

เขาตามไปที่ห้องของแทคยอน แต่ความรู้สึกผิดทำให้เขาหยุดอยู่หน้าประตูบานนั้น ถ้าหากอูยองเลือกจะรอ สิ่งที่เขาจะให้อูยองได้คืออะไร... นอกจากการรอคอยที่ยังคงไม่เห็นจุดสิ้นสุด เขาได้ยินเสียงคนพูดกันดังมาจากข้างใน เสียงฝีเท้าเคลื่อนไหว เสียงของแทคยอน เสียงของเจบอม และเสียงของอูยอง หัวใจของเขากระโดดข้ามจังหวะ นิ้วมือของเขาสั่นตอนที่เขาชักมันกลับลงกระเป๋ากางเกง แล้วเดินจากมา ไม่มีสิทธิ์ทำร้ายอูยองได้อีกแล้ว เขาไม่ได้เกรงกลัวต่อแทคยอน แต่ความจริงที่เขาตระหนักในวันนั้น เด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง หัวใจดวงเล็กๆดวงหนึ่ง ที่ไม่มีสิ่งใดจะมอบให้เขานอกจากความรู้สึกอันบริสุทธิ์ เขาทำร้ายหัวใจดวงนั้น ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่น่าให้อภัย

 

 

แสงในห้องดับหาย เมื่อร่างของใครบางคนยืนบังแสงจากประตูที่เปิดแง้ม นิชคุณยืนขึ้นเพื่อเพ่งมองจากม่านน้ำตา หัวใจเต้นถี่เร็วด้วยความหวังที่ล้นปริ่ม

 

 

“ฮยองไม่ควรร้องไห้นะครับ” ร่างเล็กยิ้มออกมาอย่างอ่อนบางในแสงสลัว “จะแต่งงานทั้งที เจ้าบ่าวก็ควรจะมีความสุขไม่ใช่หรอครับ”

 

 

นิชคุณปล่อยให้คนตัวเล็กเดินมาหยุดตรงหน้า อูยองเงยหน้ามายิ้มให้เขา ลำคอของเขาตีบตัน ไร้คำพูด นิ้วมือเล็กขยับจัดเนกไทที่เขาผูกค้างไว้ให้โดยไม่พูดอะไร นิชคุณกลั้นลมหายใจ เพียงเพราะเกรงกลัวว่าภาพของอูยองที่เห็นอยู่นี่จะสลายไป

 

 

หากเป็นภาพฝัน ก็เป็นฝันที่เหมือนจริงเหลือเกิน...

 

 

“อูยอง...” นิชคุณเอ่ยแผ่วเบา มือของอูยองชะงักงัน สั่นไหว

 

 

“ผมจะมาบอกลา” อูยองเอ่ยเรียบเฉยเป็นประโยคบอกเล่าธรรมดา เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีน้ำตา แม้ดวงตายังคงหลุบต่ำ “ผมขอโทษนะครับ ที่วันนี้ผมไปงานแต่งของฮยองไม่ได้”

 

 

นิชคุณแตะแก้มของอูยอง ชั่วขณะที่ดวงตาช้อนขึ้นมามองสบ เขาไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้คว้าร่างบางมากอดได้เลย ร่างเล็กอุ่นอยู่ในอ้อมแขน พาความอบอุ่นเข้าสู่หัวใจที่หนาวเหน็บ

 

 

“อย่าทำอย่างนี้เลยครับ” อูยองพึมพำออกมาอย่างยากลำบาก ก้อนสะอื้นขมปร่าแล่นมาจุกในลำคอ เขากล้ำกลืนมันลงไป

 

 

“อยู่กับฉัน” นิชคุณซบลงที่ซอกคอของน้อง หยาดน้ำตาร้อนหลั่งริน หัวใจของเขาอ่อนแอ และต้องการอูยองยิ่งกว่าสิ่งใด

 

 

“ไม่ได้หรอกครับ” อูยองลูบหัวพี่ชายตัวโตของตัวเอง “ผมจะอยู่ได้ยังไง”  

 

 

“หนีไปด้วยกัน ไปให้ไกลจากที่นี่ ที่ๆจะไม่มีใครสนใจ จะมีแค่เราสองคน นะ... อูยอง ไปด้วยกัน” นิชคุณสะอื้นไห้จนคล้ายจะอ้อนวอน สิ่งที่เขาต้องการสักที่หนึ่งที่ใดบนโลกใบนี้ที่เขาไม่ต้องคำนึงถึงความถูกต้องอีกต่อไป ที่ๆห่างไกลความสมบูรณ์แบบ บิดเบี้ยว โค้งงอ ฟุ้งฝัน ไม่สมประกอบ มีเพียงเขาและอูยอง เป็นเพียงหัวใจสองดวงที่จะเต้นเพื่อกันและกัน เขาประคองหน้าของอูยองไว้ด้วยสองมือ มองลึกเข้าไปในดวงตาที่วูบไหว

 

 

“นะครับ” ริมฝีปากกระซิบ ขยับเคลื่อนใกล้ ลมหายใจร้อนที่แทบจะหลวมรวมเป็นหนึ่งเดียว

 

 

อูยองหันหนีความปรารถนาท่วมท้นซึ่งอีกฝ่าย นิ้วมือกำแน่น ทำไมเขาจะไม่ต้องการเช่นเดียวกับนิชคุณ แต่เพราะเส้นทางที่สวยงาม มักจะเป็นเส้นทางที่เราไม่สามารถเลือกเดิน... สถานที่แห่งนั้น มันไม่มีอยู่จริง

 

 

“ผมไม่ได้เข้มแข็งเท่าไหร่นักหรอกครับ” อูยองยิ้ม พลางหัวเราะออกมาแผ่วเบา “เราอย่าทำอย่างนี้กันอีกเลยนะครับคุณฮยอง”

 

 

เปลือกตาหลับลง เมื่อมือหนาเกลี่ยที่พวงแก้ม สัมผัสที่เขาหวั่นกลัวว่าจะพ่ายแพ้ให้ต่อเสียงเรียกร้องของหัวใจ

 

 

“ฉันรัก...” อูยองรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นที่แอบอิงอยู่ข้างแก้ม นิ้วมือเล็กที่ขาวซีดแตะลงที่ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของคนพี่ ก่อนที่นิชคุณจะทันพูดได้จบประโยค

 

 

“เราเป็นใครกัน” อูยองเช็ดน้ำตาให้นิชคุณ ในขณะที่น้ำตาเอ่อรื้นขึ้นมาเสียเอง เสียงของเขาแหบต่ำ ดังไม่เกินไปกว่าเสียงกระซิบ “เราเป็นใครกัน ถึงจะมีสิทธิ์ใช้คำว่ารัก มาทำร้ายคนอื่น”

 

 

เขากล้ำกลืนให้น้ำตาไหลย้อนลงไปเอ่อนองอยู่ท่วมอก “อย่าพูดมันอีกเลยนะครับ คำๆนั้น”

 

 

ใบหน้าของนิชคุณบิดเบี้ยวอย่างปวดร้าว ดวงตาแดงก่ำ เขาส่ายหน้า ความทรมาณที่มากเกินบรรเทา ไม่ว่าจะทำอย่างไร เขาปล่อยเสียงสะอื้นให้มันแทนความเจ็บปวดของหัวใจ

 

 

“ฉันควรทำยังไงดี ฉันควรทำยังไง บอกพี่มาสิครับคนดี จะทำยังไงอูยองถึงจะอยู่กับพี่” นิชคุณดูหลงทาง และสับสน อ่อนแออย่างที่อูยองไม่เคยเห็นมาก่อน คุณฮยองคนเก่งของเขา…

 

 

“แต่งงานกับเขา” อูยองยิ้มให้นิชคุณ “รักเขาให้มากๆ ดูแลเขาให้ดีๆ ทำให้เขามีความสุข ให้มันชดเชยความผิดที่ผมทำต่อเขาด้วยนะครับ”

 

 

“แต่ฉันต้องการนาย”

 

 

“อย่าทำให้ผมรู้สึกแย่ที่ผมมาหาฮยองในวันนี้” อูยองโอบกอดนิชคุณ แนบพิงอยู่ที่แผงอก เขาลูบหลังของนิชคุณ สัมผัสจากมือเล็กๆที่พยายามจะปลอบประโลมคนโตกว่า กลิ่นกายของนิชคุณยังเหมือนเดิมอ้อมกอดที่อบอุ่นปลอดภัย จะต่างก็แค่วันนี้มันสั่นโยน เปราะบางกว่าทุกครั้ง

 

 

“คุณฮยอง” น้ำเสียงน่ารัก ที่เจ้าตัวมักใช้เวลาจะอ้อนพี่ชายเอาอะไร

 

 

“ผมจะอยู่ตรงนี้”

 

 

อูยองจูบที่กลางอกของนิชคุณ ตรงที่หัวใจกำลังเต้นอย่างปวดร้าวอยู่ภายใน

 

 

“และฮยองก็จะอยู่ตรงนี้”

 

 

เขาจับฝ่ามือหนาขึ้นมาวางทาบตรงตำแหน่งหัวใจของตัวเอง

 

 

นิชคุณหลับตาลง ปรารถนาให้เวลาหยุดเดินแต่เพียงเท่านี้ โอบกอดร่างบางไว้แนบกาย จมูกโด่งคลอเคลียสูดกลิ่นหอมละมุนที่เขาไม่มีวันลืมจนหมดลมหายใจ

 

 

“ฉันจะได้เจอนายอีกมั้ย” นิชคุณเอ่ยถาม

 

 

“ไม่เจอ... จะดีกว่า” อูยองผละออกจากอ้อมกอด เขาส่งยิ้มให้นิชคุณ ยิ้มที่อบอุ่นอ่อนหวาน และห่างไกล

 

 

“ผมต้องไปแล้ว” นิชคุณจับมือของอูยองไว้ ลูบไล้ที่หลังมือเมื่อเห็นน้ำตาเอ่อรื้นที่เจ้าตัวพยายามเก็บซ่อนไว้

 

 

“อูยอง... แค่คำๆเดียว พี่ขอแค่คำๆเดียว”

 

 

“มันจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไร” อูยองกัดริมฝีปาก เขาหันหนีเมื่อหยาดน้ำตาร่วงหล่น ปล่อยมือจากนิชคุณ “โชคดีนะครับ”

 

 

 

 

 

 

 

ท้องฟ้าวันนี้ไม่มีแดด เพราะเมฆขาวก้อนหนาปกคลุมอยู่ทั่วฟ้า นานๆทีสายลมจะพัดให้ปุยเมฆแยกออก และแสงตะวันจะลอดผ่านลงมาสู่เบื้องล่าง สวนขนาดย่อมถูกประดับประดาด้วยดอกไม้นานาพันธ์ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ พื้นหญ้าสีเขียวชุ่มช่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า ตัดกับชายกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ทิ้งตัวอยู่เบื้องหลังร่างระหง วิคตอเรียสง่างามในชุดเจ้าสาวราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยาย เส้นผมยาวถูกเกล้าขึ้นอย่างหลวมๆ ปอยผมบิดเกลียวหล่นเคลียไหล่ดูอ่อนหวาน ใบหน้าเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางค์โทนอุ่นละมุน ดวงตากลมโตเปล่งประกายเปี่ยมด้วยความสุข เธอแย้มยิ้มอย่างเขินอาย เมื่อนิชคุณสวมแหวนให้กับเธอ เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงตัวโน๊ตที่หวานซึ้ง นิชคุณจุมพิตเจ้าสาวของเขา... หัวใจของเขาบีบร้าว เมื่อริมฝีปากแตะสัมผัส เขา...สูญเสียคนที่เขารักที่สุดไปแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

ที่ระเบียงอูยองยืนยิ้มอยู่ข้างเขาๆ เสียงหัวเราะยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำ เขายังจำได้ว่าอูยองบอกว่าทิวทัศน์ที่เห็นจากระเบียงบ้านหลังนี้มันสวยงามอย่างไร วันนี้หากมองด้วยตามันก็ยังคงความงามไว้เช่นเดิม แสงอาทิตย์อัสดงไล่ริ้วไปตามปุยเมฆ บ้านหลังเล็กๆราวกับบ้านตุ๊กตาวางเรียงให้เห็นอยู่ไกลๆหลังทิวไม้ แสงส้มอาบไล้ หากแต่แตกต่างตรงที่ทุกอย่างดูจะซีดเซียวไร้ชีวิต เหมือนภาพวาดจากกระดาษและสีไม้

 

 

“คุณฮยอง”

อูยองวิ่งตามเขาเข้ามา ส่งเสียงออดอ้อนที่เขายอมให้ได้เสียทุกที ในตอนนี้ห้องที่เคยว่างเปล่าถูกแทนที่ด้วยเตียงใหญ่ เขาทรุดนั่งลงที่ปลายเตียง มองออกไปที่ระเบียงอีกครั้ง

 

 

ทุกอย่างยังหมุนวนเหมือนภาพที่เล่นซ้ำไม่มีวันหยุด อูยองยังหันมายิ้มให้เขา ดวงตาเล็กๆเริ่มหม่นเศร้า ก่อนที่เขาจะลูบหัวอูยองอย่างแผ่วเบา อูยองหัวเราะ แอบหันไปอมยิ้มในแสงสลัวของยามเย็น เขาหยิบรูปถ่ายออกมาจากอกเสื้อ รูปถ่ายโพลารอยด์เล็กๆที่มีเขาและอูยอง เค้กก้อนเล็กและแสงเทียน ทุกสัมผัสทุกความอบอุ่นความทรงจำมากมายดูจะถาโถมเข้ามาจนเกินจะรับไหว เขาถูกจู่โจมด้วยความคิดถึงที่ท่วมท้นไหลบ่า จนไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีก

 

 

 

 

 

 

วิคตอเรียมองภาพของตัวเองในกระจกเงา เธอยิ้ม หากจะบอกว่าวันนี้เป็นวันที่เธอสวยที่สุดในชีวิตคงไม่ใช่เรื่องผิด เธอเช็ดเครื่องสำอางค์ออกจากใบหน้า เมื่อปราศจากสีสันแต่งแต้ม ผิวขาวของเธอซีดเซียวดูเหนื่อยล้า เธอกวักน้ำเย็นเข้าปะทะใบหน้าหยดน้ำเกาะพร่างพราวบนผิวเนียน เธอกดซับด้วยผ้าขนหนูผืนนุ่ม คลายมวยผมให้ผมยาวสยายลงสู่แผ่นหลัง ร่างของนิชคุณเป็นเงามืดอยู่ในห้องนอนที่โรยด้วยกลีบกุหลาบสีขาวสลับแดง เธอเดินไปหยุดตรงหน้าเขาโอบกอดเขาไว้ ครั้งหนึ่งบ่าที่กำลังสั่นไหวเคยสง่างามและมั่นคง  ทั้งๆที่เธออายุมากกว่าเขา แต่นิชคุณกลับดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัว เขามีความเป็นผู้นำ เป็นผู้ชายที่แข็งแกร่ง และพึ่งพาได้ เธอเคยเชื่อเช่นนั้น แต่ในตอนนี้สิ่งที่เธอเห็นคือนิชคุณที่แหลกสลาย

 

 

“กลับมาหาฉันได้มั้ยคะ” ลำคอของเธอแหกผาก เธอจูบที่ขมับของเขาผ่านไรผมที่เหงื่อซึมชื้น แม้ผิวกายจะเย็นเฉียบ นึกสงสัยว่าเขาจะรับรู้ถึงการมีอยู่ของเธอในตอนนี้หรือเปล่า

 

 

เธอจุดเปลวเทียนให้ความหวังอันริบหรี่ของตัวเองรอคอยคำตอบอย่างเงียบงัน

 

 

“ผมขอโทษ” เสียงกระซิบพัดผ่านเปลวเทียนให้วูบไหว นิชคุณเงยหน้าขึ้นมองเจ้าสาวของตัวเอง คำขอโทษที่เต็มไปด้วยความรู้ผิดบาดลึกเข้าไปในหัวใจ ความหวังเพียงน้อยนิดของเธอดับวูบ พร้อมแสงอาทิตย์สุดท้ายที่ลาไปจากขอบฟ้า ดวงตาของเธอเศร้าโศก ริมฝีปากเม้มแน่นจนเป็นเส้นเดียว นิ้วเรียวของเธอเกลี่ยเส้นผมของเขาที่ท้ายทอย

 

 

“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมเสียคนรักให้กับใคร” เสียงของเธอสั่นเทาเมื่อเปล่งออกมา ความเสียใจที่เกินจะอดกลั้น มันช่างทรมาณนักที่ต้องทำเป็นไม่เห็นและไม่รับรู้ เธอหลอกตัวเองจนถึงหยาดหยดวินาทีสุดท้าย เชื่อว่าความสุขชั่วนิรันดร์จะเป็นตอนจบที่ใจเฝ้ารอ ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่สบตาของนิชคุณเธอจะเห็นภาพสะท้อนของใครอีกคนจากในนั้น เธอเชื่อว่าสักวันเขาจะรักเธอได้อย่างเต็มหัวใจ แต่มันไม่ใช่เลย คนที่เขารัก...ไม่เคยเป็นเธอ พวกเขาปฏิเสธความเจ็บปวดของการเผชิญหน้ากับความเป็นจริงมานานจนเกินไป และวันนี้มันกำลังแผลงฤทธิ์ที่เจ็บปวดกว่าเดิมหลายเท่านัก

 

 

“และฉัน... ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะทนแต่งงานกับใครที่ไม่เคยมีใจให้กับฉันเลย”

 

 

เธอทรุดตัวลงตรงหน้าเขานั่งลงบนพื้นไม้ชายกระโปรงของเธอทิ้งตัวลงแผ่กว้าง กุมมือของนิชคุณไว้ด้วยสองมือของเธอ แหวนสีเงินประดับเพชรที่นิ้วนางข้างซ้าย วิคตอเรียถอดมันออก แล้วคืนให้กับเขา แหวนเงินเย็นเยียบถูกวางลงบนฝ่ามือหนา เธอจับมือเขาให้กำมันไว้ จุมพิตที่มือใหญ่ของชายที่เธอรัก ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อความรักในครั้งนี้

 

 

 

ในค่ำคืนแห่งงานวิวาห์... พวกเขาเป็นมนุษย์คู่บ่าวสาวที่ต่างก็หัวใจแตกสลาย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THE END.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

talk{}; 


จบ...


จบบบ.........

 

จบแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว
จบอย่างงี้? โนว คุณด้ง? โนวคุณตอเรีย? อือ อย่างนี้แหละ = ='

ความรักที่มันเดินผิดทางมาตั้งแต่ต้น สุดท้ายก็ไม่ควรมีใครได้ครอบครอง

ไม่ใช่หรอคะ?...

 

 

แต่กุสาวกคุณอูนะ -0- อ้าววว ถึงบอกว่ามีภาคต่อ ไม่ก็สเปเชียลแน่ๆ ฮ่าๆ
ตอบสนองนี้ดส่วนตัวของคนแต่ง ดังจะเห็นว่าฟิคเค้าส่วนใหญ่จะจบอย่างแฮปปี้
เรื่องนี้อย่าปล่อยให้น้อยหน้าเลยเชียว

จะออกมาในรูปแบบไหนโปรดติดตาม ยังสรุปพล็อตไม่สนิทดี แต่ที่แน่ๆน้องด้งจะไปโผล่เป็นนิวยอร์กเกอร์ แอร๊ยยยย
นึกภาพๆ แอบตรงคอนเสปต์อัลบั้มใหม่อยู่นะ กรี๊ดดดด ><

ยังไงช่วงนี้ขอพักขั้นเวลาชมสิ่งที่น่าสนใจไปก่อนนะคร้าาา
สิ่งที่น่าสนใจก็เช่น โปรเจ็คทวิตภพ คุณหลวงและแม่มณีจาง กร้ากกกก
รอเวดดิ้งจบเพื่อจะแต่งเรื่องนี้เลยนะ ฮ่าาาๆ

ขอบคุณทุกวนที่แวะเวียนเข้ามาในบล็อกเล็กๆแห่งนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านเดอะเวดดิ้งเดรสของเรา
ขอบคุณมากๆค่ะ ^^

อ่านจบแล้วอย่าลืมไปเปิดวีก็อตแมรรี่ดู เอาตอนที่อูยองไปออกนะ รับรองน้ำตาร่วงพรากๆ ทำมาแล้ว แบบว่าอินจัด กร้ากกกก  - -"

 

 

edit @ 14 Jun 2011 16:31:53 by LIMEs

edit @ 26 Jun 2011 22:36:57 by LIMEs