[Fiction-series] The Roommate #1
posted on 07 Dec 2010 21:51 by woohoney in OkCat
“แพนด้า แพนด้า อยู่ไหน”
ผมจะไม่สนใจเสียงโวยวายนั่น ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้คนพูดมันมานั่งทับตัวผมไว้ แล้วยังจะเขย่าตัวผมเหมือนเสี่ยงเซียมซีอยู่วัดเส้าหลิน ผมเผยอเปลือกตาขึ้นมอง คิมจุนซู รูมเมทสติไม่ปกติของผม คนปกติที่ไหนจะมานั่งขย่มตัวคนอื่นร้องถาม เห็นหมีหนูมั้ยๆ แต่เช้าตรู่ขนาดนี้ เวลาที่อยู่ด้วยกันมาผมเริ่มชินกับนิสัยเพี้ยนๆอื่นๆของเขา ไอ้ที่ต้องแปรงฟันด้วยยาสีฟันรสสตรอเบอรรี่เท่านั้น ต้องล้างเท้าซ้ายก่อนเท้าขวา นิสัยที่ต้องแมตช์กางเกงในให้เข้ากับสีรองเท้า หรือนิสัยที่นุ่งบ็อกเซอร์ตัวเดียวเดินไปเดินมาในห้อง ผมรับได้นะไอ้พวกนี้ แต่ไอ้เรื่องเพี้ยนล่าสุดของเขานี่สิ มันเกิดขึ้นเมื่อเดือนที่แล้ว ที่เขาแนะนำให้ผมรู้จักกับ... คุณแพนด้า
“ฉันมีเพื่อนใหม่มาอยู่ด้วย นายคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย” เขาบอกกับผมในเช้าวันหนึ่ง ผมพยายามมองหาเพื่อนที่เขาว่า หลบอยู่ข้างหลังหรอ ไม่กล้าเข้ามาหรือยังไงกัน อาจจะเป็นเพื่อนจากแดกู มาอยู่ด้วยสักพักคงไม่เป็นไร แล้วผมก็เข้าใจในที่สุด เมื่อเขาหยิบอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋าเป้
“คุณแพนด้านี่อ๊กแทคยอน แทคยอนนี่คุณแพนด้า รู้จักกันแล้วนะ” คิมจุนซูยื่นเท้าหน้าข้างซ้ายของตุ๊กตาหมีแพนด้ามาให้ผมจับ วินาทีนั้นที่ผมได้สบตาพลาสติกสีดำเงาวับ และสัมผัสกับอุ้งเท้านุ่มๆในมือ ผมรู้ได้ทันทีว่านี่เป็นเรื่องที่ผมรับไม่ได้
คิมจุนซูทำน่าบึ้งอยู่บนตักผมเมื่อเห็นว่าผมยังคงไม่สนใจเขาเท่าที่ควร ผมเร่งเสียงที่ไอพอด ขยับหูฟังให้เข้าหู และหลับตาพร้อมนอนต่อ จังหวะนั้นเองที่กำปั้นของมือเรียวๆมันทุบอั้กเข้าที่อก ตามด้วยการกระชากหูฟังออกจากหู โหดร้าย ทารุณ รุนแรงที่สุด
“ฉันถามว่านายเห็นแพนด้ามั้ย”
“ไม่ ฉันนอนต่อได้รึยัง”
“ไม่ นายต้องช่วยฉันหาแพนด้า”
“ไม่ นี่มันตีสาม และฉันง่วงนอน” ผมขยับตัว และร่างบางๆของคิมจุนซูก็ไถลออกจากเตียงของผมไปอย่างง่ายดาย
ผมแอบหรี่ตามอง จุนซูทำหน้าฟึดฟัด พลางเดินไปเดินมาก้มๆเงยๆไปทั่วห้อง ปากก็ตะโกนเรียกแพนด้าไปด้วย ถ้ามันขานรับขึ้นมาล่ะ ผมจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลยคอยดู นายนี่ยิ่งกลัวผีขึ้นสมองอยู่ แต่ดันเพี้ยนคุยกับตุ๊กตาได้เป็นเรื่องเป็นราว จนครึ่งชั่วโมงผ่านไปและห้องที่มีผมเป็นเจ้าของครึ่งนึงกำลังถูกรื้อไปเศษสามส่วนสี่ของห้อง
“นายไม่ง่วงบ้างหรอไง” ผมไม่รู้ว่าประโยคของผมมันไปสะกิดปมประสาทส่วนไหนของเขาเข้า จุนซูตวัดตามามองผมด้วยความโกรธเคือง
“ง่วงสิ ง่วงจะตายอยู่แล้ว แล้วนาย นายเป็นรูมเมทฉัน แต่นายกลับไม่ช่วยอะไรฉันเลย ฉันหาคุณแพนด้าไม่เจอ แล้วนายทำอะไร นอน นายแค่นอน ขณะที่ฉันต้องหาแพนด้าเอง แล้วนายยังจะมีหน้ามาถามฉันว่า ฉันง่วงรึเปล่า งั้นหรอ”
ผมจะรู้สึกผิดแล้วจริงๆ ถ้ามันไม่มีคุณแพนด้ามาเกี่ยวข้อง คิมจุนซูกินข้าวกับแพนด้า พาแพนด้าไปดูหนัง อาบน้ำแปรงขนให้แพนด้า และต้องนอนกอดแพนด้าทุกคืน พูดตรงๆผมหมั่นไส้คุณแพนด้าอยู่เล็กๆนะ เห็นหัวอ๊คแทคยอนคนนี้บ้างมั้ยล่ะ อะไรๆก็แพนด้าสินะ ไอ้ถุงเก็บฝุ่นเอ๊ย
“มานอนเหอะน่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันช่วยหาก็ได้”
“ไม่มีแพนด้าฉันนอนไม่หลับ” ไอ้ท่ากอดอกปั้นหน้าหงิกนี่ ผมขอซื้อต่อได้มั้ย
ผมเชื่อว่าผมถอนหายใจไปเกินสิบรอบ ตอนที่นั่งดูเขารื้อข้าวรื้อของมองหาผ้าขนหนูยัดนุ่นสีขาวดำนั่น สำคัญอะไรขนาดนั้น วันหลังผมจะซื้อแพนด้าสำรองมาสักสิบตัว ตัวไหนหายไปจะได้มีตัวตายตัวแทนไว้มั่ง
“จุนซู” ในที่สุดผมก็ทนมองจุนซูทำลายความเป็นระเบียบของห้องที่มีน้อยอยู่แล้วให้ลดลงไปอีกต่อไปไม่ได้ ผมรวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาเข้าด้วยกันด้วยมือเดียว
“ไปนอนกัน” ผมฉีกยิ้มให้เขา ขณะที่คิมจุนซูทำหน้าบึ้งเข้าไปใหญ่
“แต่แพนด้า...”
“วันนี้นายก็นอนกอดแมวไปก่อนละกัน พรุ่งนี้ฉันจะขนแพนด้ามาให้นายหมดประเทศจีนเลย” ผมไม่รอให้เขาได้เอ่ยปากถึงแพนด้าอีก ผมแบกร่างคิมจุนซูที่ดิ้นแด่วๆขึ้นพาดบ่า ดิ้นได้ดิ้นไป หนักนะเฟ้ยไม่ใช่ไม่หนัก เห็นตัวเล็กๆอย่างนี้ ซ่อนรูปซ่อนพุงชะมัด ผมบอกไม่รู้กี่ครั้งแล้วว่าอย่ากินเยอะ ให้หัดออกกำลังกายซะบ้าง ไม่เคยฟังล่ะครับ ชวนอีแพนด้าไปนั่งกินขนมหวานๆประจำ แล้วแพนด้ามันกินมั้ย ก็ไม่กินไง เสร็จจุนซู กินอาหารแทนแพนด้าไปด้วย ไม่อ้วนให้มันรู้ไป
ผมโยนจุนซูลงบนที่นอนตัวเอง เขาจ้องผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แค่นี้ทำเป็นโกรธ บอกตรงๆนะ ผมง่วง ง่วงมาก และรำคาญเต็มทีที่ไอ้เรื่องที่ทำให้ผมต้องตื่นอยู่ในตอนนี้ มันเป็นเพราะตุ๊กตาแพนด้าตัวเดียว
“นอนได้แล้ว” เพราะเขาทำท่าจะหนีอีก ผมเลยต้องใช้แขนคร่อมตัวเขาไว้
“ฉันจะเอาแพนด้า” เขายังคงยืนยันหนักแน่น ให้ตาย ไอ้แพนด้ายัดนุ่นนี่มันรู้ตัวมั้ยเนี่ย ว่ามีคนคลุ้มคลั่งตามหามันเป็นบ้าเป็นหลังอยู่
“หลับตา จุนซู” ผมสั่งเขา และเพราะผมรู้ว่าเขาจะไม่ทำตาม ผมเลยต้องตามด้วยการขู่อีกสักหน่อย “ไม่งั้น... ฉันจะปล้ำนาย”
จุนซูเบิ่งตามองผม ผมสบตาเขาเตือนว่าผมเอาจริง ถึงแม้ผมจะไม่รู้ว่าผมจะเอาจริงๆรึป่าวก็ตาม แต่จุดนี้ต้องทำตัวให้น่าเกรงขามไว้ก่อน เขากลืนน้ำลาย ก่อนจะหลับตาปี๋จนหน้ายู่ ผมยกแขนที่คร่อมร่างเขาไว้ออก ดูให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ลืมตาขึ้นแล้วสะดุ้งพรวดมาบีบคอผม แล้วถึงค่อยๆเอนตัวลงนอนข้างเขา
คิมจุนซูยังคงนอนหลับตาปี๋ ตัวแข็งทื่อ ดูยังไงก็ไม่ใช่คนที่กำลังนอนหลับแน่ๆ ผมก็ไม่ใช่คนใจร้ายใจดำนะครับ เพื่อทำให้เขารู้สึกสบายมากขึ้น ผมเลยตกลงปลงใจทำหน้าที่แทนแพนด้าเอาสักคืน ผมเขยิบตัวไปกอดเขาไว้หลวมๆ จุนซูสะดุ้งเอาแขนผลักอกผมออกทันที แต่ก็ยังไม่ยอมลืมตาอยู่ดี นี่กลัวโดนผมปล้ำขนาดนั้น
“ชู่ววว ไม่เอาน่า อยู่นิ่งๆสิ”
“นายทำบ้าอะไรแทค”
“ก็เป็นคุณแพนด้าให้นายไง กอดฉันแทนสักคืน มันคงไม่แย่อะไรมากหรอกมั้ง” หรือแย่ ผมไม่คิดว่าผมแย่นะ สาวๆเป็นล้านยอมทำทุกอย่างให้ได้นอนกอดผม นี่ผมอุตส่าให้จุนเคเขากอดฟรีๆ ใจกว้างขนาดไหน
แรงดันค่อยๆอ่อนลง จนมือเล็กๆมันตกไปอยู่นิ่งบนที่นอน ผมเลยได้ทีหยิบมาโอบรอบตัวเอง จุนซูไม่ได้ขัดขืนอะไรอีก แถมยังขยับตัวกระชับอ้อมกอดเข้าอีก
“ฉันจะนึกว่านายเป็นแพนด้าละกัน” เขาพึมพำ ให้ผมได้ลอบยิ้มคนเดียว
ลมหายใจเบาๆอุ่นอยู่ที่อก ทั้งๆที่เมื่อกี้ผมง่วงแทบบ้า แต่ตอนนี้ผมกลับรู้สึกตื่นจนเต็มที่ ผมแอบมองตาเรียวที่หลับพริ้ม คิมจุนซูขี้โวยวายเมื่อกี้หายไปไหนนะ เอะอะจะนอนก็หลับไปเสียดื้อๆ รู้อะไรมั้ยครับ ตอนนี้ผมโคตรอิจฉาเจ้าแพนด้านั่นเลยจริงๆ ถ้าผมเป็นแพนด้าของเขาได้ทุกวันก็คงดีสิ
ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนที่ผมรู้สึกถึงแรงของใครบางคนกำลังดึงหูผมเล่นอยู่ ปากกระซิบกระซาบ “นี่แน่ะๆ ไอ้แมวหูกางเอ้ยย”
“ทำอะไรน่ะ”
“เปล่า” จุนซูรีบลดมือลงทันที ถ้าผมมองไม่ผิด แก้มใสๆกำลังเรื่อสี
“ฉันไปอาบน้ำล่ะ” เขาผละออกจากผมก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้อง ไม่ลืมจะป้ำๆเป๋อๆ เตะประตูเข้าให้ ผมส่งเสียงหัวเราะไล่หลัง ให้เขาต้องหน้าแดงเข้าไปใหญ่
ผมนอนยิ้มอยู่บนเตียงต่อสักพัก ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นก้อนขาวๆดำๆอยู่ที่ซอกเตียง อารมณ์ลั้ลลาเมื่อกี้แทบจะสลายไปในทันทีที่ได้สบตาพลาสติกสีดำซึ่งเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง นี่ผมคิดไปเอง หรือไอ้ตุ๊กตานี่มันโกรธผมจริงๆ ก็ใครใช้ให้มันไปหลบอยู่ตรงนั้นวะ ช่วยไม่ได้ครับ ทีใครทีมัน
ความคิดผมแตกออกเป็นสองทาง หนึ่ง คือ หยิบไปหาจุนซูบอกว่าผมเจอแพนด้าแล้ว เขาจะกระโดดกอดผมหนึ่งที หยิบแพนด้าขึ้นมาหอมกระหม่อม แล้วถามว่า หายไปไหนมาลูก จากนั้นก็กลับไปใช้ชีวิตอยู่กับแพนด้าต่อ ส่วนผมก็จะกลายเป็นแมวหูกางฟันยื่นหัวเน่าตัวเดิม
หรือสอง ผมเอาไอ้แพนด้านี่ไปเผาทิ้ง แล้วบอกจุนซูว่า แพนด้าเขาจากพวกเราไปแล้วด้วยโรคเส้นขนคุดใต้ผิวหนัง จุนซูจะร้องไห้ และผมจะกอดปลอบเขา ลูบหัวเบาๆ แล้วบอกว่าเสียใจด้วยจริงๆ เขาจะถามผมว่าเส้นขนคุดเป็นโรคติดต่อรึป่าวก่อนจะงอแงเซื่องซึมอยู่สักพัก และผมจะเป็นพระเอกที่หยิบยื่นไหล่ให้เขาได้พักพิง จากนั้นจะไม่มีแพนด้าอยู่ในสารบบของเราอีกต่อไป
ขณะที่ผมกำลังลังเลระหว่างการทำความเลวกับความชั่ว ประตูก็ถูกเปิดออก เหล่าเทวดาซาตานที่หูซ้ายและหูขวาบินหนีกลับเข้ารูหูกันแทบไม่ทัน ผมทำตามสัญชาตญาณที่ฝังลึกโดยไม่ต้องพึ่งรอยหยักของสมอง จะจุดไฟเผาตอนนี้ก็คงไม่เหมาะ ถึงแม้มันจะฟังดูเป็นทางเลือกที่คุ้มค่าต่อการลงทุนที่สุด ผมขยำผ้าห่มที่กองๆก่อนจะยัดมันใส่หน้าแพนด้านั่น ฝังกลบมันไว้กับซอกเตียงต่อไป... ไว้ค่อยเผาวันหลังตอนซูเผลอ
จุนซูยืนมองผมด้วยหน้าตามึนๆเหมือนไม่ตื่นนอนดี เขามองไม่ทันหรอกครับ ผมฉีกยิ้มกว้างๆแสดงความจริงใจใสซื่อบริสุทธิ์ให้เขา
“นายทำอะไรน่ะ”
“ฉันกำลังคิดว่า... ฉันก็เป็นแพนด้าที่ไม่เลวใช่มั้ย”
Talk{};
แอบย่องมาอัพ ฮี่ๆๆ บอกแล้วว่าแทคซูกำลังมา และมันมาเป็นซีรี่ย์เลยทีเดียว อะโฮะๆๆ -0-
มันก็เป็นชอตฟิคนั่นแหละ แค่แยกออกมาเป็นซีรี่ย์ของแทคซูโดยเฉพาะ
ถ้าเจอคำว่า the roommate ก็รู้ได้เลยว่า แทคซูแน่ๆๆ (และแพนด้า?อีกนิดหน่อย หึๆ)
อิซูติงต๊องว่ะ กร้าากกกกก ชอบอิซูเอ๋ออ เพราะฉะนั้นคาแรกเตอร์คิมจุนซูจะเป็นอย่างงี้ตลอดนะคะ = =
ตอนนี้คุณด้งคงต้องรอสักพัก
เพราะคู่รูมเมทเขามาแรวงงง แรงในความคิดเราคนเดียวอีกด้วยนะ ฮ่าาา
หาฟิคแทคซูอ่านก็ย๊ากกยาก แต่งเองแมร่งเลย พอใจ งุงิ ...
จะมีใครชอบคู่นี้กับเค้ามั้ยย?? -0-
ป.ล. รูปหัวฟิค แอบมีจียอน - -" มายยย ไอด๊อลลล!! คึคึ
edit @ 7 Dec 2010 22:47:57 by LIMEs
ได้พล็อตเหมือนกัน ตามรายการ HT นั่นแลลลลล
ขอตัวไปอ่านหนังสือก่อน เดี๋ยวมาอ่าน
ครึครึ เค้าชอบคู่นี้ด้วยคน จะแต่งด้วย ฮ่าๆๆๆ
#1 By kumameaw on 2010-12-08 01:43