[SF] Mirage
posted on 28 Oct 2010 02:10 by woohoney in OkCat
“พี่....พี่คุณ..... ฮึก... อย่าทิ้งผมไป”
อีกแล้ว... ผมได้ยินเสียงเขาร้องหาคนๆนั้นอีกแล้ว ร่างเล็กที่ผอมแห้งลงทุกที ใบหน้ากลมสดใสกลายเป็นซูบตอบ นอนขดตัวอยู่บนเตียงสะอึกสะอื้นแทบขาดใจ
“อูยอง...อูยอง” ผมกอดร่างสั่นเทาของเขาไว้ “อย่าร้องนะ อย่าร้องเลย”
เสื้อผมชื้นไปด้วยน้ำตาเมื่อเขาฝังหน้าลงที่อกผม ริมฝีปากยังคงพึมพำ “พี่คุณ พี่คุณ..”
มือเล็กขยำเสื้อผมแน่น ลมหายใจติดขัด สะอื้นจนหอบโยน กี่คืนกันแล้ว ที่จางอูยองจะต้องนอนฝันร้าย กี่คืนกันแล้ว ที่เสียงร้องไห้จะเรียกหาแต่...นิชคุณ
“พี่อยู่นี่ อูยอง พี่อยู่นี่ ไม่ร้องนะครับ” กี่คืนที่ผมต้องจำยอมเป็นนิชคุณของเขา ผมลูบเส้นผมนิ่มเบาๆ ในที่สุดจางอูยองก็สงบลง
“พี่อยู่กับเรานี่ไง นอนซะนะคนดี” ทุกคืนๆ ผมบอกเขาอย่างนี้ แล้วรอยยิ้มน่ารักของอูยองก็จะกลับมา เขาจะกระชับอ้อมกอดที่เอวผม ซบตัวลงบนแผ่นอก ด้วยความรัก ด้วยความคิดถึง
“พี่คุณ.. พี่คุณ”
ริมฝีปากยังคงเอื้อนเอ่ยถึงชื่อชายคนนั้น จนผล็อยหลับไป
ผมไม่ใช่นิชคุณ และผมเจ็บปวดที่เป็นนิชคุณของเขาไม่ได้
“พี่คุณไปไหนครับ พี่แทค พี่คุณไปไหน” ประโยคสนทนาในทุกๆเช้า เขาตื่นขึ้นมาถามผมเหมือนเดิมในทุกๆวัน
“อูยอง คุณมัน...”
แล้วใบหน้าที่เหมือนเด็กนั่น ก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ร่างเล็กทรุดลงไปนั่งกับพื้น ปล่อยน้ำตาให้ร่วงพรู
“พี่คุณจะกลับมาใช่มั้ยครับ พี่คุณจะต้องกลับมา” ผมทำได้แค่กอดเขาไว้ เพราะผมรู้ดีว่า นิชคุณจะไม่กลับมา
“ครับ นิชคุณจะกลับมา” ผมโกหก
“อูยองกินข้าวเถอะนะครับ พอไอ้คุณกลับมา จะได้มีแรงไปกวนมันไง” ผมยิ้มให้เขา แล้วก็ได้แต่เฝ้ามองเขาลุกไปนั่งในครัว กระตือรือร้นหยิบอาหารที่ผมเตรียมไว้มาทาน ดวงตาเหม่อลอย แต่ก็ยังมีรอยยิ้ม ตอนนี้เองที่น้ำตาผมไหลออกมา เขาอยู่ได้ยังไง ทนอยู่ได้ยังไง ทุกวันๆ อยู่กับจินตนาการที่ไม่มีทางเป็นจริง หลอกลวงตัวเอง ปล่อยใจให้หลงเชื่ออยู่กับคำโกหก คนเราต้องเจ็บปวดมากสักแค่ไหน ถึงได้ยอม... ยอมหันหลังให้กับความเป็นจริง
ตัวเล็กๆแค่นั้น จะต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน
“ผมคิดถึงพี่คุณ เมื่อไหร่พี่คุณจะกลับมา” เขานั่งกอดเข่าบนโซฟา จ้องดูเข็มนาฬิกาเคลื่อนที่ผ่านไปอย่างช้าๆ
ห้าทุ่มแล้ว...
“ไปนอนก่อนเถอะอูยอง” ผมบอกกับเขา
“ไม่ครับ ผมจะรอพี่คุณ” เขาละสายตามามองผม “ผมจะรอ... รอจนกว่าพี่คุณจะกลับมา”
อูยองนั่งรอนิชคุณกลับบ้านเสมอ ทุกครั้งที่นิชคุณมาถึง เขาจะกระโดดเข้ากอดนิชคุณ ส่งเสียงออดอ้อน จนไอ้คุณมันทนไม่ได้ต้องฝังจมูกลงหอมแก้มนิ่มๆนั่นเสียทุกที
ผมเกลียดตัวเอง เกลียดที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
“ฝากดูแลอูยองด้วย” นิชคุณจับมือผม ขอร้องผม แต่ผมกำลังทำให้เขาผิดหวัง ผมดูแลอูยองไม่ได้
“ทำไมพี่คุณไม่กลับมา” เสียงร้องไห้ของเขา บาดลึกลงในใจของผม
“เห้ยย นายก็รีบๆหาย แล้วก็มาดูเองดิวะ เด็กนายนี่”
“ทำไมถึงทิ้งผม ทำไม .. ทำไม”
“แทค ฉัน... คงไม่หาย นายก็รู้”
“พี่คุณ ผมรักพี่คุณ”
“อูยองต้องการนาย”
“ผมคิดถึงพี่”
“เขาจะมีนาย ดูแลเขาแทนฉัน”
“กลับมาสิครับ“
“ถ้าอูยองร้องไห้...ให้กอดเขาไว้ ถ้าเขาคิดถึงฉัน...”
“อย่าทิ้งผมไป”
“บอกกับเขาว่า ฉันรักเขาคนเดียวตลอดไป”
“พี่คุณ...”
“บอกกับเขาว่า ฉันขอโทษ”
“อูยอง อย่าทำแบบนี้เลย” ผมโอบแขนรอบตัวเขา บอกให้เขาหยุดร้องไห้ แต่เสียงของผมมันดันสั่นเสียเอง ผมสงสารคนตัวเล็กนี่เหลือเกิน “คุณมันรักเรามากนะ รู้มั้ย”
“ถ้าในฝันผมยังมีสิทธิ์ได้เห็นพี่คุณ ได้อยู่กับพี่คุณ ผมก็ยอม ยอมอยู่ในฝัน อย่าปลุกผมเลยนะครับ ให้ผมได้อยู่กับพี่คุณต่อไป อย่าให้ผมต้องตื่นขึ้นมาเจอความจริงเลย” น้ำตาที่เอ่อคลอ เปล่งเสียงออกมาอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่นั่นเป็นครั้งแรก... ครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าเขาพูดกับผม
“นอนซะอูยอง นิชคุณจะกลับมา เขาจะกลับมา” ผมกระซิบ ถ้านั่นเป็นวิธีเดียวที่อูยองจะไม่เจ็บปวด ผมก็ยินดีทำ
เขาหลับตาไปพร้อมกับรอยยิ้มบางระบายบนใบหน้า ... “ผมก็รักพี่คุณครับ รักคนเดียวตลอดไป”
Talk{};
ฟิคนี้เกิดขึ้นมาจากเพลง mirage - 2am + เพิ่งไปดูหนังเรื่อง the last exorcism มา = ='
อันหลังไม่น่าจะเกี่ยวแต่ก็เกี่ยวนะเอออ
เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ใช้เวลาในการแต่งน้อยที่สุดสองชั่วโมงเท่านั้น เพราะมันก็ดูท่าจะสั้นที่สุดด้วยใช่ม๊ะ ฮ่าาๆ
และก็เป็นฟิคเรื่องแรกที่ทำเราร้องไห้ !!!
เขียนไปร้องไป น้ำตาร่วงกราววว อินจัด*
สงสารอิด้ง สงสารไอ้แทค สงสารอิพี่คุณจู่ๆต้องมาตายจากคนรัก
ต้องมาฝากอูด้งไว้กับแมว - -
แง้ววว
ถ้าอ่านแล้วงง... อือ เราก็ตั้งใจให้มันงง ฮ่าๆๆ
ตรงจุดนี้แหละที่มาจากในหนัง หนังมันงง เราก็เขียนให้งงไง แกร่กกๆ
คือมีความรู้สึกว่า อยากลองแต่งอะไรสักอย่าง ที่แค่เขียนที่เราคิด
คิดอะไรก็เขียนลงไปสดๆ ไร้คอนเสปต์ ไร้การปรุงแต่ง ไร้การอ่านทวน ดิบมากกกจริงๆ -0-
เศร้ามากเลยว้อยยยยยยยยย *ตีๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ*
อูยองสร้างโลกขึ้นมาอีกโลกหนึ่งชัดๆ สร้างโลกที่นิชคุณยังมีชีวิตอยู่ หลอกตัวเองจริงๆนะ ฮือออออ น้องยังช้อค ไม่สิ อูยองเลือกที่จะหันหลังให้กับความจริงชัดๆอ่ะ
กุล่ะสงสารไอ้คนที่อยู่ด้วยนั่นแหละ
ทั้งๆที่แทคยอนก็รู้ว่าคุณกับน้องมันรักกัน และอยากให้อิพี่คุณมันหาย แต่อิพี่คุณแม่ง...ปากน่ะะะะ ก่อนตายนี่เอ็ง...ก็รู้ว่าห่วงน้อง แต่การที่พูดประมานบังคับแบบนั้น อีแทคมันจะไปไหนได้วะ มันก็ต้องทำตามมึงเส่ะะะ *กระชากขึ้นจากหลุมแล้วฟาดๆๆๆๆ* คนตายนี่ไปสบายเฉิบ แทคบอก กรรมมาตกที่กู ๕๕๕๕๕
อูยองน่าสงสารได้อีก แทคไม่น่าปล่อยให้น้องเป็นแบบนี้ต่อไปนะ เขย่าน้องให้ตื่นจากฝันเสียที คือเอ็งรักสินะ รักแบบไหนกูไม่รู้หรอก แต่ตอนอีแทคร้องไห้นี่ กู...@#$%E^&*()_*&^%$#@!!!!!!! ฮือ อิบ้า อิหล่อ อิพระเอกซีรี่ย์ แสร่ดดดดดด ร้องทำไมมม ร้องแล้วกุใจสั่นเลย
อูยองงี่บอบบางได้อีก
เมื่อไหรจะตื่นหนอน้องน้อยของแม่
ฟิคเศ้รามาก ชอบๆๆๆ
ขอบคุณจ้า
#1 By kumameaw on 2010-10-28 04:11