[SF] Mirage - Even if you leave me
posted on 29 Oct 2010 13:09 by woohoney in SweetKhunnieผมไม่ต้องการสิ่งอื่นใด นอกเหนือไปจากนี้
ความสุขของผม คือ การได้เฝ้ามอง เขากำลังหลับ เปลือกตาปิดสนิท แพขนตาสีเข้มทาบตัดกับผิวขาวละเอียด น่ารัก มองยังไงก็น่ารัก ริมฝีปากสีเรื่อกำลังอมยิ้ม ฝันดีล่ะสิ ผมอดสงสัยไม่ได้ว่าในฝันนั้นจะมีผมอยู่มั้ย ผมใช้นิ้วมือเขี่ยแก้มยุ้ยๆของเขาเล่น ไม่อยากกวนคนนอนหลับ แต่มันอดไม่ไหวจริงๆ ยิ้มอีกแล้ว ฝันถึงอะไรกันนะ จางอูยองถึงมีความสุขมากขนาดนี้
“พี่คุณ ... รอผมด้วย” เขาละเมอออกมา พร้อมกับหัวเราะคิกคัก
เขาหมายถึงใครกันนะ พี่คุณของเขา คือผมรึป่าว... ใช่สิ ผมเป็นนิชคุณของเขา
มือเล็กแปะป่ายคว้าผมเข้าไปกอดไว้เสียแน่น ทั้งๆที่ตายังหลับสนิท นี่ถ้าคนข้างๆไม่ใช่ผมจะทำยังไง ละเมอเก่งจริงๆ อูยอง หน้าของเขาอยู่ห่างกับผมไม่ถึงคืบ แก้มป่องยังคงระบายยิ้มอ่อนๆ ช่วยไม่ได้ อยากน่ารักเองทำไมกันนะ ผมโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ใกล้จนปลายจมูกของเราชนกัน ผมแนบหน้าผากตัวเองเข้ากับหน้าผากเขา แอบยิ้มให้คนที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนจะแตะปากลงเบาๆที่คนขี้เซา ส่งผลให้คนที่โดนขโมยจูบขยับริมฝีปากมุบมิบ แอบต่อว่าผมอยู่รึป่าวนะ ในฝันคงกำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่แน่ๆ
“อูยองครับ.. อูยอง” ไม่ยอมตื่นเลยจริงๆ เด็กน้อย... เด็กน้อยของผม
ผมจุมพิตที่หน้าผาก กระชับอ้อมกอดให้เขานอนให้สบาย กุมมือเล็กๆของเขาเอาไว้ อดจะสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากกลุ่มผมนิ่มไม่ได้ เลยได้แต่ฝังจมูกลงคลอเคลียคนในอ้อมกอด ทุกสัมผัสทุกความรู้สึกที่ได้อยู่ใกล้เขา มันทำให้ผมรู้สึก...มีชีวิต
รัก... ทำไมถึงรักมากขนาดนี้ ผมเองก็ไม่รู้
รู้แค่เพียงว่า ผมรักจางอูยองมากเหลือเกิน
ความเจ็บปวดของผม คือ การเห็นเขาร้องไห้
ใบหน้าที่เคยหลับตาพริ้มอย่างเป็นสุขกำลังขมวดมุ่น ฝันร้าย... จางอูยองชอบนอนฝันร้าย แล้วก็เผลอนอนกัดฟันเสียทุกที เหงื่อซึมชื้นตามไรผม แล้วน้ำตาก็ไหลแม้ดวงตาจะยังคงปิดสนิท
“ตื่นเถอะครับ อูยอง ตื่นเถอะ” ผมเรียกเขา มือปัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผาก ใบหน้าเขา...มันเจ็บปวดเหลือเกิน
เขากำลังสะอื้น สะอื้นจนตัวสั่นเทาไปหมด ใจของผม.. ใจของผมเองก็สั่นวูบไปตาม ผมกอดเขา โยกตัวเขาไปมา ฝ่ามือลูบศีรษะเขาเบาๆ อูยองชอบให้ลูบหัว เวลาเขาร้องไห้ เขาชอบให้กอดเขาไว้ ลูบหัวเขาเบาๆ
“ไม่ร้องนะคนดี ไม่ร้องนะครับ”
“พี่คุณ...” เขาละเมอออกมา
“ครับ คนดี พี่อยู่นี่ครับ”
“อย่าทิ้งผม... ฮึกก อย่าทิ้งผมไป” ผมจับมือเขา บีบเบาๆให้รู้ว่าผมอยู่ตรงนี้
“พี่ไม่ทิ้งอูยอง ไม่เคยทิ้ง พี่อยู่กับอูยองเสมอ”
“อย่าทิ้งผมไป.. อย่าทิ้งผมไป” ทำไมถึงเอาแต่ละเมออย่างนี้นะ
“อูยองตื่นขึ้นมาสิ พี่อยู่นี่ ตื่นสิครับ”
“พี่คุณอย่าทิ้งผมไว้คนเดียว...”
ผมปาดน้ำตาบนแก้มเขา เก็บซับทุกหยดน้ำตาด้วยริมฝีปาก ผมอยู่กับเขา ผมอยู่ตรงนี้กับเขา ทำไมถึงเอาแต่ร้องไห้อย่างนี้ ฝันร้ายประเภทไหนกัน ผมไม่มีวันทิ้งเขา ไม่มีวัน
“ตื่นเถอะ อูยอง”
ดวงตาบวมก่ำ มองไปรอบห้อง เขาพยายามจะกอดผม พยายามจะจับมือผม หยาดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอีกระลอก ริมฝีปากสั่นเทา พร้อมแววตาที่หลงทาง ก่อนที่เขาจะเริ่มกรีดร้อง มันเป็นเสียงร้องไห้ที่ปวดร้าวที่สุดที่ผมเคยได้ยิน เหมือนใบมีดคมที่กรีดลงกลางหัวใจ เสียงสะอื้นไห้ที่บีบรัดจนทำให้เราหายใจไม่ออก...
เขามองไม่เห็นผม
“พี่คุณ... ฮือ... พี่คุณ” เขาตะโกนเรียกผม กอดตัวเองไว้แน่น แน่นเกินไป จนเล็บฝังเข้าที่ผิวหนังจนได้เลือดซิบ เขานอนขดตัวร้องไห้อย่างทรมาน
ผมกอดเขา... เขาไม่รับรู้ว่าผมกอดเขา
ผมปลอบเขา... เขาไม่รับรู้ว่าผมปลอบเขา
ความเจ็บปวด ไม่ยอมจางหาย
ประตูห้องเปิดออก พร้อมใครคนนึงที่ผมไม่รู้จักเดินเข้ามา แต่ผมคุ้นหน้าเขาเหลือเกิน อาจจะเป็นคนรู้จัก เป็นเพื่อนของผม ผมจำไม่ได้ ความจริงมีไม่กี่เรื่องที่ผมจำได้ ผมจำได้ว่า จางอูยองชอบกินอะไร ไก่ทอดเป็นอาหารจานโปรดของเขา ผมจำได้ว่าอูยองชอบสีเหลือง และมันก็เหมาะกับความสดใสของเขา ผมจำได้ว่า เวลาอูยองงอน เขาจะทำแก้มป่อง ซึ่งมันทำให้ผมอดใจไม่ได้ทุกครั้ง ที่จะหอมแก้มให้ได้เสียฟอดใหญ่ ผมจำได้ว่าวันไหนที่เขาตื่นนอนก่อนผม เขาจะใช้นิ้วเขี่ยไปมาบนหน้าของผมเล่น เมื่อผมตื่นพร้อมทำหน้าดุใส่ เขาก็จะหัวเราะชอบใจ ผมจำได้ว่า อูยองไม่เคยกลัวผม อูยองดื้อ ดื้อกับผมเสมอ เพราะเขารู้ รู้ว่าผมต้องยอมเขา
ผมรู้ว่า ผมรักเขา
และผมไร้ซึ่งตัวตนหากปราศจากเขา... ผมไม่ใช่อะไรเลย
“พี่คุณ... อย่าทิ้งผมไป” เขาสะอื้น และมันเบาลงเมื่อชายคนนั้นกอดเขา เขาซุกหน้าลงกับผู้ชายคนนั้น กอดผู้ชายคนนั้นไว้เสียแน่น
“พี่อยู่นี่ อูยองพี่อยู่นี่แล้ว” ผู้ชายคนนั้นพูดออกมาด้วยใบหน้าขมขื่น เขาไม่ใช่นิชคุณ ... เขาไม่ใช่ผม ผมควรจะโกรธเขา แต่อย่างน้อยคำพูดโกหกของเขาก็ทำให้อูยองยิ้มออกมาได้ และแค่นั้น..แค่นั้นเองที่ทำให้ผมมีความสุข
“นอนซะนะ คนดี” เขากระซิบ แล้วอูยองก็หลับไปในอ้อมกอดของเขา
ผมจับมืออูยองขึ้นมากุม อยากจะยื้อแย่งมากอดไว้เสียเอง แต่ไม่รู้เพราะอะไร ผมกลับบอกกับชายคนนั้น
“ฝากดูแลอูยองด้วยนะ ให้เขากินข้าว กินข้าวเช้าด้วย อูยองชอบดื้อไม่ยอมกินข้าวเช้า นายต้องทำให้เขายิ้มบ่อยๆนะ รู้มั้ย เวลาอูยองยิ้มมันสดใสมากเลย อูยองเป็นเด็กเอาแต่ใจ แต่มันไม่ได้มากมายหรอก ตามใจเขาหน่อย ดูแลเขาแทนฉันด้วยนะ ทำให้เขามีความสุข ให้เขามีความสุขมากๆ”
ผมลูบเส้นผมของอูยอง เสียงแผ่วเบาของอูยองยังคงพึมพำให้ได้ยิน “พี่คุณ... พี่คุณ”
แค่เพียงเท่านี้... แค่เพียงอูยองยังคิดถึงผม
เขากำลังนอนหลับ อูยองกำลังหลับ เด็กน้อยของผม เขาขยับตัวเล็กน้อย พลิกหนีแสงแดดที่แยงตา แก้มเนียนเย้าให้ผมต้องฝังจมูกลงไปสูดกลิ่นหอมให้ชื่นใจ เขายิ้มอีกแล้ว ริบฝีปากบางกำลังแย้มยิ้ม
“อื้ออ..” เขาตื่นแล้ว แต่ไม่ยอมลืมตา กลัวว่าฝันดีจะหายไปรึยังไงนะ
“พี่คุณ” เขาเรียกผมด้วยเสียงงัวเงีย
“ครับ”
“ผมรักพี่คุณนะ”
“พี่ก็รักนาย” ผมบอกกับเขา
เขาลืมตา และยังคงยิ้มให้ผม แม้แววตาจะวูบไหว เขายิ้มให้ผม แม้น้ำตาจะไหล เขายิ้มให้ผม
“พี่ขอโทษ”
“อยู่กับผมตลอดไปนะครับ” เขาหลับตาลงอีกครั้ง มือเล็กทาบลงบนแก้มของผม ก่อนจะยิ้มออกมา
ตราบใดที่ความรักของผมยังอยู่ ผมจะยังคงมีตัวตนสำหรับเขาตลอดไป...
Talk{};
มันมาอีกแล้ว ฮ่าา... ยังอุตส่ามีภาคต่อเนอะ = =
อารมณ์มันยังค้างนี่นาา
ความจริงชื่อตอนมันผิดนะ มันต้องเป็น even if i leave you แล้วล่ะอย่างนี้ - -"
สรุปแม่มทุกคนเศร้ากันทุกผู้ทุกนาย มีพันธะ มีห่วงกันทั้งนั้น
อิแทคต้องติดอยู่กับดูแลเด็กเพื่อน ไปไหนไม่ได้
อูยองติดอยู่กับความคิดของตัวเอง แต่ก็ไม่เชิงคิดไปเองเนอะ
ก็พี่คุณก็มาหาน้องจริงๆ = =
อิผีพี่คุณนี่ก็แล้วใหญ่ ความจำเสื่อม แล้วยังไปผุดไปเกิดไม่ได้อีก
เหมือนวิญญาณพี่คุณไม่มีอะไรแล้ว ที่ยังอยู่ เพราะรักอูยองอย่างเดียวเลย T^T
อื้ออฮืออ...
เอ๊ะ หรือผีพี่คุณ มันก็เกิดขึ้นมาจากที่อูยองคิดไปเองแหละ
เอ๊ะ.. เอ๊ะยังไง เขียนเองงงเองสินะ แกร่กๆ
จะบอกว่าแต่งไปแต่งมาเกือบจะหลุดเอาฮาๆไปหลายที - -"
เกือบจะเปลี่ยนเป็นคอมมาดี้อีกเรื่องแล้วมั้ยล่ะ เหอๆ
#1 By au (113.53.80.66) on 2010-10-29 14:22