[fiction] Wedding Dress 5/?

posted on 16 Apr 2011 15:06 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 

พวกเขาก้าวเดินไปพร้อมกัน แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรอีก น้ำหนักของกระเป๋าเป้บนบ่าดูจะกดลงมาหนาหนักเป็นพิเศษ วันนี้ทั้งเขาและซอลลี่อยู่ทำงานที่คณะจนดึก อูยองถึงได้อาสาเดินมาส่งเธอที่บ้าน จะพูดว่าอาสาด้วยตัวเองก็ไม่ถูกหรอก เพราะชานซองกับพวกเพื่อนๆเขาอีกน่ะสิ ที่ยุให้เขาชวนซอลลี่กลับด้วยกัน มันไม่ควรจะอึดอัดหรอก ถ้าไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ เขาเพิ่งขอเธอเป็นแฟน และเธอก็ตอบตกลงซะด้วยสิ...

 

“อปป้าคะ” เธอหันมาหาเขา อูยองหวังว่าเธอจะไม่ทันเห็นเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เธอเป็นฝ่ายพูดอะไรขึ้นมาก่อน

 

“ครับ?”

 

“ซอลลี่ว่าเรา... อย่าเพิ่งคบกันดีกว่าค่ะ”

 

“....” แต่เขาก็ไม่คิดว่านี่คือสิ่งที่เธอจะพูด

 

“อปป้า อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันชอบอปป้า แต่... เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมดีกว่ามั้ยคะ” เธอเอียงคอเล็กน้อย รอคำตอบจากเขา ดวงตากลมมองเขาอย่างจริงใจ

 

เขากำลังอกหักหรือเปล่า อูยองถามตัวเองเป็นรอบที่ร้อยได้ล่ะมั้ง นับจากนาทีที่แล้ว เขากำลังถูกเธอปฏิเสธงั้นหรอ

 

“อปป้า?”

 

“ครับ” อูยองมองเข้าไปในดวงตาที่เหมือนลูกแมวของเธอ “นี่เรา.. คบกันถึงสิบนาทีรึยัง”

 

“เอ๊?..”

 

แล้วอูยองก็ยิ้ม

 

“พี่ว่าเราเพิ่งทำลายสถิติคนที่คบกันได้สั้นที่สุดในโลกแน่ๆ”

 

ซอลลี่หัวเราะออกมาเบาๆ รู้สึกโล่งใจที่ในเวลาแบบนี้ อูยองก็ไม่ได้ทำให้มันยุ่งยากใจ

 

“ขอบคุณนะคะ” เธอบอกกับเขา เมื่อเขาส่งเธอที่หน้าบ้าน อูยองโบกมือลา

 

“อปป้าคะ” เธอเรียกเขาไว้ ซอลลี่จูบแก้มของเขา สัมผัสเพียงแผ่วเบาและรวดเร็ว เหมือนกับความโล่งอกที่สอดแทรกมาด้วยความผิดหวัง ความสุขที่ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วก่อนจะแทนที่ด้วยความรู้สึกหนักอกหนักใจ เหมือนลมวูบนึงที่พัดพาหนังสือให้พลิกเปิด และสงบลง

 

เขากำลังสงสัยว่าหัวใจของเขามันเจ็บปวดหรือเปล่านะ หรือมันมีความสุขกับเพียงแค่นี้ หรือความจริงแล้วมันด้านชาจนไม่รู้สึกอะไร  เขาจ้องมองแผ่นหลังของเธอที่วิ่งเข้าบ้านไป ถ้าเขารักเธอและกำลังอกหัก... ถ้าเขาไม่ได้รักเธอ และดีใจที่มันจบลงอย่างเรียบง่าย... ถ้าคำตอบมันปรากฎขึ้นชัดเจน เขาคงไม่รู้สึกผิดหวังเท่าตอนนี้ ที่สิ่งเดียวที่เขาค้นพบ คือ เขาไม่รู้จักความรักเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

นิชคุณเป็นเจ้าชาย อูยองเคยนึกขำทุกครั้งเวลาที่ได้ยินคนชมเชยนิชคุณอย่างนั้น จนวันนี้นี่แหละที่เขารู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นไม่ได้มากเกินจริง นิชคุณในทักซิโด้สีขาวตัดเย็บอย่างประณีตงดงามราวกับเจ้าชายในเทพนิยาย

 

“คิดว่าไง” นิชคุณยิ้มให้อูยอง

 

“หล่อแล้วครับ” อูยองตอบ

 

“อืม คนมันเกิดมาหน้าตาดีอ่ะ ใส่อะไรก็หล่อ” นิชคุณยักคิ้วกวน อูยองเลยขยับปากมุบมิบด่าในใจ

 

“หลงตัวเอง” ในใจแล้วนะ ไม่ได้ตั้งใจให้อีกคนได้ยินจริงๆ แล้วนิชคุณจะเอามือมาตีหน้าผากเขาทำไมเล่า ยิ่งพองแก้มใส่ นัยน์ตาอีกคนถึงได้ฉายแววจะแกล้งเขามากขึ้นเท่านั้น

 

“เมื่อกี้พูดเองไม่ใช่หรอว่าพี่หล่อนะห๊ะ” เอากะเขาสิ จางอูยองพลาด พลาดไปแล้วจริงๆ

 

“ผมหมายถึงชุด ใส่แล้วหล่อ แต่ฮยองน่ะโคดขี้เหร่เลย” เท่านั้นล่ะ พนักงานสาวๆในร้านถึงได้หัวเราะออกมาพรืดใหญ่ ทำไมล่ะ นอกจากจางอูยองคงไม่มีใครกล้าด่าคุณฮยองขี้เหร่อีกแล้วล่ะ

 

“นี่ สองคนพี่น้องทะเลาะอะไรกันอีกแล้วล่ะคะ” เสียงหวานลอยมาขัด ก่อนที่นิชคุณจะทันได้เข้ามาจัดการเด็กปากดีเสียก่อน

 

ถ้านิชคุณเป็นเจ้าชาย วิคตอเรียก็เป็นเจ้าหญิงที่สวยสง่า เธอเดินออกมาพร้อมชุดแต่งงานสีขาวสะอาดที่ตกแต่งด้วยระบายลูกไม้งดงามอ่อนหวาน เส้นผมสีน้ำตาลคลอเคลียไปกับมนไหล่ที่เปลือยเปล่า เธออมยิ้มเก้อเขินขณะเดินมายืนเคียงข้างว่าที่เจ้าบ่าวที่จับจ้องเธอไม่วางตา ยิ่งอยู่ข้างกัน ก็ยิ่งอดชื่นชมไม่ได้ พวกเขาเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบอย่างที่คนอื่นๆมักวาดฝันไว้ในจินตนาการ เหมือนภาพวาดที่อูยองไม่สามารถแม้แต่จะจับต้อง

 

“อูยอง เลือกชุดหรือยังคะ” วิคตอเรียดึงเขาให้หลุดจากความคิด

 

“เอ๊?” อูยองส่งเสียงแปลกใจ

 

“ไม่ต้องแปลกใจหรอกน่า เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวก็ต้องดูดี อย่าให้แพ้พี่เขานะ” เธอจูงมือเขามาที่มุมห้อง หยิบหนังสือที่เต็มไปด้วยแบบเสื้อให้แก่เขา

 

“นิชคุณมาช่วยอูยองดูหน่อยนะคะ ฉันขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อน” เธอทำหน้าน่ารัก ชี้ให้ดูว่าชายกระโปรงฟูฟ่องน่ะมันช่างหนาหนักและไม่สะดวกเลยสักนิด

 

“แต่ผมชอบชุดนี้นะครับ” นิชคุณยิ้มให้หญิงสาว

 

“ค่ะ แล้วฉันจะเก็บไว้เป็นตัวเลือก แต่ตอนนี้ขอลองชุดอื่นก่อนนะ”

 

“ครับ แต่คุณยิ่งลองเยอะ ผมก็ยิ่งเลือกยากนะ” วิคตอเรียขมวดคิ้ว

 

“ก็คุณใส่อะไรก็สวยไปหมดเลยนี่ครับ”

 

เท่านั้นล่ะ อูยองถึงเกือบจะทำหนังสือที่ถืออยู่หลุดมือ วิคตอเรียหัวเราะเขินอายก่อนจะเดินจากไปพร้อมพนักงานหญิงที่พาเธอไปลองชุดต่อไป

 

“ทำหน้าอะไรของนาย” นิชคุณทัก ก็ดูอูยองสิยืนทำหน้าปุเลี่ยนๆอยู่ได้

 

“น่าอิจฉาจังเลยนะครับ คนมีความรักเนี่ย” อูยองแกล้งทำเป็นพูดลอยๆ พลิกดูรูปในหนังสือ... นอกจากจะหลงตัวเอง แล้วยังหลงคู่หมั้นเสียด้วยสิ

 

 

 

เขากำลังมองคนในกระจก คนที่หน้าตาก็เหมือนเขา แถมยังจะทำท่าตามเขาอีก มันใช่เขาจริงๆหรอ จางอูยองในชุดสีขาวเหมือนกับที่นิชคุณสวมใส่ รู้สึกไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจเอาเสียเลย เขาเห็นนิชคุณยืนอยู่ข้างหลังกำลังยิ้มให้เขาผ่านภาพสะท้อนของกระจกเงา

 

“เหมือนเจ้าชายน้อยเลย” นิชคุณกระซิบ กลีบปากบางของอูยองเลยคลี่ออกเป็นรอยยิ้มในที่สุด

 

“หันมานี่” อูยองทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย นิชคุณจัดผ้าที่ปกเสื้อ ก่อนจะก้มตัวลงช่วยผูกหูกระต่ายให้อูยอง

 

“ผมอยากผูกไทด์มากกว่า” อูยองพึมพำ เบะปากเหลือบมองไทด์ของนิชคุณที่เจ้าตัวคลายมันออกหลวมๆที่คอเสื้อ นิชคุณหันมามองคนพูดด้วยสายตาดุๆ เพราะใกล้กันขนาดนี้ อูยองถึงได้หันหนีหลบสายตา

 

“พี่ว่าอูยองผูกหูกระต่ายน่ารักกว่านี่นา” น่ารักอะไรกัน... ไม่รู้จะเถียงยังไงให้ชนะ เลยได้แต่ยืนนิ่งให้คนพี่จัดการกับหูก