[fiction] Wedding Dress 10/?
posted on 09 Jun 2011 23:34 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
อูยองไม่ได้หลับ เขาแค่นอนอยู่ตรงนั้น น้ำตาแห้งไปหมดแล้ว และดวงตาก็ไม่อาจหลับลง ความคิดมากมายไหลวนอยู่ภายในความมืดที่เขามองเห็น เขาเริ่มได้ยินเสียงนกร้อง เสียงรถราที่แล่นไปมาบนท้องถนนข้างล่าง แสงสีส้มอ่อนทอผ่านผ้าม่านสีฟ้า เขาพิจารณารูปหน้าของคนข้างกายผ่านแสงสลัว และพบว่ามันช่างเจ็บปวดที่ความสุขไหลบ่าเข้าท่วมท้นหัวใจ กลิ่นกรุ่นกายที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มเสียดแทงปอดเหมือนเข็มนับพัน ไออุ่นของอ้อมแขนแผดเผาผิวกายของเขาราวกับเปลวเพลิงร้อนระอุ อูยองนับลมหายใจของอีกคนที่หายใจเข้าออกอย่างช้าๆ เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ ริมฝีปากเผลอยกยิ้มให้คนที่กำลังหลับใหล ในขณะที่รสขมปร่าจุกอยู่ในลำคอ
เมื่อแสงสว่างขึ้นอีกหน่อย แดดแยงอาบห้องสีเหลี่ยมแทรกแซงไปทุกมุมมืดที่เคยซ่อนเร้น และลมหายใจของนิชคุณเริ่มเปลี่ยนผัน สิ่งที่เคยเลือนพร่าแปรเปลี่ยนเป็นภาพที่ชัดเจนจนแสบตา อูยองคลายจากอ้อมกอดรู้สึกถึงความเย็นเยียบอย่างน่าตกใจของอากาศ เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ความเจ็บร้าวของร่างกายทำให้เขาต้องนิ่วหน้า กัดฟันพยายามกลั้นเสียงไม่ให้เผลอร้องออกมา ไม่อยากให้คนข้างกายต้องตื่นขึ้นมาในตอนนี้ แต่เมื่อลุกขึ้นเดิน ร่างกายที่น่าโมโหมันกลับทรุดลงไปกับพื้น
“อูยอง” นิชคุณเข้ามาประคองเขาด้วยความตกใจ ความอุ่นวาบเข้ามาทันทีที่ร่างกายถูกโอบด้วยอ้อมแขนแข็งแกร่ง สีหน้าถามไถ่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรรึเปล่า ทำไมไม่ปลุกพี่ครับ”
“ผม..ไม่อยากกวน” อูยองหลุบสายตาลงต่ำ พยายามจะลุกยืนใหม่อีกครั้งด้วยตัวเอง แต่ก็ล้มเหลวอีกครั้ง
“ไม่ไหวก็บอก” น้ำเสียงดุเพราะห่วงใยเด็กดื้อคนนี้เหลือเกิน นิชคุณโอบอุ้มร่างบางขึ้นมาอย่างง่ายดาย
“ปล่อยเถอะครับ” อูยองขัดขืน มือที่ออกแรงยันหน้าอกคนพี่ไว้ดูจะไร้ความหมาย เมื่ออีกคนไม่รับฟังกลับกระชับกอดไปมากขึ้นก็เท่านั้น “ผมเดินเองได้”
“เป็นอะไรไป” นิชคุณเอ่ยถามอ่อนโยน จมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้ม อูยองมองสบตาอ้อนวอน
“ปล่อย... ปล่อยเถอะนะครับ” เพราะอย่างนี้ไงถึงไม่อยากให้คนพี่ตื่นขึ้นมา เพราะรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองสับสนแค่ไหน ทั้งเกลียดทั้งกลัวใจกลัวความรู้สึกของตัวเอง หวั่นไหวไปเสียหมด น้ำเสียงสั่นพร่าเมื่อเริ่มสะอื้นไห้ “ปล่อยผมลงเถอะ”
สิ้นคำพูด เท้าของอูยองกลับมาแตะพื้น แต่เอวบางถูกโอบจนแนบชิด ไม่อยากให้ร้องไห้ ไม่อยากเห็นน้ำตา ไม่อยากได้ยินเสียงที่ผลักไส ถึงประกบจูบลงช่วงชิงลมหายใจให้ขาดห้วง และแม้อูยองจะนึกโกรธนิชคุณสักเท่าไหร่ เขาก็ไม่อาจต้านทานรสจูบเร่าร้อนที่หลอมละลายเรี่ยงแรงเขาจนหมดสิ้น ร่างของเขาถูกดันให้แนบผนัง และริมฝีปากก็ยังไม่ได้รับอิสระ ลิ้นร้อนไล้ที่ปากบางให้เปิดออก รุกล้ำฉกฉวยจนอูยองแทบขาดลมหายใจ เสียงโทรศัพท์แผดเสียงดังราวกลับเป็นสัญญาณเตือนให้หยุด ก่อนที่พวกเขาจะถลำลึกลงสู่ความผิดบาปอันน่าละอาย
พวกเขาหยุดนิ่ง หวั่นไหว หลงทางในเขาวงกตที่ตัวเองสร้างขึ้นอย่างหาทางออกไม่ได้อีกแล้ว
ทั้งที่รักแสนรัก แต่แค่เพียงมองหน้าคนๆนี้ หัวใจของอูยองก็เจ็บปวดจนไม่อาจจะทนไหว หากว่ามันจะหยุดเต้นไปเสีย เป็นก้อนเนื้อที่ไร้ซึ่งชีวิต คงดีกว่าหัวใจที่คอยแต่จะโหยหาคนที่เขาไม่มีสิทธิ์ครอบครองได้เลย อูยองกระทำผิด ผิดตั้งแต่ที่คิดเกินเลยกว่าคำว่าพี่น้อง แค่คิดก็ผิด สิ่งที่ได้กระทำจึงยิ่งผิดนัก ผู้ชายกับผู้ชายจะรักกันได้ยังไง ผู้ชายที่กำลังจะแต่งงาน จะรักเขาได้ยังไง
“รับโทรศัพท์สิครับ” อูยองพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว
“บอกรักพี่หน่อยสิครับ คนดี” นิชคุณโอบกอดเขา ลมหายใจร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มกระซิบเว้าวอนด้วยใจสั่นไหว เป็นครั้งแรกในชีวิตที่นิชคุณจะรู้สึกหวั่นกลัวอะไรมากถึงเพียงนี้ และเขาขอเพียงความมั่นใจจากเด็กน้อยของเขา
อูยองสบตานิชคุณ สายตาที่จ้องมองกันเต็มเปี่ยมด้วยความรักจนไม่อาจรับไหว เขาหันหนี หัวใจปวดร้าว จนแทบไม่รู้สึก
จะพูดได้ยังไง... จางอูยองจะรักนิชคุณได้ยังไง
อูยองกลืนก้อนสะอื้นขื่นขมลงในลำคอที่ตีบตัน เปล่งเสียงเบาที่ไม่ต่างกับเสียงกระซิบ
“รับโทรศัพท์เถอะนะครับ”
เสียงรอบกายดูจะอื้ออึงหลังจากนั้น เสียงของนิชคุณที่คุยโทรศัพท์ดูแผ่วเบาเหมือนคลื่นสัญญาณที่ขาดหาย เขาแทบไม่ได้ยินเสียงของนิชคุณที่พร่ำบอกก่อนจะรีบร้อนเดินออกจากห้องไป “รอพี่นะครับ อูยอง รอพี่นะครับ”
สนามบินยังคงพลุกพล่าน วุ่นวาย เต็มไปด้วยผู้คนหลายชาติหลากภาษา จนเหมือนภาพเขียนที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีสันหลากหลายที่ดูไม่เข้ากัน ผสมปนเปกันไปเป็นภาพขนาดใหญ่ที่ยังคงเคลื่อนไหว ความคิดของเขากำลังนึกย้อนกลับไปถึงวันแรกที่เขาเหยียบแผ่นดินโซล เขาเคยเป็นแต้มสีจุดนึงในผืนผ้าใบโดดเดี่ยวและแปลกแยก
เขาสะพายกระเป๋าเป้เพียงใบเดียว มองหาเพื่อนที่เคยเรียนมาด้วยกัน แทคยอนเป็นชาวเกาหลีคนเดียวที่เขารู้จักในตอนนั้น อย่างน้อยก็ก่อนที่เขาจะเห็นใครบางคนเดินตามหลังแทคยอนอยู่ต้อยๆ เด็กแก้มกลมทำหน้าไม่สบอารมณ์ คงเบื่อหน่ายที่ต้องมานั่งรอเขาแต่เช้า หรือไม่คงเกลียดขี้หน้ากันแต่แรกเห็นกระมัง
“นี่อูยอง น้องกูที่เล่าให้ฟังไง” แทคยอนแนะนำพวกเขาให้รู้จักกัน
นิชคุณยิ้มให้อูยอง และรู้สึกถึงความสุขอย่างประหลาด เมื่อรอยยิ้มเล็กๆค่อยๆปรากฎตอบกลับมาให้เห็น
อาทิตย์แรกนิชคุณพักที่โรงแรม เขามาทำธุระให้แม่ ธุรกิจของครอบครัวที่ต้องการขยายกิจการมาลงทุนในเกาหลี เขามีหน้าที่อยู่ดูแลในช่วงระยะก่อตั้ง 3-4เดือนแรก นั่นคือความตั้งใจแรกของเขา นิชคุณแวะไปหาแทคยอนบ่อยๆในตอนเย็น กินข้าวด้วยกัน อาจจะตามด้วยเบียร์สักกระป๋อง บางวันเจบอมก็จะอยู่ด้วย อูยองจะนั่งฟังพวกเขาคุยกันเป็นภาษาอังกฤษอยู่เงียบๆ แล้วหันหนีเมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกจ้องมอง ชีวิตของเขาดำเนินอยู่อย่างนั้นอยู่เกือบเดือน จนเมื่อแทคยอนแกล้งเสนอให้เขากับอูยองไปอยู่ด้วยกัน
“ออฟฟิศเมิง กับมหาลัยของอูยองก็ใกล้ๆกันไม่ใช่หรอ”
“ก็เอาสิ ถ้าอูยองยอม กูก็เบื่อจะอยู่โรงแรม มีคนอยู่เป็นเพื่อนก็ดีเหมือนกัน” นิชคุณหันไปหาอูยองเป็นเชิงถามความเห็น อูยองยักไหล่
“ยังไงก็ได้ครับ”
แทคยอนฉีกยิ้มกว้างตบบ่าเพื่อนอย่างเห็นอกเห็นใจ “ดีเลย งั้นฝากดูแลน้องกูด้วยนะ”
“อูยองนิสัยเหมือนเด็ก ถูกดูแลประคบประหงมจนเคยตัว ไม่ว่าคนตามใจหรอก เพราะไอ้เด็กนี่มันน่ารัก เมิงระวังไว้ ยิ่งมันรู้ตัวว่ามันน่ารักมันยิ่งอ้อน ใครก็ยอมมันหมดล่ะ เดี๋ยวเมิงจะได้นั่งคอยตามใจเด็กแบบไม่รู้ตัว” คำเตือนที่นิชคุณนึกขำตอนได้ฟัง เขาจัดของในห้องจนเสร็จ ในที่สุดเขาก็หาอพาร์ทเมนท์ที่มีห้างว่างได้ มันมีสองห้องนอนเพียงพอสำหรับพวกเขาสองคน เขาเดินไปเคาะประตูห้องของอูยอง แต่อีกคนกลับไม่ตอบรับใดๆ
เขาถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป เผลออมยิ้มเมื่อเห็นร่างเล็กนอนขดอยู่บนเตียงเหมือนลูกแมวที่กำลังนอนหลับปุ๋ย กระเป๋าเสื้อผ้ายังกางอยู่บนเตียง อูยองคงเผลอหลับไปล่ะสิท่า เขาคลี่ผ้าห่มออกคลุมให้คนตัวเล็ก อูยองขยับตัวซุกลงไปในผ้าห่มสีเหลืองสดของตัวเอง นิชคุณเคลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของอีกคน มองพวงแก้มยุ้ยที่น่าหยิกให้หายหมั่นเขี้ยว ท่าจะจริงอย่างแทคยอนว่า อูยองน่ารัก น่ารักตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก จะให้ตามใจทั้งวันทั้งคืน ยังไงแล้วเขาก็คงต้องยอม
นิชคุณไม่ใช่แต้มสีที่กระดำกระด่างบนผืนผ้าใบอีกต่อไป คืนนั้นเขาเข้านอนรู้สึกได้อย่างแท้จริงว่าเขามาถึงบ้านแล้ว
“คุณ...” วิคตอเรียมองหน้าเขา สีหน้าของเธอดูตื่นตกใจ “เป็นอะไรรึเปล่าคะ”
เขาใช้เวลาสักพักกับการแปลความหมายของมัน ตอนนั้นเองที่เขารู้ตัวว่าเขากำลังร้องไห้ นิชคุณเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยหลังมือ พยายามจะฝืนยิ้มให้กับเธอ นิ้วมือเรียวกุมมือเย็นเฉียบของเขาไว้ แววตาหวั่นวิตก แต่กลับไม่มีคำใดที่ถูกเอื้อนเอ่ย ผู้คนที่ยังคงเดินผ่านไปมาเป็นสิ่งเดียวที่บอกเขาว่าเวลายังไม่หยุดเดิน
เขาจ้องมองบานประตูอัตโนมัติที่เลื่อนเปิด เหมือนเครื่องจักรกลอะไรสักอย่างที่ดูดกลืนออกซิเจนไปจากปอด ใบหน้าที่คุ้นตาเดินตามหลังรถเข็นกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่ส่งยิ้มให้เขาจากในระยะไกล หากเป็นวันอื่นเขาคงไม่ลังเลที่จะยิ้มตอบกลับไป แต่วันนี้หัวใจเขาหนักอึ้ง และภวงค์ถึงใครคนหนึ่งตลอดเวลา ครอบครัวของเขามาถึงแล้วเพื่อเข้าร่วมงานแต่งงาน แม่ของเขาสวมกอดวิคตอเรีย เสียงหัวเราะเริงร่าของการพบปะดังขึ้น ทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนหน้า พี่ชายตบบ่าเขาเป็นการทักทาย น้องสาวของเขากระโดดกอดเขาด้วยความคิดถึง
“ดูเขาทำหน้าเข้าสิ เจอหน้าแม่ทำอย่างกับว่าเห็นผียังไงอย่างงั้น” เธอยิ้มหยอกเย้ากับวิคตอเรียที่แย้มยิ้มหวาน
“แม่ครับ” เขากอดผู้เป็นแม่ รู้สึกเหนื่อยอ่อนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“อะไรเรา” สัมผัสของมือที่คุ้นเคยลูบศีรษะแผ่วเบา
“ผมคิดถึงแม่จังครับ” และนิชคุณปรารถนาให้การที่พวกเขาเจอกัน ไม่ใช่เพราะโอกาสนี้เลย
พวกเขานั่งทานอาหารมื้อสายของวันที่ภัตตาคารของโรงแรม วิคตอเรียกับแม่ของเขาเข้ากันได้ดี การถามไถ่ถึงการเตรียมงานดูจะเป็นหัวข้อหลักของการสนทนาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นิชคุณดื่มกินอาหารที่ไร้รสชาติกลืนความฝืดเฝื่อนผ่านลำคอที่แห้งผาก ยิ้มเมื่อทุกคนยิ้ม หัวเราะเมื่อทุกคนหัวเราะ หวังว่าเขาจะสามารถเล่นละครฉากนี้ได้ดีจนมันจบลง อาหารจานสุดท้ายถูกเก็บไปจากโต๊ะ เวลาเกือบเที่ยงวัน อากาศร้อนอบอ้าวจนบรรยากาศทุกอย่างดูจะหนักอึ้งกดทับให้ไม่อาจหายใจได้เต็มปอด ไม่รู้ว่าคนๆนั้นจะเป็นอย่างไร จะร้องไห้อีกรึเปล่า จะเหงามากแค่ไหนเวลาที่เขาไม่อยู่ อยากกลับไปกอดอูยองไว้ จูบซับน้ำตาทุกหยาดหยด หยุดเวลาไว้อย่างนั้น ให้พวกเขาได้รักกันเหมือนอย่างที่หัวใจต้องการ
“ฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ” วิคตอเรียจูบแก้มของแม่ และหันมากอดเขา
“ฉันรักคุณนะคะ” เธอกระซิบก่อนจะคลายอ้อมกอด เขามองแผ่นหลังของเธอเดินจากไปไหล่เล็กที่ห่อลู่ลงดูอ่อนล้า จิตใจของเขาหวั่นกลัว เมื่อเขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถบอกรักเธอได้อีกแล้ว
“เอาล่ะ ทีนี้บอกแม่ได้รึยังว่าเกิดอะไรขึ้น” นิชคุณพาแม่กลับมาที่ห้องพัก การเดินทางตลอดคืน เธอต้องการการพักผ่อน แต่ความหม่นหมองบนใบหน้าของลูกชายไม่ใช่สิ่งที่เธอจะไม่สังเกตเห็น และมันพาความกังวลใจมาให้เธอเช่นกัน
“แม่ครับ” นิชคุณสบตาแม่ “ถ้าผมจะยกเลิกงานแต่งงาน...”
มือที่เริ่มมีริ้วรอยของกาลเวลาชะงักงัน ไม่คาดคิดในสิ่งที่ได้ฟัง
“นิชคุณ...” เธอถอนหายใจ เอ่ยออกมาในที่สุด “แม่ไม่เคยบังคับลูก แม่เคารพในการตัดสินใจของลูกมาตลอดใช่มั้ย”
“ครับ”
“แต่เรื่องนี้ แม่ไม่เห็นด้วย แม่ขอพูดในมุมมองของแม่เถอะนะ ในฐานะผู้ใหญ่ ในฐานะผู้หญิงคนนึง การแต่งงานมันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะคุณ มันไม่ใช่แค่ชีวิตลูก แต่คือชีวิตของคนสองคนที่ลูกต้องรับผิดชอบ”
นิชคุณไม่อาจโต้แย้ง เพราะตระหนักท่องแท้ในความจริงเท็จของคำพูดผู้เป็นแม่ หัวใจจึงเหมือนถูกกรีดบากด้วยคมมีด รสเลือดขมปร่าทะลักอยู่ในอก
“วันนี้ลูกอาจจะสับสน ใช่ ใครก็เป็น แต่แม่ขอให้ลูกนึกถึงวันที่ลูกโทรมาบอกแม่ว่าลูกจะแต่งงาน นึกถึงความรู้สึกในวันนั้น ไม่ว่าอะไรก็แล้วแต่ที่กำลังรบกวนจิตใจของลูกในตอนนี้ แม่ของให้ลูกคิดให้ดีว่ามันคุ้มหรือเปล่า ที่จะทำลายชีวิตผู้หญิงดีๆคนนึง”
เธอลูบหัวลูกชายของเธอ รับรู้ถึงความสับสนที่หนักอึ้งอยู่ภายในใจ
“แม่ไม่รู้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แม่จะไม่บังคับ แต่แม่แค่ขอให้ลูกตัดสินใจให้ดี เข้าใจมั้ย”
นิชคุณมองใบหน้าของผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิต เขากำลังทำให้เธอผิดหวังหรือเปล่า ในแววตาของเธอคือความผิดหวังในตัวลูกชายคนนี้หรือเปล่า เขาถามตัวเอง ไม่ใช่แค่วิคตอเรีย แต่อาจเป็นแม่ของเขาเองที่ต้องเสียใจ
“ผมอาจจะทำผิดพลาด”
“แก้ไข... นิชคุณ ทำมันให้ถูกต้อง” เธอบีบไหล่ของเขา “แม่เชื่อในตัวลูก เชื่อในการตัดสินใจของลูก”
เสียงกริ่งที่ประตูดังขึ้นพร้อมเสียงโทรศัพท์ เจบอมโผล่หน้าออกมาจากในครัวบุ้ยใบ้ว่าจะเป็นคนไปเปิดประตู ขณะที่แทคยอนคว้าหูโทรศัพท์ได้ทันก่อนมันจะหยุดลง น้ำเสียงร้อนรนดังละล่ำละลักมาจากปลายสายจนแทบจับใจความไม่ได้ ชื่อของอูยองเป็นสิ่งแรกที่พอจะได้ยิน และพาให้ตัวของเขาชาวาบ เมื่อเห็นว่าใครที่เดินตามเจบอมเข้ามา
“แทค!” นิชคุณแทบจะกรีดร้องอยู่ที่ปลายสาย เมื่อแทคยอนเงียบงัน มองไปที่คนตัวเล็กที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ดวงตาเล็กเบิกอย่างตื่นกลัวเมื่อรับรู้ว่าคนที่โทรมาคือใคร ร่างเล็กปิดปากตัวเองแน่นไม่ให้เสียงสะอื้นเร้นลอดออกไปให้คนๆนั้นได้ยิน เจบอมโอบไหล่บางของคนเป็นน้อง พยายามปลอบร่างที่สั่นเทาอย่างเกินควบคุม
“อูยองไม่ได้อยู่ที่นี่คุณ” เขาตอบคำถามของนิชคุณ และเสียงของนิชคุณก็เริ่มสั่นพร่า
“เมิงบอกกูมาเถอะแทค อูยองอยู่ที่ไหน กูจะไปหา” เสียงที่น่าสมเวชเวทนาอ้อนวอนเขา “กูต้องเจออูยอง แทค... กูต้องเจอเขา”
อูยองส่ายหัว ดวงตาแดงก่ำเอ่อนองไปด้วยน้ำตา แทคยอนกำหูโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วปูดโปน
“ไม่คุณ...” เขาแค่นเสียงต่ำ ปล่อยทิ้งคำพูดสุดท้าย “เมิงไม่มีสิทธิ์ทำร้ายอูยองได้อีกแล้ว”
แทคยอนตัดสายทิ้งปล่อยโทรศัพท์ให้หล่นลงกับพื้น
อูยองโผเข้ากอดเขา ร่างกายสั่นไหว สะอึกสะอื้นจนน่าสงสารจับใจ
“ไอ้คุณมันทำอะไรเรา? เป็นอะไรรึเปล่า” แทคยอนไม่สามารถคุมน้ำเสียงตัวเองได้เช่นกัน มันสั่นจนผิดเพี้ยนเป็นโน้ตเสียงประหลาด สภาพอูยองไม่ต่างอะไรกับแก้วที่แหลกสลาย เศษแก้วที่แตกกระจาย บาดลึกเข้าไปในหัวใจ
“ผมไม่เป็นไรครับ” อูยองกระซิบแผ่วเบา แม้ดวงตาจะว่างเปล่าเหลือเกิน “ผมไม่เป็นไร”
แทคยอนกอดอูยองไว้แน่น ให้มันแน่นพอที่จะรักษาแก้วใบนี้ให้กลับมาดีดังเดิม
talk{};
แอร้วววๆ ตอนจบใกล้เข้ามา... ใกล้เข้ามาาา
แล้วเราก็เริ่มไม่อยากให้มันจบ! อ้าววววววววววววววววววววววว
เลยอยากจะถามว่า ภาคต่อ ดีมั้ย หรือเพิ่มตอนสเปเชียลสักตอนสองตอนก็พอมั้ย?
ถ้าภาคต่อ...
หนึ่ง มันอาจจะนานนะ กว่าจะได้มาอัพ เพราะเราต้องเอาความคิดไปบ่มเพาะให้ตกตระกอน (- -")
ก็ถ้ายังจำกันได้ ภาคนี้ก็เหมือนกันแหละ เราได้พล็อต เราเขียนพาร์ทแรก แล้วก็ทิ้งช่วงไปนานพอสมควรเลย
กว่าจะได้ออกมาถึงตอนนี้ TT เป็นฟิคที่ตังใจมากนะเรื่องนี้เนี่ย
กะอีแค่คำๆเดียวที่จะเอามาใช้ยังคิดเป็นวัน (โอ้วววว เว่อร์ 555) เฮ้ย แต่จริงๆ บางทีเปิดมาก็เขียนได้แค่สองบรรทัด วันต่อมาลบทิ้งเขียนใหม่ อยากให้มันดีที่สุด ไม่อยากแค่เขียนชุ่ยๆให้จบไป เพราะเราเชื่อว่าคนอ่านรู้สึกได้? ใช่มั้ยล่ะ?
สอง ภาคนี้เราแสดงมุมมองความรักแบบที่อยากจะสื่อออกไปหมดแล้ว พูดจริงๆฟิคทั้งเรื่องนี้แทนความคิดของเราเยอะมาก สื่อความรู้สึก และมุมมองเกี่ยวกับความรัก ที่เรามองในตอนนี้
(จนอยากให้ใครก็ตามที่จะจีบกุได้อ่านเลยทีเดียว จะได้เข้าใจกุบ้าง แหม่.. ถ้ามันจะอ่านเรื่องวายลงอะนะ - -)
ถ้าทำภาคต่อไป... เอ่อะ ยังนึกไม่ออกว่าจะสื่ออะไร - -"
ที่มันไม่ใช่แค่ รัก ก็รักอ่ะ หวานไปดิ่ เศร้าไง เศร้าก็ร้องไห้ๆ อะไรงี้
อยากให้คงเจตนารมณ์ของความเรียลทางอารมณ์ในภาคนี้เอาไว้
(แปลสรุปคือ ขอหาเรื่องที่อินๆก่อนนะ ฮ่าาา)
สาม กลัวตัวเองจะแต่งไม่จ๊บบบบบบบบบบบบบบ!
ส่วนถ้าเอาเป็นสเปเชี่ยลพาร์ท พอกรึบๆ มันก็จบแน่ๆ แฮร่
ทั้งนี้ทั้งนั้นและทั้งนู้น คุณ คือผู้ตัดสิน (แล้วเราก็ตัดสินอีกที ฮ่า!)
เอ่ออ แล้วก็จะถามว่า มีใครอยากให้รวมเล่มมั้ย?
ถ้ารวม... หนึ่ง มันไม่มีภาคต่อ สอง เพราะเราจะรีไรท์ใหม่ทั้งเรื่อง ซึ่งนั่นก็คงกินเวลาอีกประมาณครึ่งปี - -"
สาม เราไม่ถนัดการทำธุรกรรมทางการเงินทุกประเภท มีอันขาดทุนโดนโกงอะไรได้ง่ายๆ ไม่เป็นอะ ไม่เคยอ่ะ
คำถามเยอะ จะมีคนตอบมั้ยเนี่ย ฮ่าๆ
ก่อนลืม เพราะลืมตลอด... แย่นะ รู้สึกแย่กับตัวเอง
เรารู้สึกขอบคุณๆๆๆๆ ทุกคนที่อ่าน ที่ติดตาม ที่คอมเม้นท์ กันมาถึงวันนี้ (แอร๊ยยย นางสาวไทยสุดๆ)
บางคนคอมเม้นท์มายาวมาก ยาวจนเราจะเอามาแต่งฟิคได้อีกตอน ฮ่าา
ปลื้มอ่ะ ไม่คิดว่าคนอ่านจะอินกับเราได้อย่างนี้ (อินจริงใช่ปะ อย่าแกล้งให้เค้าดีใจนะตัวเอง)
ยิ่งเห็นคนชอบก็ยิ่งดีใจ คนอ่านเรื่องนี้มันมีไม่เยอะหรอก
แต่ที่ได้อ่านคอมเมนท์แล้วเห็นทุกคนชอบเรื่องนี้ ที่สำคัญทุกคนเข้าใจสิ่งที่เราพยายามจะเสนอด้วยอ่ะ TT
มันแบบ ปลื้มมมมม ไปสามสิบแปดโลก ขอบคุณนะค๊าาาาาา
เราไม่เคยขอคอมเม้น ไม่เคยตั้งเป้าว่าต้องเม้นนะๆ รู้ว่าของพวกนี้มาจากใจ
เพราะฉะนั้นถึงได้ดีใจ ที่เห็นคอมเม้นของทุกคน :)
และขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านทุกคน เรารู้ว่าบางคนก็เม้นท์ไม่เก่งใช่มั้ยล่ะ
เราเข้าใจดีเลยล่ะ ถ้าจะเคยเห็นเราไปคอมเม้นใคร เราเปนประเภทเม้นได้แย่มากๆเลยนะ ฮ่าๆ
เราอะก็เก่งแค่ในสเปซของเรา แต่ถ้าให้ไปอยู่ในสเปซของคนอื่นเราก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน แฮร่~~~
ยาวแล้วนะ ขออนุญาตลานอน
ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ อีกครั้งค่ะ
edit @ 26 Jun 2011 22:36:38 by LIMEs
งงคะ งง
ขอบคุณไรเตอร์อีกครั้งค่ะ อ่ามานานแล้ว
แฮะ ๆๆๆๆ
สงสารเฮียด้งอย่างบอกไม่ถูก
ความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร
อยู่ในกำมือไรเตอร์แล้วค่ะ
#1 By dinamix on 2011-06-09 23:47