[fiction] Wedding Dress 4/?

posted on 13 Apr 2011 13:21 by woohoney in SweetKhunnie, WooHoney
 
 
 
 

ไม่กล้าถามใจตัวเอง.. อย่างนั้นหรอ อูยองนอนคิดถึงคำพูดของนิชคุณ พลางมองหน้าจอมือถือ ลังเลว่าจะกดโทรออกดีหรือไม่ เขากำลังจะโทรหาซอลลี่ แต่ก็นั่นล่ะ อยู่ดีๆเขาก็ไม่กล้าโทรซะอย่างนั้น ห้าทุ่ม มันอาจจะดึกเกินไปก็ได้ ถ้าโทรไปเขาควรจะพูดอะไรดีนะ หรือเขาควรจะส่งเมสเซจ แต่จะส่งว่าอะไรกันล่ะ เขาพลิกตัวไปมาบนเตียง ถ้านิชคุณอยู่สักหน่อย เขาคงเดินไปขอคำปรึกษาได้กระมัง แต่นี่พี่คุณของเขาอยู่ถึงประเทศจีนนู่นแหนะ กว่าจะกลับก็อีกตั้งห้าวัน สุดท้ายเขาถึงได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะวางมือถือไว้ข้างหัวเตียง

 

 

ราวกับจะรู้ได้อย่างนั้นแหละ ยังไม่ทันที่เขาจะพลิกตัวไปอีกทาง นิชคุณก็เป็นฝ่ายโทรมาซะเอง

 

 

“พี่โทรมากวนรึป่าว”

 

 

“เปล่าครับ กำลังนอนไม่หลับพอดีเลย”

 

 

“เป็นอะไรอีกล่ะเรา”

 

 

“กำลังคิดถึงเรื่องซอลลี่อยู่น่ะครับ”

 

 

“กลุ้มใจเรื่องสาวจนนอนไม่หลับเลยหรอ” นิชคุณเอ่ยแซว พลางจินตนาการถึงหน้าอูยองที่ทำแก้มป่องอย่างไม่ผิดออกจากความเป็นจริงเลย

 

 

“ฮยองอ่ะ” อูยองโวยคนพี่เข้าให้

 

 

“จะจีบสาวยังจีบไม่เป็นเลย น้องใครน้า...”

 

 

“หึ ใครจะเหมือนฮยองล่ะฮะ”

 

 

“นี่ แทคยอนอยู่มั้ย”

 

 

“กลับไปแล้วครับ ไม่ต้องห่วงพี่แทคเอาข้าวมาส่งตรงเวลาครบทุกมื้อครับ” อูยองหัวเราะ นึกถึงพี่ชายตัวดีที่หอบข้าวมาให้เต็มไม้เต็มมือพลางบ่นกระปอดกระแปดถึงคำสั่งเสียของนิชคุณ แต่เขาไม่ได้บอกนิชคุณหรอก ว่าแทคยอนมา แต่มาเพื่อยัดอาหารไว้ให้เต็มตู้เย็น ไม่ใช่จะมาดูแลมื้อต่อมื้อเหมือนที่นิชคุณสั่งไว้ เขาเองก็ไม่เห็นว่าจะเป็นอะไร เขาก็ไม่ใช่เด็กๆ ดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว จะมีก็แต่คุณฮยองนี่แหละ ดูแลเขาจนเคยตัว นิชคุณที่เคยชินกับการที่ต้องดูแลเขาอยู่ทุกๆวัน เขาเองก็ต้องคอยบอกตัวเองเหมือนกันว่าพี่คุณคงดูแลเขาไม่ได้ตลอดไป ทำอะไรเองได้ก็ทำเสีย พอช่วงนี้นิชคุณไม่อยู่เลยเป็นโอกาสดีซะอีกที่เขาจะอยู่ด้วยตัวเองบ้าง

 

 

อูยองลุกขึ้นจากเตียงมือนึงถือโทรศัพท์ไว้ข้างหู ก่อนจะเดินเข้าห้องครัวเพราะนึกถึงคำพูดแทคยอนขึ้นมาได้

 

 

“ก่อนนอน อย่าลืมดื่มนมอุ่นๆสักแก้ว จะได้หลับฝันดี” อูยองหลุดขำออกไป เพราะนึกถึงหน้าแทคยอนตอนพูดน่ะสิ เล่นเลียนแบบคุณฮยองซะเหมือนเปี๊ยบ

 

 

 

“หัวเราะอะไรของเรา” เสียงดุๆจากปลายเสียงเอ่ย

 

 

“เปล่าครับ”  อูยองเทนมลงในแก้ว ก่อนจะเอาไปอุ่น

 

 

“ฮยอง ผมกำลังคิดเรื่องที่ฮยองพูดอยู่ ผมไม่กล้าถามใจตัวเอง” อูยองหยุดคิด มองถ้วยนมที่หมุนไปมาในไมโคเวฟ “บางทีอาจเป็นเพราะผมกลัวคำตอบของมันก็ได้”

 

 

“......”

 

 

 ความเงียบของนิชคุณ ทำให้เขาแปลกใจ

 

 

“มีอะไรรึเปล่าฮะ”

 

 

“เปล่าหรอก นอนเถอะอูยอง ดึกมากแล้ว”

 

 

“ครับ” อูยองรับคำ เขายังคุยไม่เสร็จสักหน่อย แต่นิชคุณคงเหนื่อยแล้วล่ะมั้ง เขาเองก็ไม่อยากกวนอีกคนไปมากกว่านี้

 

 

“ฝันดีนะครับ”

 

 

“อื้ม” นิชคุณตอบ “ห่มผ้าด้วยนะ อูยอง”

 

 

อูยองเบ้ปากใส่โทรศัพท์ จดแก้วนมกับริมฝีปาก ถ้าเพียงแต่เขาจะรู้ใจตัวเอง... ทำไมมันยากเย็นอย่างนี้นะ นึกแล้วก็พาให้อิจฉานิชคุณที่พูดออกมาได้อย่างง่ายดายว่า... รักวิคตอเรีย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิชคุณเดินกลับเข้ามาในห้องนอน แทรกตัวลงใต้ผ้าห่ม วิคตอเรียพลิกตัวมากอดเขาไว้ นิ้วเรียวนวดหัวคิ้วให้เขาเบาๆ ก็ดูสิขมวดกันยุ่งซะขนาดนั้น

 

 

“เป็นอะไรไปคะ” เขาจับมือเธอมากุม ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ

 

 

“ไม่มีอะไรหรอก คุณนอนต่อเถอะ”

 

 

“อื้มม” เธอพึมพำ ขยับตัวเข้าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่ม

 

 

“ฉันรักคุณนะคะ”

 

 

“ผมก็รักคุณ”

 

 

วิคตอเรียหลับตาลงอย่างเปี่ยมสุขไปพร้อมกับเสียงกระซิบของนิชคุณ ในขณะที่เขามองจ้องขึ้นไปบนเพดาน สงสัยในคำว่ารักของตัวเองที่พร่ำบอก จนคล้ายจะเกิดจากความเคยชินไม่ใช่หัวใจเหมือนที่เคย

 

 

ถ้ารู้ว่าใจรักใคร... มันก็คงพูดออกมาได้อย่างง่ายดาย เขาเคยคิดอย่างนั้น นับตั้งแต่ได้รู้จักวิคตอเรียจนถึงวันนี้ เขาไม่เคยลังเลที่จะพูดคำว่ารักเลย แต่ในคืนนี้เสียงของอูยองยังดังชัดจนเขาไม่อาจข่มตา บางทีคำตอบของหัวใจก็เป็นสิ่งที่เขากำลังกลัวเช่นกัน

 

 

เขามองใบหน้ารูปไข่ของเธอ ขนตาแพที่ทาทาบแก้มใส ส่ายหัวให้กับความคิดตัวเอง เขาคงง่วงงุนจนฟุ้งซ่านแล้วกระมัง เธอคือเจ้าสาวของเขา คือผู้หญิงที่เขาจะใช้ชีวิตที่เหลือต่อจากนี้ด้วยกันตลอดไป เขากระชับอ้อมกอดเข้า สัมผัสถึงไออุ่นจากร่างของอีกคน

 

 

 

อูยองเดินปิดไฟจนครบทุกดวง ก่อนจะเอนตัวลงบนที่นอน เสียงของนิชคุณยังดังก้องอยู่ในหู ห่มผ้าด้วยนะ ไม่รู้ว่าเป็นพี่หรือเป็นพ่อกันแน่ ปากบ่นมุบมิบ แต่ก็ฉีกยิ้มกว้างถึงใบหู ซุกตัวลงในผ้านวมสีเหลืองสดตามคำสั่งของคนไกล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อูยองรอสายจากนิชคุณ สารพัดเรื่องที่อยากจะเล่าให้ฟัง แต่เขาก็เกรงเกินกว่าจะเป็นฝ่ายโทรไปกวน ตั้งแต่วันนั้นนิชคุณก็ดูจะยุ่งเกินกว่าจะโทรหาเขาได้อีก จะมีก็แต่ข้อความที่ส่งมาแทบทุกวัน ส่วนใหญ่ก็ไล่ให้เขาไปนอนบ้างล่ะ บอกให้เขาไปกินข้าวบ้างล่ะ จนอูยองเริ่มรู้สึกหวาดๆว่าความจริงนิชคุณจะแอบซ่อนกล้องไว้ในบ้าน ถึงได้รู้เสียหมดว่าเขาทำอะไรอยู่

 

 

อูยองอ่านข้อความในมือถือที่เพิ่งได้รับซ้ำไปมา

 

 

ฝันดีนะ ไอ้ตัวแสบ


อูยองแลบลิ้นให้โทรศัพท์ มาว่าใครตัวแสบกันเล่า อูยองยิ้ม ยิ้มจนเมื่อยแก้มไปหมด

 

 

 

 

 

 

 

 

“ยังไม่นอนอีกหรอ อูยอง” แทคยอนโผล่หน้าเข้ามา เขาสวมแว่นกรอบเหลี่ยมหน้าตายุ่งเหยิง

 

 

“ฮยอง มาทำไมดึกๆเนี่ย” อูยองวางมือถือลงบนเตียง แต่ก็ไม้พ้นสายตาของแทคยอนที่มองอยู่ เขาทำท่าจะลุกขึ้น แต่แทคยอนก็ห้ามไว้

 

 

“นอนเถอะ ฉันแวะเข้ามาดูเฉยๆ กลัวจะหาทางเปิดตู้เย็นไม่เป็น แล้วอดข้าวตายไปซะก่อน”

 

 

“ฮยอง!” อูยองเบ้หน้า “ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ผมดูแลตัวเองได้น่า”

 

 

ปากบอกไม่ใช่เด็ก แต่ดูอากัปกริยาตอนนี้เข้าสิ แทคยอนมองยังไงยังไงก็ยังเป็นเด็ก

 

 

“อืม เห็นนายดูแลตัวเองได้ ฉันก็ค่อยโล่งใจ นึกว่าไอ้คุณจะสปอยล์น้องฉันจนเสียคนไปซะแล้ว” แทคยอนยิ้มแหย่ และคาดหวังให้อูยองยิ้มกลับมาให้เขาเช่นกัน

 

 

“ความจริง... ผมก็รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกันนะ” อูยองพึมพำ ให้ใจแทคยอนกระตุกวูบ “แต่ยังไงผมก็ต้องอยู่คนเดียวให้ได้ใช่มั้ยครับ”

 

 

“อูยอง..”

 

 

คนถูกเรียกถอนหายใจยาว ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ พาเปลี่ยนเรื่องไปซะอย่างงั้น

 

 

“ฮยองจะนอนที่นี่มั้ยครับ”

 

 

“อื้อ มานอนเอาหน้าซะหน่อย ไอ้คุณกลับมาจะได้บอกได้ว่าฉันดูแลลูกให้มันตามที่มันสั่ง”

 

 

อูยองหัวเราะ สดใสพอที่ทำให้คงฟังยิ้มตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พี่ชายอย่างเขา มันแย่สักแค่ไหน แทคยอนมองใบหน้าที่หลับอย่างสงบของอูยอง เหมือนเมื่อตอนยังเป็นเด็กชายอูยองไม่มีผิด เด็กชายอูยองที่พอโดนเขาแกล้งก็ร้องไห้จ้า วิ่งไปฟ้องแม่ทำให้เขาโดนแม่ฟาดเสียตั้งหลายทีข้อหาที่รังแกน้อง ตอนนั้นเขาโดนสั่งให้ท่องจนขึ้นใจ

 

 

“คนเป็นพี่ ต้องดูแลน้อง ปกป้องน้อง อย่าทำให้น้องร้องไห้”

 

 

หลังจากนั้นสองปีเขาก็ย้ายไปอยู่อเมริกา

 

 

จนเมื่อเขากลับมาเกาหลี และได้เจอกับอูยองอีกครั้ง ไอ้เด็กคนนี้ จำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ คุณน้าแม่ของอูยองฝากฝังให้เขาดูแล หาที่พักให้อูยองตอนมาเรียนที่โซล เขารับปากกับเธอ พอดีกับที่เพื่อนเขากำลังหาที่อยู่ในโซล เขาถึงแนะนำพวกเขาให้พบกัน อย่างน้อยก็ดีกว่าให้อยู่คนเดียว อยู่กับนิชคุณจะได้มีคนช่วยดูแล เขาคิดอย่างนั้น

 

 

เพราะเคยคิดว่าเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แต่ในตอนนี้เขากลับรู้สึกว่า... เขาปกป้องอูยองไม่ได้เลย

 

 

แม้ไม่อยากได้ยินก็ยังได้ยินมันชัดเจน เสียงละเมอเบาๆที่เจ้าตัวคงมีสิทธิ์เรียกหาได้แค่ในฝัน จะทนได้จริงๆหรือ ถ้าไม่มีอีกคนอยู่ข้างกัน เขาคลายมืออูยองออกจากมือถือที่เจ้าตัวกำไว้จนหลับไป รอยยิ้มดีใจที่เขาเห็นตอนเข้ามา เพราะนิชคุณใช่มั้ย ถ้านิชคุณคิดแค่พี่น้อง แล้วอูยองล่ะ รู้ตัวเองมั้ยว่า รักพี่ชายคนนั้นไปแล้ว เขาจับมืออูยองไว้ ภาวนากับอะไรก็ตาม ได้โปรด... อย่าให้มันสายเกินไป อย่าให้อะไรอะไรมันเป็นไปอย่างที่เขากลัวเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

talK{};

ฮว่ากกกกก อิตอนนี้นี่แหละ มันทำหนูร้องไห้ สงสารเด็กเว่ยยย
แบบว่ารู้ทั้งรู้นะ แต่ก็ยังแอบดีใจทุกครั้งที่เขาทำดีด้วย ฮือออ T^T
อูย๊องงงง อูยอง อยากตะโกนห้าม อย่าไปรู้สึกกับพี่เขาแบบน้านนน

งืดดดด อินี่โวยวายเหมือนไม่ได้เป็นคนแต่งเอง - -"

สุดท้ายทนไม่ได้เลยส่งแทคยอนไปเป็นตัวตายตัวแทนกรูอีกแล้ว
ยืมมือหน่อยนะ *ตบบ่าๆ* *กระโดดจูบ*

ตอนคิดพล็อตว่าจะให้มันเบาๆ ไม่กรีด ไม่บีบ แต่โครมเดียวจบ
นี่เพิ่งตอนเท่าไหร่ทำไมมันปวดใจจังวะ
เชื่อสิคะว่ามันปวดที่สุดตรงที่เราเป็นคนแต่งแล้วก็รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น TT

แต่งไปคลั่งไป จิกกระบาล ทึ้งหนังหัว
แต่มิต้องห่วงนะคะ
ตอนนี้ไรต์เตอร์ได้ข้ามความดราม่าไปแต่งฉากอะหืออะหาเรียบร้อยแล้ว กรี๊ซซซ
ฉากนั้นจะโผล่มาเมื่อไหร่ โปรดติดตาม

เพื่อรีดเดอร์ที่ติดตามกันกว่าแปดแสนคน เราจะรีบแต่งเรื่องนี้ในช่วงสงกรานต์นะคะ :)
(พูดตรงๆคือ สงกรานต์ไม่มีที่ไป ฮ่าาาๆ)

 

edit @ 13 Apr 2011 13:56:03 by LIMEs

edit @ 26 Jun 2011 22:34:18 by LIMEs

Comment

Comment:

Tweet

โอยยยยยยยย มันปวดใจ ปวดใจเหลือจะเกล่า

ต่างก็ไม่รู้ตัวเลยว่าคิดถึงกัน ห่วงใยกัน มันเจ็บอ่ะ

ถ้าจะไม่รู้ตัวสักนิดก็คงดี แต่ทุกวันนี้ที่ยังมองไม่เห็นก็เพราะกลัว

กลัวที่จะรู้ใจตัวเอง ฟิคนี้ทำให้รู้สึกเหมือนคนจะจมน้ำ

#26 By YuMiTan (103.7.57.18|27.55.6.47) on 2012-05-07 19:10

อยู่ไกลแต่ก้โทรคุยตลอด

สปอยด์น้องจริงๆพ่อคุณ 5555

แทคนี่มองทะลุปรุโปร่งทั้งสองคน
ประหนึ่งมีประสบการณ์

ขอบคุณมากค่าาา

#25 By cannabii (171.99.248.26) on 2012-04-19 23:42

คำตอบในหัวใจที่กลัวที่จะยอมรับมัน ทั้งสองคน จนสุดท้ายก็ต้องลงท้ายด้วยความเจ็บปวด แต่จะโทษทั้งสองคนก็คงไม่ได้ เพราะคงไม่มีใครคาดคิดว่า จากพี่น้องที่หยอกล้อเห็นหน้ากันอยู่ทุกวัน มันจะเป็นอะไรที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่จะหยั่งรู้ได้ในตอนแรก เศร้าๆๆๆ T_T

#24 By Joy (183.88.84.37) on 2012-03-18 18:55

ต่อไปจะเป็นมาม่าหรอคะ อร้าย ไรท์เตอร์อ่ะ

ขนาดไรท์เตอร์ยังอยากจะห้ามด้งไม่ให้รักพี่เลย ฮือ

แสดงว่ามันต้องเจ็บปวดต่อไปแน่ๆๆๆๆ

ขอบคุณค่ะไรท์เตอร์

#23 By LeeLaYa on 2012-03-18 14:34

เตรียมหม้อต้มมาม่าละ

#22 By sugsig (124.120.116.77) on 2012-02-28 05:25

เฮ้ออย่าเศร้าไปเลยนะ อินตามแล้วนะเนี่ยTT

#21 By cat (192.168.1.101, 180.183.27.120) on 2012-02-19 22:42

แทครู้หมด

#20 By mama (113.53.72.178) on 2012-01-30 22:20