[Short Fiction] All Night Long

posted on 14 Jun 2010 19:01 by woohoney in WooHoney
แล้วอูยองก็ค่อยๆโน้มหน้าเข้าหาชายหนุ่มหน้าหวาน ริมฝีปากสัมผัสเข้ากับปากอิ่มของชายหนุ่มตรงหน้า ปลุกให้เขาตื่นจากนิทรา นิชคุณยิ้มให้คนขโมยจูบ ท่อนแขนแข็งแรงโอบกอดร่างบางไว้แนบกาย

“มอร์นิ่งคิสครับ พี่คุณ” คนตัวเล็กยิ้มตอบอย่างน่ารัก ก่อนจะขึ้นสี เมื่อคนตัวโตฝังจมูกโด่งของตนลงที่แก้มใสก่อนจะสูดหอมเสียฟอดใหญ่

“ชื่นใจจัง จางอูยองที่รักของผม” นิชคุณเอ่ยพลางใช้สายตาหวานละลายคนในอ้อมกอดที่กำลังเขินอาย





















อี้...




ขนลุกครับ ‘จางอูยองที่รักของผม’


ไม่อยากจะคิดถ้าคุณฮยองพูดงี้กับผมจริงๆ ผมคง... เอ่อ หยึยยย ก็ผมบอกไม่อยากจะคิดครับ งั้นไม่คิดๆ


“ทำอะไรอยู่อ่ะ จางอูยอง” นั่น ไม่พูดเปล่าเอาแขนมาโอบไหล่ผมอีก ก่อนจะยื่นหน้ามาดูจอคอมที่ผมเปิดทิ้งไว้

“อ่านแฟนฟิคครับ นิชคุณ” ผมตอบเขาตามความจริง คือไม่ใช่ว่าเราไม่สนิทกันนะครับ ถึงเรียกชื่อจริงกันเสียเต็มยศ แต่มันฟังแล้วกวนประสาทดี ผมออกเสียงชัดด้วยนะครับ นิช-ชะ-คุณ เป๊ะครับเป๊ะ ฝึกไว้ อนาคตผมจะเป็นลูกเขยไทยครับ น้องเต้ย น้องแพตตี้ พอลล่านูน่า ผมรู้จักหมดนะครับ


ส่วนที่ผมกล้าตอบว่าผมนั่งอ่านแฟนฟิคเนี่ย เพราะฮยองเขาก็อ่านครับ ฮ่าๆ


ว่างๆเราก็ทำงี้แหละครับ เข้ามาดูข่าว ดูรูปในอินเตอร์เน็ต ต้องเช็คเรตติ้งกันเสียหน่อย


“ฮยองดูดิ่ รูปนี้เขาหาว่าเราจับมือกันอ่ะ” ผมชี้ให้คุณฮยองดูรูปที่แฟนคลับถ่าย เฮียคุณแกโคตรเหมือนเซเลบพาเด็กหนีปาปารัสซี่เลยครับ มีการชูมือห้ามถ่ายด้วยนะครับ ส่วนในรูปผมก็เหมือนแฟนเด็กของฮยองเขาจริงๆนะเนี่ย แต่ความจริงเท่าที่ผมจำได้เราเดินห่างกันเป็นวาเลยครับ อย่าว่าแต่จับมือ ฮยองแกก้าวเร็วอย่างกับจะไปตามควายหาย ผมแทบจะต้องวิ่งสี่คูณร้อยให้ทัน ขาพี่แกก็ยาวกว่า ยังจะเดินเร็วกว่าอีก แล้วดูแต่ละคอมเม้น พากันชื่นชมว่าพี่คุณดูแลน้อง ถุย... มันวิ่งข้ามถนนไปไม่รอผมสักนิดเหอะ อยากจะแช่งให้โดนรถชนตาย รูปนี้มันมุมกล้องชัดๆ




ผมคลิ้กดูรูปต่อไป


เวรครับ หนักกว่าเก่าอีก


มุมกล้อง


มุมกล้องทำร้ายผมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!




“เฮ้ย เราเคยทำอย่างงี้กันด้วยหรอ บนเวทีเลยนะเฮ้ย” ฮยองแกดูจะตื่นเต้นนะ


“อูยองอ่า วันหลังเราทำกันในห้องก็ได้นะ” คนพูดทำท่าเขินอายได้ตอแหลที่สุดในสามโลก ให้ตายเถอะถ้ามันอายจริง มันไม่กล้าพูดหรอกครับ



“ก็ฮยองขอให้ผมทำเองไม่ใช่หรอครับ” คุณฮยองไม่อาย ผมจะอายทำไมเดี๋ยวเสียฟอร์มหมด



มันเป็นรูปตอนฮาร์ทบีทครับ ผมไม่ได้เต้นผิดเต้นพลาด ท่านี้เราก็ทำมาแทบทุกเวที เป็นท่าเปิดอินโทรเพลงนะครับ ฮยองแกก็ยืนเต้นไป แต่ผมต้องนั่งคุกเข่า เราก็อยู่ห่างกันเป็นโยชน์เหมือนกัน แต่ไอ้คนถ่ายแม่มม ถ่ายยังไงให้หน้าผมไปอยู่ตรงนั้นห๊ะ!


ล่อแหลม ล่อแหลมจริงๆ



ผมเลื่อนเม้าส์ลง ทนดูไม่ได้ครับภาพนั้น ผมขอเหอะ อยากจะลบทิ้งจากโลกไซเบอร์








รูปยอดฮิตเลยครับภาพนี้ เห็นบ่อยเหลือเกิน จูบกันครั้งเดียวเป็นตราบาปติดตัวไปตลอดชีวิต เป็นรูปดุ้กดิ้กด้วยนะครับ เห็นแนวสันกรามของคุณฮยองเคลื่อนที่รุกล้ำได้ชัดเจนดี ผมก็หลับตารับพริ้มเชียว ไม่รู้เป็นไรเห็นรูปนี้ผมเผลอเม้มปากแน่นทุกที ไม่ได้คิดถึงรสจูบฮยองเขานะครับ อย่าเข้าใจผิด ถ้าผมคิดถึงจริงผมจับไอ้คนที่เริ่มจะลากเก้าอี้มานั่งข้างผมจูบไปแล้วครับ





ผมดูต่อมีทั้งรูปที่ฮยองทั้งโอบ ทั้งกอด ทั้งมองสบตา จับมือ กุมมือสารพัด แฟนๆที่น่ารักของเราก็พากันจิ้นไปไกล ไม่ว่าคนจิ้นเลยครับ บางรูปมันก็น่าจิ้นจริงๆ ดูดิกอดซะแน่น ไหนจะสายตาหวาดเยิ้มหยดย้อยอีก กะจะจ้องให้ละลายเลยใช่มั้ย ผิดที่ฮยองคนเดียวเลยคนเขาจะเข้าใจผมผิดบ้างมั้ยเนี่ย ผมน่ะแมนทั้งแท่งนะครับ ไม่ได้เป็นอะไรกับคุณฮยองด้วย  แฟนบางคนนี่ก็ยิ่งแล้วใหญ่ถึงขั้นเริ่มคิดว่าลูกของเราสองคนจะหน้าตายังไง บ้ากันไปใหญ่ ผู้ชายกับผู้ชายนะครับ จะมีลูกได้ไง เฮ้ย แต่รูปเด็กคนนี้น่ารักนะครับ ถ้าได้เชื้อความน่ารักจากผม และความหล่อจากคุณฮยอง เด็กต้องออกมาหน้าตาดีอย่างนี้แน่นอนครับ จางอูยองขอคอนเฟิร์ม



“คุณฮยอง” ผมเรียกไอ้คนที่แย่งเม้าส์จากมือผม ไปเซฟรูป’ลูกของเรา’ไว้ เด็กมันน่ารักจริงๆนะครับ


“ฮยองคิดไรกับผมปะ” คือผมถามเล่นๆนะ ก็เห็นรูปผมโดนฮยองแกลวนลามมันเยอะเหลือเกิน จนเริ่มสงสัย หรือผมควรสงสัยตัวเองที่ยอมให้นิชคุณลวนลามครับ แม้แต่ตอนนี้ผมก็ยังปล่อยให้แขนแกโอบไหล่ผมอยู่



ป้าบ!



มือที่โอบไหล่เลื่อนมาตบหัวผม ตบเล่นแต่แรงซะด้วย


“บ๊องแล้วนายน่ะ” ตบหัวผมไม่พอ ว่าผมอีกแน่ะ อย่างงี้คงไม่คิดแล้วล่ะใช่มั้ย


“หรือนายคิดอะไรกับฉันห๊ะ” แล้วไอ้คนที่ด่าผมเมื่อกี้ก็หันมาส่งวิ้งค์บันลือโลกให้ผม แถมยังแกล้งทำเสียงเซ็กซี่ด้วย


ขนลุกครับ จุดนี้


“แล้วถ้าบอกว่าคิด...”

เล่นมาก็เล่นกลับครับ คนอย่างอูยองไม่ยอมใครหน้าไหนทั้งนั้น ทำหน้าแอ๊บแบ้วใส่พี่แกไปที แก้มป่อง ปากจู๋ เหลือกตานิดๆก่อนกระพริบปริบๆ เอามาจากแทคยอนครับ ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ย แต่ผมแน่ใจว่าผมทำแล้วดูดีกว่าอ๊กแทคยอนแน่นอน

ได้ผลทันที ระดับความน่ารักของจางอูยองมันเลยเกณฑ์ที่มนุษย์หน้าไหนจะทนได้แล้วครับ ผู้ชายก็ผู้ชายเหอะ ขนาดหมาแมวเห็นยังจะวิ่งเข้าใส่ แล้วแทกุกวังจาจะเหลือเรอะ ว่าแต่ผมอยากให้เป็นอย่างนี้หรอ!?




ย้ากกก คุณฮยองจะทำอะไร




มือหนาเลื่อนมาจับที่ท้ายทอย ก่อนจะเคลื่อนหน้าหล่อมาใกล้ๆ จนห่างกันไม่ถึงคืบ ฮยอง....นี่ฮยองจะจูบผมเรอะ ผมยังไม่ได้แปรงฟันนะครับ ผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนของฝ่ายตรงข้าม ริมฝีปากสีสดเผยอออก ก่อนจะเปล่งเสียงนุ่ม ทำไมโลกเปลี่ยนเป็นสีม่วงครับ บอกผมที ผมกลั้นหายใจ




“ไปนอนได้แล้วจางอูยอง เลิกไร้สาระได้แล้ว” หูยยย อารมณ์ค้าง

อดไม่ได้ไหนๆหน้าก็อยู่ใกล้กันขนาดนี้ แกล้งกันดีนัก ผมเลยจงใจเลื่อนจมูกเฉียดแก้มคนตรงหน้า ก่อนจะกระซิบข้างหู




“ปิดคอมให้ด้วย นิชคุณ”



กร้ากกก คุณฮยองขนลุกครับ ผมเห็นท้ายทอยแกขนลุกกราว


พูดจบผมก็กระโดดผลุงมานอนกระดิกเท้าบนเตียง ปล่อยให้ฮยองแกจัดการกับคอมไป



“นายมานอนที่นอนฉันทำไม” ผมได้ยินเสียงนิชคุณ แต่ไม่แคร์ครับแกล้งหลับดีกว่า ขี้เกียจปีนเตียงครับ ชั้นบนมันสูงอูยองกลัวความสูงค้าบบ ปกติผมก็ใช้วิธีนี้ล่ะ เนียนไว้ก่อนพี่เจย์สอนไว้ สักพักผมก็รู้สึกว่าที่นอนข้างตัวมันยวบลงไป คุณฮยองเขาก็ใช้วิธีนี้ตลอดเหมือนกันครับ นอนได้นอนไปตูไม่แคร์ ที่นอนตู ตูจะนอน




















นิชคุณกอดรัดอูยองไว้แนบแน่น ซุกไซร้ไปทั่วลำคอขาว มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง รำคาญเสียเต็มทีกับผ้าบางที่กั้นเขาไว้จากสัมผัสอุ่น เขากดริมฝีปากลงที่ปากของร่างบางที่กำลังสั่นระริกแต่ก็ตอบรับจูบนั้นเป็นอย่างดี ขณะที่มือพยายามฉีกเสื้อขาวออกจากคนตัวเล็ก

























“ม่ายยยยยยยยยยยยยย”


ผมฝันร้าย ร้ายที่สุด ผมเพิ่งผล็อยหลับไปได้แปปเดียว ไอ้ที่อ่านก่อนนอนมันก็ตามมาหลอกหลอนผม ฮืออ.. จางอูยองผิดไปแล้ว จางอูยองขอโทษ อย่าตามมาหลอกมาหลอนผมอีกเลย พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกช้างด้วย แง้งงงง อยากจะทำหน้าอังอังโว้ยย


ผมยังคงหลับตาปี๋ ถึงแม้จะตื่นแล้ว ผมหายใจเข้าลึกๆสักสองสามที สงบจิตสงบใจก่อนจะลืมตา


“อ้ากกกกกกกกกก”

“จะตะโกนทำไม”

“ก็ฮยองอ่ะ มาจ้องผมตอนนอนทำไม”


เล่นลืมตามาเจอตากลมโตระยิบระยับจ้องหน้าตัวเองอยู่ในระยะประชิดใครจะไม่ตกใจบ้างครับ ยิ่งไอ้คนเจ้าของดวงตาดันเป็นคนที่ผมเพิ่งหนีจากในฝันร้ายมาอีก


“ก็นายอ่ะ นอนดิ้นไปดิ้นมา แถมยังละเมออะไรไม่รู้ เอะอะโวยวาย ฉันก็มาดูอะดิ่ กลัวจะเป็นอะไรไป”


“เออ ไม่มีไรหรอก ฝันร้ายน่ะ” ผมพนักหน้าย้ำๆ ให้เขาเชื่อว่าไม่มีอะไรต้องห่วง และมีนัยยะแฝงว่า เมิงอย่ากล้าถามต่อเชียวนะเมิง ตูบอกว่าไม่เป็นไร เชื่อๆตูเฮอะน่า


“ฝันถึงฉันแล้วมันฝันร้ายได้ไง”

ห๊ะ ฮยองแกรู้ได้ไงว่าผมฝันถึงเขา?

“เหอๆ ฉันได้ยินนาย ละเมอเรียกคุณฮยองๆ”

แล้วตูละเมอจูบฮยองแกไปด้วยปะเนี่ย - -“

“ก็ผมฝันว่าฮยองจะฆ่าผม”

จะให้ตอบว่าฝันว่าพี่แกจะปล้ำผม สงสัยผมจะโดนล้อจนลูกหัวหงอกพอดี ฆ่ากับปล้ำมันก็คล้ายๆกันนั่นแหละ น่ากลัวพอกัน

นิชคุณจ้องหน้าผมอยู่สักพัก จะจ้องทำไมล่ะเห้ย พอเขาแน่ใจว่าผมยังไม่ชักตายไปเร็วๆนี้เขาก็ล้มตัวลงนอน ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ผมนอนไม่หลับครับ ในขณะที่คนข้างๆหลับสนิทไปแล้ว ผมได้แต่นอนหลับตา พอกำลังเคลิ้มๆจะหลับ ก็...






‘มอนิ่งคิสครับ พี่คุณ’

วุ้ย มันจะตามมาหลอนไปถึงไหนเนี่ย

‘จางอูยองที่รักของผม’

อ่านก็อ่านเฉยๆ ทำไมตอนหลอนมันนึกมาเป็นเสียงเลย หลอนเว้ย

‘พี่คุณกับอูยองน่าจะคบกันจริงๆเนอะ ลูกต้องน่ารักมากเลย’

น่ารักครับ น่ารัก ให้ลูกออกมาจากกระบอกไม้ไผ่หรอ

‘ไม่คบก็เหมือนคบนั่นแหละ นอนด้วยกันทุกคืน’

รู้ได้ไงว่านอนด้วยกัน แอบอยู่ใต้เตียงหรอครับ แต่ก็จริง…

‘อูยองอปป้าจะไม่หวั่นไหวกับคุณอปป้าบ้างหรอ’

ทำไมต้องหวั่นไหววะ ก็แค่หน้าหล่อ เสียงนุ่ม กอดก็อุ่น แถมตามใจผมทุกอย่าง ไม่ครับ ไม่หวั่นไหว ผู้ชายนะเห้ย

‘ผู้ชายแล้วไงอ่ะ’

ไม่จบ ไม่จบใช่มั้ย





เออ... ตูยอมแล้ว ยังไงคงข่มตาไม่ลงง่ายๆ อย่างงี้ต้องหาตัวช่วย


ผมลืมตา ห้องมืดสนิท แต่ผิวคุณฮยองเรืองแสงในความมืดได้หรืออย่างไร ทำไมยังขาวสว่างแม้ยามค่ำคืนขนาดนี้ แล้วผมจะมองเขาทำไมเนี่ย ผมใช้นิ้วเท้าเขี่ยๆให้คนตัวใหญ่เถิบไปหน่อย อยากจะถีบแรงๆเหมือนกัน แต่เกรงใจครับ อย่างน้อยก็เตียงเขา ผมควานหาไอพอดจากหัวเตียง


สีแดงสดขนาดนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ของฮยองแน่ๆ แต่  ณ วินาทีนี้ขอหาเพลงอัดหูก่อนจะได้นอนๆสักที ของใครก็ช่างเหอะ ของฮยองก็เหมือนของผม ฮยองแกเล่นฟังเพลงตามผมหมดเลยนี่ ต่างหน่อยที่คุณฮยองจะมีเพลงภาษาอังกฤษกับไทยเพิ่มมาด้วย ผมก็ฟังเพลงไทยนะคุณฮยองยัดเยียดให้ฟัง แต่ก็เพราะดีครับถึงผมจะฟังไม่ออกก็เหอะ มีเพลงนึงคุณฮยองชอบมาก ร้องกรอกหูผมทุกวันอยากจะตะโกนใส่หูพี่แกกลับไปว่าผมฟังไม่ออกโว้ย แต่ผมก็ชอบเพลงนี้นะเสียงเด็กท้ายเพลงน่ารักดี คุณฮยองก็พยายามจะเลียนเสียงเด็กนะครับ ตั้ด ต่า ตา ตา ตา ตั๊ด ตา ดีนะหน้าตาดีไม่งั้นคงทุเรศลูกตาน่าดู (คลิ้กชมเพลงประกอบได้ที่นี่) ผมใส่หูฟัง ก่อนจะจิ้มมั่วๆ ให้ไอพอดเลือกเพลงมากล่อมผมนอน





~… All night long baby All night long …~


เข้าใจเลือกเพลง ใครมันประดิษฐ์ไอพอดฟะ ตูจะไปฆ่ามัน



~ ชา คินจังอึล พูรอ เนพาเร อันกยอซอ ทู นูนึล คัมโกซอ ซุดจารึล เซออ บวา
one two three four ยอลกาจี เซ็ล ตงอัน I'll take you to my room …~




ฟังมาก็หลายรอบ ทำไมวันนี้เสียงคุณฮยองมันยั่วจังครับ แอบไปอัดมาใหม่รึเปล่าไม่ใช่เวอร์ชั่นออริจินัลใช่มั้ย เมิงอยากนับเลขนับไปคนเดียวเหอะ แล้วไม่ต้องมาพาตูไปห้องโว้ย ตูอยู่ห้องเมิงอยู่แล้ว ฮืออออออ ชีวิตด้งโดนทำร้ายยยยยย แต่ที่สุดมันต้องไม่โดนทำลาย ผมกดเปลี่ยนเพลง แกล้งจิ้มแรงๆให้จอเป็นรอยด้วยความหมั่นไส้




~ Oh… I’m in love … Oh… I’m fall in love… ~
(คลิ้กฟังเพลงประกอบ)



ขอบใจนะ เขวี้ยงทิ้งซะดีมั้ย เพลงนี้เคยเป็นเพลงโปรดผม แต่โดนคุณฮยองแย่งไปเป็นเพลงโปรดตัวเองเฉย ผมเป็นคนโหลดมานะเห้ย ผมกระชากหูฟังออก ไม่ฟงไม่ฟังมันแล้วยิ่งฟังยิ่งคิด(ลึก)





“แอ้ก!”


จุกครับ จู่ๆคนข้างๆก็ฟาดแขนมาที่ลูกกระเดือก ไม่พอตามด้วยท่อนขาพาดมาทับตัวผมไว้อีก ฮยองเห็นผมเป็นหมอนข้างหรอครับ มากอดผมทำไม เล่นซะกระดิกตัวไม่ได้เลย ตัวไม่ใช่เบาๆนะเว้ย ผมเขย่าเรียก




“คุณฮยอง คุณฮยอง”



หลับครับ หลับลึกเลย...






ลมหายใจร้อนผ่าวรดอยู่ที่ต้นคอ ผมอยากจะเรียกยานแม่มาพาผมกลับปูซานไปซะให้รู้แล้วรู้รอด ผมทั้งดิ้นทั้งถีบทั้งเตะแต่คุณฮยองแกเข้าใจเจตนาผมผิดป่าวฮะ เขากอดผมแน่นกว่าเดิมอีก หายใจรดแก้มผมแล้วเนี่ย ว่าแต่คุณฮยองตัวหอมจัง ใช้สบู่อะไรครับ ดมแล้วเคลิ้ม ไม่ใช่ล่ะ ผมง่วงแล้วต่างหาก แล้วอะไรจะหลับสนิทปานนั้น ผลักก็แล้วไม่เขยื้อนเลย อึดอัด หายใจไม่ออก มันวิงๆเวียนๆ วูบๆวาบๆไงก็ไม่รู้ โอ๊ย เช้ามาผมต้องกลายเป็นศพในอ้อมกอดนิชคุณแน่เลย ถ้าขืนยังปล่อยให้มันรัดผมอยู่อย่างนี้ ผมตาย ตายแน่ๆ


ขนาดยังไม่ตายยังเห็นเทวดามานอนข้างๆเลย ...



เดี๋ยวก่อน เทวดา? ... ผมกระพริบตารัว ทั้งง่วงทั้งเหนื่อย ไหนจะอาการวิงๆเวียนๆนี่อีก หัวมันตื้อๆชอบกล ผมมองหน้าเทวดาชัดๆ เทวดาห่าเหวอะไรล่ะ นี่มันคุณฮยองชัดๆ ผมรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ดิ้นจนหลุดจากอ้อมกอดของเขาจนได้


รอดแล้วครับ รอดตายแล้วโว้ย


จุดนี้ ความสูงไม่กลัวแล้วครับ กลัวไอ้คนที่นอนอยู่ชั้นล่างมากกว่า


ผมวิ่งลงจากที่นอน แล้วกระโดดขึ้นเตียงชั้นบนเอาผ้าห่มคลุมโปงทันที ได้เวลานอนสักที ตาจะปิดอยู่แล้ว ปกติยิ่งไม่ค่อยจะเปิดอยู่ พรุ่งนี้มีงานแต่เช้าด้วย ไม่หล่อขึ้นมาจะทำไง ผมหลับตาปล่อยให้ความง่วงลากผมให้จมดิ่งสู่ห้วงนิทรา










แล้วใครลากผมขึ้นฝั่ง ใครมาดึงแขนผมครับ จะนอนเข้าใจมั้ย จะนอน

“จางอูยอง ตื่นได้แล้ว ไปอาบน้ำ”

“อื้อออ....”

บ้าเปล่า อาบน้ำกลางดึก ผมพลิกตัว ซุกลงไปในผ้าห่มอุ่นสบาย



พรึ่บ!


โว้ย ใครมากระชากผ้าห่ม แล้วเปิดไฟทำไมมันแยงตา ผมคว้าหมอนมาปิดหน้า


“จางอูยอง” เรียกชื่อไม่ว่ายังมากระชากหมอนไปอีก ผ้าห่มไปแล้ว หมอนไปแล้ว ใครมันเอาไปวะ ทั้งห้องก็มีแต่ผมกับนิชคุณ


“อะไร” ผมตะคอกใส่คนที่ยืนเกาะเตียงยิ้มเผล่อยู่ ตูแช่งให้เมิงตกเตียงคอยดู


“ตีห้าครึ่งแล้วครับท่าน เริ่มอัดรายการเจ็ดโมง ต้องไปเตรียมตัวก่อนหกโมงนะครับ”


ห๊ะ... ตีห้าครึ่ง โม้ป่าว ผมเพิ่งได้นอนไปเองนะ ได้ข่าว


“นี่ พวกนายอีกห้านาที ออกมาได้แล้ว” เสียงคุณคิมจุนซูเคาะประตูดังมาจากข้